Land in oorlog?!

Nog twee dagen en dan stappen we in de auto richting Bamako. We gaan wat vroeger die kant op, omdat een arts zaterdagavond op het vliegtuig moet worden gezet. Voor ons wel lekker, want dan kunnen we nog even de laatste zaken in Bamako regelen en genieten van onze oude gemeente!

Vorige week kregen we een telefoontje uit Nederland, van een NCRV Netwerk medewerker. Hij wilde graag een mening hebben over een onderwerp dat men gaat (inmiddels heeft) behandelen. Mali komt de laatste tijd vooral negatief in het nieuws. Gaat het goed, dan hoor je de naam vaak niet vallen in de media.

Hij wilde namelijk weten - gezien de dood van een Brit vorige maand in het Noorden van Mali - of wij - als gewone burger - iets van de aanhoudende onrusten merken. Op deze vraag kon ik volmondig nee antwoorden, omdat we nu eenmaal 800 kilometer van Timboektoe af wonen. Meer dan een colonne op de weg zo nu en dan, maken we de onrust niet mee.

Hij kreeg echter verschillende signalen door. Mensen in de hoofdstad zien hun land als een "land in oorlog". Al hebben wij daar een ander beeld bij. Toch gaan mijn ogen wel meer en meer open voor oorlog, maar dan in de geestelijke zin van het woord.

Afgelopen maand werd ook een vader in een van de gesloten buurlanden van Mali gedood. Hij gaf daar computerlessen en getuigde - indien mogelijk - van zijn geloof. Dat heeft hem het leven gekost, hij laat een vrouw en vier kinderen achter.

Met onze verse boekenclub - een club van 6 vrouwen - hebben we het boek "Waking the dead", John Elderedge gelezen. Een boek wat naadloos op geestelijke oorlog aansluit. Iets waarvoor we de ogen niet meer kunnen sluiten, waar we ook zijn.

Zijn hoofdpunten in het boek zijn: niets is zoals het lijkt, we zijn verwikkeld in een (geestelijke) oorlog en je hebt een belangrijke rol te spelen in het geheel. Het boek was overigens hoopgevend, voor het geval je daaraan twijfelt wanneer je zijn hoofdpunten leest ;-)

Toch gebeuren er ook heel goede dingen in het leven van alledag. Zo hoorden we gisteren dat een patientje en haar broertje tot geloof zijn gekomen in het ziekenhuis. Tijdens hun korte verblijf hadden ze duidelijk verschil gezien en na haar beslissing loopt het meisje rond met een grote glimlach op haar gezicht.

Empowerment

We zijn terug op stek na een korte, intensieve, maar goede reis naar Bamako. Het was vooral leuk om bepaalde mensen te bezoeken na lange tijd. Zo ook onze oud-buren in Sogoniko (onze buurt in Bamako voor drie jaar) ... Grappig hoe Bantu's pup daar nu de regels bepaald.

Voordat we vertrokken vond er een vrouwenbijeenkomst plaats in de grote kerk in Koutiala. Mijn vriendin en ik projecteerde daar de nieuwste gezondheidsvideo "Dumuni ni sin" op de witte muur (zie foto). Een groep van 45 kerkvrouwen bekeek de 15 minuten durende film aandachtig.


Het was zo stil toen ik rondliep om wat foto's te schieten, dat ik me een beetje zorgen maakte. Normaal gesproken wordt er toch wel tussendoor gelachen, bijvoorbeeld om de vrouwen die ze herkennen. Nu vertrok bijna niemand een spier, al bleven ze wel allemaal aandachtig naar het scherm kijken.

Opgelucht haald ik adem toen in de laatste seconden er toch gelach in de zaal klonk. Pff, gered! Mijn vriendin stamelde wat woorden van dank, toen een invloedrijke, oudere vrouw in de groep opstond. Ze gebaarde dat ze graag wilde dat we de microfoon op het geluidsapparatuur aansloten. Ze had een boodschap voor de groep.

De tranen schoten ons in de ogen toen we haar boodschap hoorde. Allereerst prees ze het gedane werk in naam van God. Tegen de vrouwen zei ze (vrij vertaald): Zie hier wat we kunnen "presteren" als we als christenen samenwerken. De weg ligt voor ons open, met een video als deze kunnen we de samenleving in, onze buurten om op een creatieve manier van Jezus te getuigen"... Ze zag uit naar meer videoproducties als deze en ze moedigde de vrouwen aan indien ze gevraagd werden, hun medewerking te verlenen.

We voelden ons dan ook enorm gezegend door deze boodschap / reactie. Het gaat niet om wat wij - als blanken, zendingswerkers - kunnen neerzetten, maar om de samenwerking en effectiviteit in Malinese ogen van datgeen wat we doen.

Het videowerk is dan ook allereerst bedoeld om interkerkelijk de vrouwen / leden te laten samenwerken. Dit is in het verleden niet altijd zo geweest en als het gebeurde, ging er wel eens iets mis. Toch komt er meer en meer begrip dat de krachten gebundeld moeten worden, willen we als christenen een stem krijgen in een voornamelijk Islamitisch land. Het videowerk kan daarbij een laagdrempelige ingang vormen.

Momenteel wordt een volgende productie voorbereid. Dit keer (en daar ben ik heel erg blij mee) doet een andere denominatie mee, die vorige keer niet stond te trappelen om kennis en vaardigheden te delen. Ik ben dan ook heel benieuwd hoe deze productie in de praktijk gaat uitpakken!

Aftellen

Nog drie weken voordat we voet op Nederlandse bodem zetten. Op de kalender zijn we nu toch wel aan het aftellen. Een welkome "break" op een koeler plekje op deze aardbol.

Alhoewel, zo slecht is het de laatste dagen niet. Vandaag heeft het wel drie uur achter elkaar geregend. Teken dat de regentijd echt van start is gegaan.

Anco heeft de afgelopen week hard gewerkt om de trekker weer aan de praat te krijgen. Hij vertoont wat slijtage / mankementen, juist nu hij goed gebruikt kan worden. Nu de regens komen worden ook vele akkers druk bewerkt. Skype is toch een handig communicatie middel wat dat betreft. Anco's vader kijkt zo mee - via foto's etc - en voorziet van advies. Handig!

