Onrust

De titel komt niet echt overeen met de plek waar we ons nu bevinden: Ségou. Een plek waar we tot rust mogen komen met het hele team tijdens een (paar dagen) gebedsconferentie. Vanwaar dan die titel zou je kunnen denken?

Nou, het is toch wel onrustig op meerdere ‘plekken’ in ons leven...of breder genomen het leven van mensen om wie we geven. Voordat we naar Ségou gingen bijvoorbeeld kregen we een telefoontje van onze taalvrienden die in Guinee wonen. Ze waren onderweg naar Mali, Bamako, omdat de onlusten in dit land standhouden. Ze waren emotioneel en lichamelijk op en waren tegelijkertijd verdrietig, omdat ze een land en vrienden achterlieten, waarvan het niet zeker is of ze ernaar terug zouden keren.

De onrust in de landen om Mali lijken toe te nemen, een soort sneeuwbaleffect. In Senegal bijvoorbeeld worden morgen (zondag) de verkiezingen gehouden. Ook dit gaat gepaard met onrust, oppositie en een president die zegt bereid te zijn de wapens op te pakken, als de verkiezingsuitslag niet gerespecteerd wordt.

Dit horende moest ik denken aan een vraag die een Congolese vriendin me stelde vorige week. In Mali zullen dit jaar namelijk ook presidentsverkiezingen worden gehouden. Volgens haar (heb het zelf nog niet nader bekeken) in de maand mei / juni. Uit voorzorg sluiten de scholen vroeger, omdat onder studenten vaak de meeste weerstand wordt aangetroffen. Door de school vroeg te sluiten, zijn de studenten wellicht meer “at ease” zoals ze dat mooi in het Engels zeggen.

Maar goed, terug naar de verkiezingen in Mali. Ze stelde me dan ook de (onverwachte) vraag of wij het land zouden uitgaan als de verkiezingen plaatsvonden. Het land uitgaan? Keek ik haar enigszins verbaasd aan...die vraag was nog geen moment in me opgekomen. Al zou het wel een eerste ervaringen (van de vele deze tweede termijn ;-) voor ons zijn, de verkiezingen...

In het klein maakt ons Mali team ook ‘enkele turbulenties’ mee...Onze veldleider en zijn vrouw gaan begin juni 2007 voor een jaar op verlof. En het lukte tot nog toe niet om een vervanger voor hem te zoeken. Daarnaast is het niet zeker of ze terug zullen keren naar Mali, vanwege de gezondheid van zijn vrouw. Onzekerheden voor het veld, waar op dit moment nog geen antwoorden op te vinden zijn.

Toch is er zo’n duidelijke groei te zien, in hoe we op ‘zulk nieuws’ als team, groep reageren. En hoe we hiermee omgaan. Met z’n allen hebben we gezegd het alleen van God te willen verwachten. Hij is soeverein. Hij heeft de antwoorden al klaarliggen, waar wij nog blind zijn voor hetgeen voor ons ligt. We hebben als team dan ook ‘besloten’ een verwachtende houding aan te nemen, in de positieve zin van het woord...

Conferentie in Segou

Woensdag 21 februari t/m zondag zijn we niet in Bamako, maar in Ségou. Voor onze jaarlijkse gebedsconferentie als team.

Om jullie een idee te geven in wat voor stad we vertoeven, hierbij een foto! We naderen in ieder geval het water ;-) Al is zwemmen hierin waarschijnlijk niet verantwoord...

Opéra du Sahel

Van tijd tot tijd blijven we ons verbazen in Mali / Bamako. Dit weekend vond de ‘grande première’ van een grootste opera plaats in Bamako, genaamd de “Opéra du Sahel”…Ook wij kregen de mogelijkheid om de opera bij te wonen. Het was een geslaagde, maar vooral culturele avond.

Het hart van de opera is een klassiek, Afrikaans verhaal. De opera vertelt het verhaal van de vrouw Bintou Were, die samen met een groep mannen door de Sahel richting Europa trekt. Allen moeten fysieke ontberingen doorstaan, en meerdere mannen claimen de vader te zijn van het kind dat de vrouw in haar buik draagt. Hoe dichter de groep de grens met Europa nadert, hoe meer de vraag zich aandient waar het kind zal opgroeien: in Afrika of in Europa.

Ook wij worden met regelmaat geconfronteerd met Malinezen die denken dat in Europa / Nederland het geld en de banen voor het oprapen liggen. In hun redenering keren tenslotte de Malinezen die daadwerkelijk naar Frankrijk en elders vertrekken niet meer terug. Conclusie: het moet er wel beter zijn! Nou, wij hebben tijdens onze taalstudie andere dingen gezien. Flats met honderden Afrikanen / Malinezen bij elkaar, waarvan een klein deel inkomen binnenbracht om de hele groep te voeden. Niets beter, eerder ongelukkiger. Maar ja, de schaamte om terug te keren met lege handen houdt velen tegen.

Het verhaal van de opera was dan ook op feiten gebaseerd. Gestoken in een heel eigen, Afrikaans jasje. Een genot om naar te kijken en te luisteren vond ik zelf. Al was een en ander niet altijd goed te volgen, omdat er maar liefst vier talen werden gesproken / gezongen. Helaas was geen van deze Frans ;-) Wel Bambara…maar of ik daarvan alles mee heb gekregen, durf ik niet te beweren.

Het decor, geluid en alles was mooi opgezet. Zo aan het randje van de Niger. De tweede brug die leidt naar de stad was voor deze gelegenheid zelfs afgezet. De eerste avond was een deel van het Koninklijk Huis op bezoek. Dit omdat wijlen Prins Claus, die een deel van zijn jeugd in Tanzania doorbracht en in Afrika werkte, grote belangstelling had voor de Afrikaanse cultuur en voor opera. De Sahel vormde zijn inziens de basis voor veel talent met name op het gebied van dans, muziek, theater, vormgeving en mode. Prins Claus zag een opera voor zich waarin Afrikaanse musici en acteurs excelleren.

En dat is gelukt…Ook Nederland wordt van de zomer met deze opera vereerd, tijdens het Holland Festival op 7, 8 en 9 juni 2007. Kijk ook eens op www.sahelopera.com.