Voordat we naar Nederland komen om containers vullen willen we in Mali een en ander goed achterlaten. Anco is daarnaast druk met de voorbereiding / bestellingen van de containers. Ewien hoopt een groot deel van het script voor een volgende video af te hebben. Op die manier kan ze in Nederland werken aan de "juiste shots", waardoor het project gewoon door kan gaan.

De video over babyvoeding is goed verkocht. Dinsdag gaan we de video nog in de grote kerk in het dorp vertonen, aan de christelijke vrouwengroep. Vorige week wilden we dit al doen, maar toen hadden we niet op zo'n grote opkomst gerekend. Om nu met 45 (i.p.v 8) vrouwen om een klein laptop scherm te gaan zitten, dat is ook niets. We bliezen dan ook de bijeenkomst af en willen het deze dinsdag, wat grootser, overdoen.

De Ivoriaanse dominee, die altijd meehielp bij het schieten van de video's - heeft aangegeven te willen stoppen. Dat was wel even slikken, omdat je er dan opeens voor je gevoel alleen voorstaat. Een goede vriendin vroeg echter wat voor iemand ik zocht en toen ik een en ander opnoemde zei ze pardoes: "O, maar dan weet ik wel iemand! Die voldoet aan vrijwel al je eisen..." Zo gezegd, zo gedaan. In de middag werd ik aan deze en gene voorgesteld. Het ziet er naar uit dat het een goede match is en een gebedsverhoring van beide kanten.

Regentijd is niet alleen gunstig voor de Malinese gezinnen. Gisteren kregen we al direct een aanvraag voor wat extra geld, omdat alle kinderen ziek waren. Met de regen verschijnen ook de muggen weer op het toneel en zal de malaria drastisch toenemen.

Malaria is en blijft nog steeds doodsoorzaak nr. 1. Met name onder de zwakkere groepen, zoals jonge kinderen, oude en zieke (lees: zwangere) vrouwen en mannen. Verschillende organisaties delen bij tijd en wijlen gratis muskieten netten uit, maar lang niet iedereen wil of kan (niet in het bezit) hieronder slapen.

Wijzelf slapen overigens altijd onder een net. Voelt toch nog vaak als echt kamperen ;-) Hierdoor ben je - zegt men - voor 80% tegen beten van muskieten beschermd. Niet mis vinden wij en de moeite waard om hierdoor wat warmer te slapen.

Jarig in Mali

Laat ik als eerste, edele daad deze blog eens vernieuwen op mijn verjaardag ;-) Zag tot mijn schrik (alhoewel....) dat de laatste alweer van een tijd geleden stamt.

Gezien mijn verjaardag vandaag leek het me wel toepasselijk om het onderwerp Jarig in Mali aan te halen. Niet zozeer of ik me jarig voel in Mali - niet zo erg, maar wellicht niet anders dan in NL - maar hoe de gemiddelde Malinees zijn verjaardag viert.

Niet eigenlijk om eerlijk te zijn! Ik heb het er nog eens uitgebreid met Moussa over gehad waarom niet. Ik wist wel dat velen de exacte dag dat ze geboren zijn niet weten. Kun je je het voorstellen? Daarnaast is het geen traditie om je verjaardag te vieren in Mali.

Dat is voor mij niet genoeg. Waarom is het geen traditie? Geld - althans het hebben van geen geld - komt dan toch ook weer om de hoek kijken. Maar niet alleen. Gemiddeld haalt 1 op de 4 kids maar hun 5e verjaardag. Dat is niet mis! Voor je 5e heb je als gezin dus nog niet zo heel veel te vieren, omdat het kind nog erg kwetsbaar is voor allerlei ziekten waaraan hij of zij uiteindelijk kan overlijden.


Niet zo'n blij bericht (en dat op mijn verjaardag ;-), maar wel de naakte waarheid! Een vriendin van mij vindt dat ieder kind eens een verjaardag moet hebben gevierd. Om die reden organiseerde ze een prinsessen verjaardag voor een Afrikaans meisje uit haar team.

Een waar feest was het voor haar en hen die waren uitgenodigd. Zoiets hadden ze nog nooit meegemaakt: een mooie roze taart, spelletjes op het binnenplein, sieraden maken, het hield niet op. En dacht ik nog enigszins cynisch dat een prinsessen thema wellicht niet zou aanslaan in een land als Mali...Helemaal mis natuurlijk! Want ieder meisje diep in haar hart wil wat zijn? Juist ja, een prinses!

Jullie vragen je nu natuurlijk (nieuwsgierig) af hoe ik mijn verjaardag ga vieren? Vanmiddag wat boekclub leden (wordt binnenkort opgestart) / vriendinnen uitgenodigd. Middagje in het zwembad en daarna kleine hapjes (allemaal vanaf "scratch" bereid) en hopelijk spelletjes.

Een warme groet vanuit Mali!

p.s. Deze weblog schreef ik vanuit mijn bed, dus uitslapen doe ik ook op mijn verjaardag ;-)

Nieuwjaar = nieuwe look

Allereerst vanuit een warm land een heel goed en gezond nieuw jaar toegewenst! Onze lichamen zijn soms wel een beetje jaloers als wij zwetend het nieuwe jaar inluiden, terwijl jullie (over het algemeen) met - temperaturen hebben te maken...

Anco heeft om deze reden bedacht dat zijn nieuwe look (zie foto) wellicht kan bijdragen tot enige temperatuurdaling van zijn lichaam. Vanaf 2009 wordt hij door Ewien "boldy" genoemd. Wat dit precies inhoudt?! Hij gaat sinds kort geheel kaal door het leven.

Ik zie sommigen van jullie hardop denken: enigszins ijdele Anco zonder haar door het leven? Ja, het kan raar lopen. Wat Afrika niet allemaal met je doet ;-)

Wat de Afrikanen er van denken? Helemaal top, aldus de mannen. De vrouwen in het algemeen zijn verdeeld. Ewien zeg je? Die vindt het 3x niets en hoopt dat Anco weer tot zinnen komt ;-)

Hoe dit zo gekomen is? Tijdens ons jaarlijkse kampeeruitje besloot 'de jeugd' zich te laten scheren. Uiteraard kon Anco daar niet aan onder doen en ging hij als eerste onder de tondeuse. Mocht hij zich - kijkend naar de anderen - bedenken.

Wat hij er nu zelf van vindt? Hij vindt het geweldig, had het naar eigen zeggen veel eerder willen doen. Zo verkoelend en tegen de zon dragen ze nu een pet! Begrijp jij het? Alsof haar warmer is dan een pet...dat blijft uiteraard een goede vraag.

Ewien heeft zich ook een nieuwe look aangemeten, al bevat deze meer haar. Volgend jaar toch maar eens een paar keer achter onze oren krabben voordat we weer op een kampeertrip gaan. Wie weet wat er dan voor bizarre voorstellen worden gedaan ;-)

Al met al was het een leuke tijd en hebben we ook weer met oude vrienden kunnen op kunnen trekken. Ook was het een leuke afsluiting voor een van de jongens bij ons. Hij zal zondag weer terug naar huis vliegen.

Vanavond nog een avondje Karaoke met de oudste jeugd (beide jongens hebben een jeugd-ministry thuis). En een potje kaarten later op de avond. Anco en hij zullen dan zaterdag naar Bamako gaan om hem op het vliegtuig te zetten en een ander team op te pikken.

Reislustig

De laatste weken in het oude jaar zullen we veel op reis zijn. Zaterdag zullen we afreizen naar Bamako om een team dat rond de Kerstdagen komt op te halen. Deze trip geeft ons ook de gelegenheid om weer met vrienden in Bamako in contact te komen.

Anco zal een paar dagen bij zijn solarproject in Bamako doorbrengen, terwijl Ewien aan het kerst-shoppen hoopt te gaan. Niet dat we veel nodig hebben, maar we moeten leren meer planmatig te shoppen nu we in Koutiala wonen. In Bamako pakte je snel genoeg de auto om in de supermarkt te gaan halen wat je vergat mee te nemen de eerste keer. Dat is er nu niet bij....

Zoals eerder genoemd hopen we de Kerstdagen door te brengen in Kura, een klein dorpje zo'n 1,5 uur bij ons vandaan. Daar woont een ander Nederlands stel waar we regelmatig mee optrekken. Of zij komen een weekendje uitblazen in Koutiala - voor hen luxe - of wij gaan een weekendje naar hen toe - terug naar de basics ;-)

Gisteren werden er al twee vetgemeste kippen - een bijzonder verschijnsel hier in Koutiala - bij ons aan de deur gebracht. De borst is er afgehaald om voor speciale gelegenheden - Kerst dus - te bewaren.

Na de kerstdagen zijn we een paar dagen in Koutiala, waarna we optrekken naar de plek waar we jaarlijks met het team kamperen. De jongens bij ons vinden het leuk om dit een keer mee te maken en wijzelf vinden het altijd belangrijk om er bij te zijn. Dit is toch de ideale gelegenheid om ontspannen met elkaar te praten en leden van het team te zien die we normaal niet zien.

Dit jaar is het helemaal speciaal, omdat onze oude veldvrienden - nu woonachtig in Senegal - langskomen. Het zal enigszins raar zijn om ze weer te zien, maar ook geweldig om weer met hen te praten!

Voor een van de jongens bij ons zit het avontuur in Mali er dan alweer op. Hij zal met Anco naar Bamako gaan om vervolgens vanuit daar naar huis te vliegen. De twee maanden dat hij hier was zijn wat ons allemaal betreft dan ook omgevlogen.

In deze wat hectische tijd proberen we vooral ook even stil te staan en na te denken over wat Kerst nu echt voor ons betekent. Dat we dit jaar rond de Kerst in een onbekende omgeving zijn draagt hier alleen maar toe bij. Daarnaast kunnen we het dit keer ' in het Nederlands' vieren. Heerlijk om eens niet naar woorden te hoeven zoeken (hoop ik althans ;-)

Vanuit Mali gezegende Kerstdagen toegewenst en alvast een knallend 2009!

p.s.
Hier hebben we voor het eerst een (nep)kerstboom opgezet. Onze nieuwe collega en ik hebben erg veel lol gehad bij het opzetten (geen idee hoe dit te doen).... Nu zit ik zo nu en dan ernaar te kijken en denk ik: waarom zetten we ook alweer een boom(pje) op?

Vriendin teruggevonden

Het zal je in NL niet zo snel overkomen, maar hier in Mali is 'niets' te gek...Ewien was voor een tijdje haar vriendin kwijt, ze bleek niet meer te werken waar ze voor het verlof werkte...en zo raakte zij haar kwijt (sort of).

De tam tam onder de Afrikanen blijkt maar weer te werken, want nadat ze op zoek was geweest op de oude werkplek gisteren, kwam de vriendin aan de deur. De nieuwe baas - die haar overigens niet kende - had toch een tam tam in werking gesteld. Ze wist me te vertellen dat ik naar haar op zoek was en om die reden stond ze nu bij me op de stoep. Makkelijk niet?

Zo werkt het vaak ook op de markt, vraag één persoon wat je nodig hebt en velen zullen voor je rennen. Hoe het geldtechnisch allemaal in elkaar steekt is niet altijd duidelijk, iedereen is dan familie van elkaar en 'geeft/leent' elkaar (wissel)geld. Hmm...

Jonge gasten
Sinds het begin van deze maand hebben we maar liefst 2 nieuwe, jonge gasten erbij. Overgevlogen uit Amerika. Ze helpen ons met allerlei houtklussen en nemen vooral Anco veel werk uit handen.

Het is grappig om te zien hoe ze zich meer en meer thuisvoelen. Gingen ze eerst niet in onze Lazy Boy (luie stoel) zitten, nu springen ze er na een zware werkdag van een afstand in ;-) Ook worden de gesprekken intenser en dieper, waardoor we hen beter leren kennen. Een internationaal potje "Pictionary" - je weet wel dat tekenspel - gaf hilarische momenten. Wij Nederlanders kenden vaak genoeg de te tekenen Engelse woorden niet.

Ze zijn 18 en 19 jaar en de een is 6 maanden van huis (waarvan 3 in Mali), de ander 2. Een hele onderneming voor hen, ze slapen 'heel basic' op de bijbelschool. Anco kon het niet laten hier zondag in de kerk een grapje over te maken.

De zus van onze schoonzus hadden we namelijk ook deze slaapplek aangeboden, maar ze hield het daar één nacht uit. Veel meer dan een bed, een tafel en een geïmproviseerde douche heb je niet tot je beschikking. Rondom staan wel huizen van de bijbelschoolleraren, maar toch zit je vrij op je zelf, afgelegen. Voor haar alleen geen goede stek. Voor de twee jongens echter wel voor een tijdje.

Anco stelde de jongens in de kerk voor en grapte dat zij - itt bovengenoemde - niet bang waren om in het huisje te slapen. De directeur van de school, ook aanwezig in de kerk, lachte daarop een beetje te hard. Humor (lees: zelfspot) houdt nog altijd de Malinezen op de been.

Een van de leraren achteraf had er meer begrip voor. Hij vertelde dat het heel anders is om twee jongens daar te laten logeren ipv één meisje. Toch zal het zolang zij in Mali is een onderling grapje blijven. In de goede zin van het woord.

Bethel on solar (vervolg)

Het graven op Bethel (zie vorige blog) is nog in volle gang. De gravers zweten letterlijk peentjes. Het wordt de vraag of ze in 15 dagen een gat gegraven hebben om de 20 foot container in te doen...we zijn benieuwd.

Het filmproject is uitgesteld a.g.v meerdere zaken...Het is momenteel zo druk in het ziekenhuis dat het lastig is om tijd vrij te maken. We zullen zien wat nog haalbaar is te zijner tijd. We hebben in de 3 jaar Mali al vaker gezien dat onze planning niet altijd de Afrikaanse is ;-)

Zie ook een nieuw album speciaal voor het project van de bijbelschool Bethel: http://picasaweb.google.nl/avonturiers/BethelOnSolar

Het blijft met de dag warmer worden, met wat minder productiviteit als gevolg. Blijf ons vooral opdragen in gebed, het verschil is merkbaar!

Warme groeten uit Mali!

Woef, schrik

Bijzondere titel voor een weblog niet? We hebben geloof ik nog niet geschreven hoe Bantu hier in Koutiala went. Of anders gezegd: de Afrikanen aan Bantu ;-)

Met Moussa, onze hulp in huis, heeft hij geen problemen. Hij is tenslotte degene die hem dagelijks voert .... Ook de werkers op de compound raken meer en meer aan hem gewend.

Je moet alleen niet onverwachts het huis proberen in te komen, want dan laat Bantu van zich horen. De ene Afrikaan is standaard bang voor hem (hij is zo groot), terwijl er ook zijn die hem in hun hart hebben gesloten.

Mijn (naai)vriendin kwam een keer op bezoek, en voor de zekerheid laat ik hem dan in "het achterhuis", omdat niet iedereen standaard van honden houdt. Hij zit dan zielig naar binnen te gluren met van die ogen van "wat doe je me nou"?

Mijn Afrikaanse vriendin zag 'm en zei waarom ik hem niet los in huis liet. Ik proberen uit te leggen dat onze hond niet standaard vriendelijk is tegen vreemde mensen in huis. Hij moet bijvoorbeeld eerst zien (handen schudden met ons) dat het goed is. Iets met z'n verleden denken we .... opvoeding. Ja, ja, ook bij honden gaat dat op!

Maar goed, op verzoek toch losgelaten. Zij er direct op af ... oef. Je zag me even denken. Het ging goed tot ze in het Bambara zei: Hij lacht tegen me! Hmm, versta ik dit goed? Lachen, Bantu? Wat bleek nu, hij liet z'n tanden zien, een teken dat ze te snel van start ging.

Toch maar weer even naar achteren gedaan op dat moment. Ook vanochtend liet hij twee fruitdames schrikken. Ze gingen al helemaal laag zitten toen ze hem uit het huis zagen komen...En de werkers maar lachen. Echt een beetje zielig.

Dachten ze veilig te zijn buiten de poort, komt Bantu om de hoek kijken en zegt alsnog "woef"! Schrik van hun leven. Maar lief is ie wel hoor....

Warm water

Hoi allemaal, ditmaal een blog van Anco. We zijn inmiddels weer in Koutiala en maken ons huis meer en meer een goede woning.

Er was nog geen warm water in dit gebouw wat een kantoortje was, dus i.p.v. simpelweg een boiler ophangen dacht ik dat het maar eens tijd werd om het direkt goed aan te pakken door een zonneboiler te bouwen. Eerste paar dagen van januari heb ik dus een zonneboiler gebouwd.

Ik had wat ideeen op gedaan in Guinee waar twee nederlanders een aantal van deze zonneboilers hadden gebouwd voor het ziekenhuis en personeel. Vers met ideeen en energie ben ik dus ook maar eens aan de slag gegaan en koos voor het systeem waarbij alles onder normale leidingdruk werkt en zonder elektrische pomp voor circulatie.

Allereerst heb ik een houten bak gemaakt met een spiraal van koper die continue ongeveer 15 graden stijgt. Dit zorgt ervoor dat warm water vanzelf omhoog stroomt naar de boiler en koud water uit de boiler de zonnecollector in zakt. Gelukkig had ik de beschikking over een koper buiger, anders zijn de scherpe bochten niet te maken. Mening afrikaan en amerikaan stond erbij te kijken met een vraagteken of dit wel ging werken... gelukkig is kopermateriaal redelijk verkrijgbaar in Koutiala bij een lokale loodgieter die zijn opleiding in Abidjan had gedaan.

Hij had nog wel wat liggen, maar de laatste 10 jaar had hij volgens hem nauwelijks iets van kopermaterialen verkocht. Afrikanen gebruiken alleen gegalvaniseerd staal of plastic voor hun watervoorzieningen.... Veel goedkoper... Maar vooral het plastic werkt slechts enkele jaren daarna barst het vanwege de zon.
In de houten bak heb ik een plat geslagen metalen golfplaat gelegd, koper erop gedaan en alles zwart geverfd.

Vervolgens lag er nog een kleine boiler en die heb ik een extra ingang voor heet water uit de zonnecollector gegeven. Dit was wel het moeilijkste gedeelte want het was lastig om het lekvrij te krijgen zodra er ongeveer 1,5 bar waterdruk op staat. Uiteindelijk prima gelukt en op deze manier heb ik een boiler die eventueel ook nog elektrisch is aan te schakelen indien veel mensen willen douchen. Uiteraard geen elektriciteit aangesloten, eerst maar eens kijken hoe de zon het doet.

Prachtig, al direkt de eerste dag hadden we zulk warm water dat we de koude kraan ook moesten opendraaien om te kunnen douchen. Het water uit de zonnecollector zonder glasplaat bereikt nu al 65 graden. Het mengt zich met het koude water in de boiler en die komt tot ongeveer 45 graden elke dag.

Toch moet het nog warmer... de boiler is een lokaal gekochte van chinese makelij en verliest vrij snel zijn warmte. 's ochtends is het water nog maar 25 graden. Prima om te douchen, maar goed niet overtuigend genoeg om een warme douche te noemen. Deze week hoop ik nog een glasplaat te vinden waarmee de temperatuur flink zal gaan stijgen omdat de zonnecollector dan efficienter wordt. De zonnecollector is slechts 1 bij 1,3 meter en verwarmt zo'n 50 liter water nu.

Volgende projecten zullen iets groter uitgevoerd moeten worden voor bushklinieken en het ziekenhuis in koutiala. Iedereen zit maar badwater te warmen op een vuurtje en hout is al zo schaars. Wij zijn blij met ons gratis warm water dat minder dan € 70,- heeft gekost en minstens € 40,- per maand scheelt in energiekosten voor de boiler.

De zon is een zegen in Mali die nog maar weinig zo wordt gezien.

Sinterklaas wie kent 'm niet?

Ook wij mochten, als geboren Nederlander, gisteren het Hollands feest vieren ;-) Niet dat Sinterklaas Mali niet aandoet, maar toch…op eigen bodem viert men dingen anders ….

Naast feestvieren werken we hard door aan het regelen en vullen van de container, nodig voor ons werk / de verschillende projecten. Het gaat goed! De container is geregeld en wordt uiterlijk maandag afgeleverd. De spullen om deze te vullen stapelen zich in de werkschuur op.

Van allerlei kanten krijgen we zaken aangeboden: ups- en, computers, schermen, toetsenborden, muizen, kleding, muziekinstrumenten etc. Iedere dag is het weer een verrassing wat er bij is gekomen.

Deze container geeft ons de gelegenheid om ook voor andere (niet-CAMA) projecten en collega’s spullen mee te nemen. De grootste plek dit keer wordt in genomen door een….trekker.

Een trekker? Ja, ter hulp aan lokale christenen. Zij kunnen op deze wijze ook wat loonwerk doen en de trekker inzetten voor grondbewerking. In Mali vindt het werk op de land nog vrijwel allemaal met de hand plaats.

Onze goede vrienden uit Ede helpen ons een handje mee als het gaat om het inpakken van de container. Altijd gezellig! We moeten ons overigens wel een beetje over de kou en regen heen zetten. Het is tenslotte veel warmer in huis (lees: bed ;-) dan in buiten, in de schuur. Zelfs drie lagen kleding helpen vaak niet tegen de ergste kou…

Vandaag rijdt Anco met vriend Derk een rondje door het land. Om op verschillende plaatsen nog spullen op te halen. Anco had een advertentie op marktplaats.nl geplaatst en kreeg daardoor veel spullen gratis voor Mali aangeboden.

Janneke en ik starten vandaag met het testen van de computers, schermen e.d. We willen de container met bruikbare spullen vullen en testen om deze reden toch alle aangeleverde spullen voordat ze in de container gaan. Gewoon om er zeker van te zijn! ;-)

Mocht u nog spullen hebben staan waarvan u denkt dat ze bruikbaar zijn? Bel of mail ons gerust! We verblijven op de boerderij in Zuidland…

Computers e.d.
# usb keys voor dominees en kerkelijke werkers
# (oude) digitale fototoestellen voor media doeleinden kerk Mali
# laserprinters (geen inktjet vanwege uitdroging) voor media doeleinden christenen, organisaties Mali

Muziek
# instrumenten (alles) voor gebruik in CAMA-gemeenten her en der door Mali verspreid

Videowerk
# belichting - meeneembare, draagbare lampen
# dvd spelers

Overig
# 2e hands (mountain) bikes, voor Malinese werkers etc.
# goede, oude kleren, voornamelijk voor jongens gevangenis Bolle Mineurs (anderen mogen ook)
# grote, zware compressor, drilhamer (slaan van putten)

Fotoblog nieuw huis

Onze woonkamer


Onze woonkamer (2)


Onze keuken, bedankt Derk!!


Moussa, onze helper in huis


Onze werkkamer...

Wagen volgeladen

Het is echt waar, afgelopen vrijdag zijn we officieel naar Koutiala verhuisd. En hoe? (zie foto). Het was nog een hele puzzelklus voor Anco om zoveel mogelijk in de auto en de aanhangwagen te krijgen. Maar het is gelukt!

Met ruim 60 km / uur ;-) hebben we onze bestemming Koutiala bereikt. Geen douanepost heeft ons aangehouden om dingen “te controleren”. Bantu heeft geen kik gelaten, keek alleen zo nu en dan angstig als we moesten uitstappen om een lekke band te vervangen. Hij was wel degelijk bang dat we hem op dit nieuwe avontuur alleen zouden laten.

Na 8 uur rijden (we vertrokken om 5 uur in de ochtend), kwamen we aan bij ons nieuwe huis. En konden we het gedane werk – na ons vertrek – bewonderen. Het zag er allemaal mooi uit, alhoewel nog niet af. In een van de volgende blogs volgen foto’s.

Bantu was de eerste dag flink zenuwachtig en loopt ons en iedereen overal achterna. Het was ook wel verwarrend omdat we in het ene huis dozen uitpakten, in een ander (guest)huis sliepen en weer ergens anders aten. Hij heeft dan ook bij menig huis voor de deur gezeten of wel een kijkje binnen genomen.

De kinderen hier zijn dol op hem en hij laat zich flink verwennen. Eén van de kinderen neemt de zorg voor het eten op haar, wanneer wij op reis zijn. Ze is helemaal dierenfreak, dus dat komt goed. Volgende week mag ze een en ander al in de praktijk brengen. Dan staat er een reis van twee weken naar de Hope Clinic, Guinee gepland.

Deze laatste weken van het jaar worden druk. Na Guinee brengen we een bezoek aan ….. jawel Nederland! Met als doel: het vullen van een nieuwe (werk)container. We zien er erg naar uit, maar weten ook dat het een drukke tijd gaat worden die we optimaal zullen moeten benutten. Mochten jullie ons willen zien? Dan zal dit tussen de bedrijven door moeten en zoveel mogelijk op de boerderij.

Dit bezoek geeft ons ook de gelegenheid om familie te bezoeken. Speciaal onze schoonzus en familie die sinds mei heel wat hebben meegemaakt. En Ewien’s vader die in december zijn laatste werkdag heeft. Ook hebben we de kleinste aanwinst van Ewien’s zus nog niet mogen bewonderen. Het wordt dus ook sociaal gezien een reis met mooie momenten.

Nog even terug naar de realiteit van deze dag. Vannacht hopen we in het huis te kunnen slapen, afhankelijk van het opzetten van het waterbed (altijd erg lekker koel in Mali ;-). Ewien protesteert nog enigszins omdat de douche alleen koud water bevat. In deze koeler wordende tijd niet altijd een pretje!

Bepaalde werkzaamheden zullen blijven liggen tot we terug uit Guinee zijn. Denk hierbij aan: het laten maken c.q. van kasten, het mugvrij maken van het huis, het afbouwen van de keuken. Toch wordt op dit moment aan de basisbehoeften voldoen: er is water, we kunnen koken en slapen. Wat wil je nog meer?

Einde in zicht...

Wellicht een wat theatrale titel voor deze weblog…Maar ik ben nu eenmaal een periode van overdenken ingegaan….zo voor ons geplande vertrek naar Koutiala. De laatste keer dit, de laatste keer dat, we genieten nog even volop van de ‘goede dingen’ in Bamako.

We kregen gisteren een telefoontje uit Koutiala dat het huis goed vordert, zelfs nu we niet fysiek aanwezig zijn ;-) De woonkamer wordt gewit en de buitenplaats (een soort verlengstuk aan het huis voorzien van muskietengaas) wordt afgerond. Zodra we onze intrek nemen zullen we wat foto’s schieten en publiceren.

In Bamako wordt ons van verschillende kanten gevraagd of we naar onze verhuizing uitzien. Wat mij betreft een beetje ‘dubbel’, omdat we in de afgelopen drie jaar veel hebben opgebouwd hier in Bamako. Niet dat we Mali verlaten en Bamako + vrienden nooit meer zien, maar de fysieke afstand van 5 uur rijden is niet makkelijk te overbruggen. Met name voor onze Afrikaanse vrienden.

Vrienden en kerk zullen de ‘zaken’ zijn die we het meest zullen missen. Daarnaast kent Bamako ook haar gemakken waar we in Koutiala (toch meer dorps) geen toegang toe zullen hebben. Bamako, als hoofdstad, is dan ook geen reële afspiegeling van het algemene leven in Mali.

De komende drie weken zullen we druk zijn met het afronden en goed achterlaten van lopende projecten. Om die reden hebben we bijvoorbeeld vanochtend de jonge jongensgevangenis Bolle Mineurs bezocht. Het was tijd om een nieuw samenwerkingscontract te tekenen.

Het was goed om daar te zijn en op ontspannen wijze met de directeur te converseren. Hij is een goed opgeleide man, met veel (politiek) inzicht. Hij heeft ons veel geleerd in zo’n half uur over de geschiedenis van Mali. Zulke momenten zijn belangrijk om tijd voor te nemen. Het wordt altijd zeer gewaardeerd.

Voor de directeur en zijn mede- moslims is een ander einde in zicht. De Ramadan zal aan het einde van deze week worden gevierd. Tijdens het gesprek zagen we dat de directeur zelfs zijn speeksel niet doorslikte, als ‘uiting’ van zijn vastentijd. Deze maand van vasten is toch altijd fysiek weer zwaar, daarbij denkend aan met name de hitte / klamheid van deze tijd van het jaar.

Na onze verhuizing naar Koutiala zullen we al vrij spoedig op reis gaan. Met als bestemming: Guinée, de Hope Clinic. Anco hoopt daar de zonnepanelen uit te breiden en met internet verder aan de slag te gaan. Er zullen nog twee Nederlanders zijn op dat moment, dus dat wordt ‘gezellig’ ;-)

Voor die tijd hopen we ons te kunnen settelen en de hond te laten wennen aan zijn nieuwe omgeving. Op dit moment is hij nog ontwetend van de verandering die voor de deur staat. Het is goed om de zaken (nu vooral) per dag te bekijken.

Geslaagd feest

Gisterenavond hebben we weer een nieuwe (culturele) ervaring opgedaan...we waren uitgenodigd op een echt, Malinees afscheidsfeest. Niet dat we voorheen niet op feesten kwamen, maar deze avond was toch wel heel speciaal.

Twee collega's, verpleegsters in het ziekenhuis, keerden na twee jaar Mali terug naar de States. Om hun tijd in Mali af te sluiten kwamen er zo'n 120 mannen / vrouwen / kinderen om persoonlijk afscheid van hen te nemen. Uiteraard had iedereeen hiervoor zijn of haar beste pak uit de kast gehaald.

Naar Malinese tradities, werden er ook veel mensen aan het woord gelaten, waarbij de volgorde bijzonder belangrijk is. Ook werd er een koor uitgenodigd om – met xylofoon - het feest luister bij te zetten. Het eten werd verzorgd door de buren van genoemde collega's. De vrouwen waren al vroeg in de middag bezig met koken.

Eenmaal opgediend in schalen, aten we allemaal (niet schrikken ;-) met de rechterhand. Weet niet of dit al eens eerder in een weblog ter sprake is gekomen, maar in Mali eet je traditioneel gezien met je handen waarbij vrouwen en mannen zich rondom een grote schaal scharen. Soms tot schrik van buitenlandse gasten....

Het eten was heerlijk, en knoeien is niet erg. Da's dan weer een voordeel van deze Malinese eetwijze. Al is het soms lastig om je Westerse denkpatroon (mama: niet knoeien met je eten!...Kind: ja mama) even opzij te schuiven.

Ook voor ons was het een speciale avond, omdat het feest ook de 'grand finale' was voor de eerste videoclip over diarree. Een collega zei gekscherend dat iemand dat toch een keer in zijn nieuwsbrief moest vermelden: groot afscheidsfeest met vertoning van de film “diarree” ;-)

Voor deze gelegenheid was er een groot wit doek gespannen (normaliter gebruikt voor evangelisatie in de bush) en was een goed geluidssysteem opgetrommeld. De regen diende zich deze avond niet aan, dus daar hadden we 'geluk' bij.

Het was bijzonder om te zien wat voor effect het tonen van een film op zo'n groot doek (zie foto) op Malinezen, maar ook ons, had. Het gaf echt een helder beeld, indrukwekkend gewoon. Goed om in gedachten te houden voor latere videoclips.

Het deed me deugd om het publiek te horen lachen. Ook werd er na afloop – aldus collega's – over en weer over de film gepraat. Eén van de taalleraren van collega's vertelde dat het een goed verhaal was, zoals het echt plaatsvond in Mali.

Bijzonder was het moment na vertoning van de film. Eén van de dominees werd gevraagd te bidden voor het gebruik van deze videoclip. Dat de vrouwen in het ziekenhuis de film tot zich zouden nemen en hun voordeel eruit zouden doen. Zowel in lichamelijke als geestelijke zin! Wordt vervolgd...

P.S Ik ben weer in Bamako, Anco komt zondag / maandag...

Ik zie mijn kind!

Afgelopen vrijdag kregen we de kans om de omgeving van Koutiala te gaan ontdekken. Althans omgeving, onze bestemming bevond zich toch wel zo’n 1,5 rijden van Koutiala. In een eerdere weblog schreef ik over het ‘mobiele echo-apparaat’ dat een Amerikaanse arts naar Mali meenam.

Met het idee hier training in te geven, zodat lokale mensen de dorpen in kunnen om risicovolle zwangerschappen tijdig te traceren. Vrijdag mocht hij het eerste apparaat, ter grootte van een laptop, testen en aan de betreffende kliniek geven.

Anco en ik gingen mee voor de technische uitvoer van het geheel. Althans, ik nam foto’s en Anco verrichte het zware, zweet opwekkende werk ;-) Om dit apparaat goed te laten functioneren hadden we een (extra) zonnepaneel meegebracht, met bijbehorende ‘solar controller’.

Vooraf werd goed nagedacht over de kamer waar het apparaat moest gaan functioneren in de toekomst, zodat het zonnesysteem op de juiste locatie op het dak geïnstalleerd kon worden. Kabels met verschillende lengtes waren ook onderdeel van het arsenaal.

Op het moment dat alles geïnstalleerd was, - wat niet makkelijk was, wanneer je met een ‘simpele’ handboor door een cementen muur moet boren, omdat er geen 220V aanwezig is – vroegen we een zwangere vrouw (zie foto) op de tafel plaats te nemen.

Nadat ze haar twee rokken (erg cultureel!) iets omhoog had gedaan, werd de baby op de echo zichtbaar. De Amerikaanse arts liet haar ook zelf meekijken op het scherm. Dat wekte verbazing bij de vrouw op, dat ze zomaar haar eigen ongeboren baby kon zien. Dat dat toch mogelijk is!!

Met de mededeling dat haar baby er goed uit ziet, stapte ze weer van de onderzoekstafel af de warmte in. Haar andere kind was blij dat mama weer terug was, want die had tijdens het onderzoek een keel opgezet. Hij liet zich niet troosten door één van andere medewerkers van de kliniek.

Iedereen was die dag erg blij dat de kop eraf was, dat in één van de zes (CPAM) klinieken het nu mogelijk is om zwangere vrouwen te onderzoeken. We lieten ons vertellen dat zo’n 31 bevallingen deze maand (september dus) hadden plaatsgevonden. Dat is toch gemiddeld meer dan één per dag.

We zien toekomst in deze apparaten, waardoor het schrikbarend hoge sterftecijfer onder (zwangere) vrouwen wellicht enigszins omlaag kan worden gebracht. Het is uiteraard allemaal kleinschalig, maar dat neemt de kracht ervan niet weg!

Echt Malinees

Op het moment dat ik deze Weblog begin, bedenk ik me dat het vandaag mijn zus haar verjaardag is. Zus, vanaf hier: gefeliciteerd!

Momenteel zijn we beiden weer in Koutiala en wordt er hard aan het huis gewerkt. Het begint er steeds meer en meer op te lijken dat we echt in Oktober zullen verhuizen. Dat geeft gemixte gevoelens: we laten veel achter in Bamako en gaan een nieuw avontuur tegemoet. Waarin andere mensen een rol zullen gaan spelen…in de goede zin van het woord.

Tijdens een vorig bezoek aan Koutiala had ik een ‘naaier’ nodig om een wikkelrok te maken. Via een collega kwam ik bij Ami terecht, mijn naamgenoot. Vandaag kwam ik vluchtig langs haar naaishop en besloot ik haar even te groeten. Op zulke momenten verbaas ik me keer op keer hoe goed Malinezen zijn in het onthouden van gezichten, namen.

Zodra ze me zag, herkende ze me direct. En stond ze op van achter haar naaimachine om even te kletsen. Ze reageerde verheugd op het nieuws dat onze verhuizing naar Koutiala dichterbij kwam. En dat nadat we elkaar slecht één keer eerder hebben gezien. De warmte en gastvrijheid die van Malinezen uitgaat blijft bijzonder!

Ook Anco had gisteren een super Malinese ervaring, met de nadruk op ‘super’ ;-) In Koutiala wordt bij twee families het internet intensief gebruikt in verband met ‘homeschooling’ (hebben we hier een goed Nederlands woord voor?)…Dit vraagt zoveel bandbreedte, dat anderen (lees: collega’s) hier hinder van ondervinden. Andere zaken als het checken van e-mail worden hierdoor vaak bemoeilijkt.

Tijd voor actie, vonden we met z’n allen. Sinds kort kent Koutiala ook een andere internetaanbieder met de naam Orange (ook in Europa bekend!?)…Hij en collega er dus op af. In de ochtend werd besloten in verband met Ramadan. Kom je in de namiddag dan wordt er al ‘langzaamaan’ afgebouwd met het werk in afwachting van de avond.

Maar goed, Orange dus…Wat bleek nu? Het kantoor van Orange bleek niet veel meer dan een kale ruimte te zijn. Een telefoon / internet aanbieder waar geen enkele telefoon aanwezig was ;-) Een internetverbinding regelen voor Koutiala? Nee, dan moet u in Bamako zijn (huh?)!! We kunnen wel even contact voor u opnemen…als we uw mobiel mogen gebruiken?!

Toen Anco me dit vertelde kon ik m’n lach niet inhouden. Zo Malinees om op deze wijze zaken te doen. Hoe vaak door vrienden, bekenden, onbekenden niet om het gebruik van mijn telefoon (en dus krediet wat op die van hen mist) wordt gevraagd. Het is niet meer op twee handen te tellen. En zoals een goede Nederlander betaamt blijven we vriendelijk lachen. Want grappige situaties levert het op, dat is zeker!

Dag bezoek!

Het zit er weer op, ons bezoek is gisterennacht naar Nederland teruggevlogen. Na een lekker etentje bij de Italiaan hebben we (zonder tranen ;-) afscheid genomen. We waren het eens over de afgelopen tijd: leuk / gezellig, werken tot het zweet je uitbrak, leerzaam, geslaagd. Onze vrienden hebben een goede tijd in Mali gehad en het bezoek als zeer positief ervaren…

Dat lag uiteraard niet alleen aan ons (het moet gezegd worden ;-), maar ook aan de gastvrijheid van de Malinezen. Onze vrienden hebben drie maanden gewerkt op de Anastasis, in Benin en Liberia. Het leven in Mali vonden zij dan ook een stuk vriendelijker, soms zelfs ‘minder agressief’. Voor herhaling vatbaar, wat ons betreft!

Met het wegbrengen van onze gasten, haalde Anco alweer een nieuwe (ziekenhuis) gast op. Dit keer vanuit heel andere hoek, namelijk Amerika. Deze gast komt drie weken helpen in het ziekenhuis, hij komt personeel trainen voor het gebruik van een ‘mobiel echo-apparaat’… Het apparaat is niet groter dan een laptop en dus ook makkelijk mee te nemen als handbagage.

Het verbaasde me weer hoe makkelijk een en ander (aan apparatuur) door de douane op het vliegveld kwam. De arts vertelde dat ze eigenlijk alleen geïnteresseerd waren of hij voedsel Mali importeerde. Niet dus, dus dat kwam mooi uit!

Het project met mobiele echo-apparaten vind ik de moeite waard om te vermelden. Veel zwangerschappen in de Malinese dorpen, aldus deze arts ook, hoeven niet te gaan zoals ze nu gaan. Met allerlei complicaties, voor zowel moeder als kind. Met dit apparaat en de bijbehorende training hoopt hij dat medewerkers de dorpen in zullen gaan om vroegtijdig meer gecompliceerde zwangerschappen te traceren. Opdat deze vrouwen weer (op tijd) naar het ziekenhuis in Koutiala kunnen worden ‘doorverwezen’…

Een geweldig initiatief vind ik zelf! Op die manier kan het sterftecijfer bij bevallingen (1 op de 10 vrouwen) naar beneden. Om nog niet eens te spreken van de kinderen die geboren worden.

Anco is inmiddels alweer naar Koutiala vertrokken…Ik zal wat later (begin volgende week) gaan in verband met een vrouwenconferentie waar ik naar toe ga zaterdag. Alleen ben ik echter niet, onze kleine vriendin heeft reeds ontdekt dat we alweer terug zijn. Ze ligt hier op de Lazy Boy (uitklapbare luie stoel) te slapen … Ben ik zo slaapverwekkend dan? Je zou het bijna zeggen.. maar nee dit is heel gewoon hier in Mali.

Bovendien vast ze wegens de Ramadan en kan ze over zo’n 30 minuten (het is nu kwart over 6 in de avond) weer eten en drinken. Niet eenvoudig en dat ruim 30 dagen lang.

Eigen huis en tuin

Het kantoor in Koutiala begint al steeds meer op een ‘echt huis’ te lijken. Er wordt hard geklust, door zowel Nederlanders als Malinezen. Met nog drie klusdagen te gaan, voordat onze kluspartners weer op het vliegtuig naar Nederland stappen.

Het is bijzonder goed en leuk om op deze wijze aan de slag te gaan. Waren onze twee vrienden niet gekomen, dat had het huis er wellicht nog zo bijgestaan als de afgelopen maanden. Nu het werk eenmaal in gang is gezet, zal de afronding niet lang op zich laten wachten.

Wat wordt er precies gedaan? Muren uitgehakt om twee kamers tot woonkamer samen te trekken, een keuken wordt uit hout getoverd, de badkamer wordt verlengd waardoor ons bad toch mee naar Koutiala kan ;-) Op die manier krijgt ook een loze (kantoor)ruimte weer een functie.

Naast klussen rijden we veel door Koutiala rond, om allerlei materialen te verzamelen. Of om mensen te bezoeken…Of (idee voor vanmiddag) om een rustig plekje te zoeken waar een wandeling kan worden gemaakt.

Marconieta heeft ook haar verpleegkundige talenten in praktijk gebracht. Drie dagen in de week komen moeders met babies voor allerlei kleine ‘check-ups’: wegen, meten, vaccinaties, voorlichting over voeding etc. Ook de zwangere vrouwen komen op die dagen voor controle. Gemiddeld komen er dan 40-60 babies per dagdeel.

Derk is de specialist in keukens en dat komt mooi uit. Verder zijn hij en Anco twee handen op één buik en genieten zichtbaar van het samen klussen (en mannenpraat ;-). Zo nu en dan rijzen er vragen op over de Malinese, niet altijd veilige, werkwijze maar ook dat hoort bij het leven hier in Afrika.

Al met al schiet het werk lekker op en denken we dat we in oktober wel naar Koutiala kunnen verhuizen. Veel Malinezen blijven ons ook vragen wanneer we nu (eindelijk in hun beleving) deze kant op komen. Nu kunnen we zeggen dat er aan het huis wordt gewerkt en zodra het klaar is, dat we onze spullen oppakken en verhuizen. Dat is voor hen vaak een bevredigend antwoord.

Het is verder ook heerlijk om te kunnen overleggen in je eigen taal. We betrappen ons erop dat we soms Nederlands tegen Amerikanen praten ;-), Engels tegen Malinezen etc. Het is zogezegd een ratjetoe in onze hoofden. Meer zelfs dan normaal…

Even terug op stek

We zijn weer even terug uit Koutiala…met de nadruk op even, omdat maandagnacht twee goede vrienden Bamako binnenvliegen. Ze gaan ons helpen bij het opknappen van ons toekomstige huisje in Koutiala. Echt geweldig vinden we dat!

Het virus dat rondwaaide op de conferentie heeft menig teamlid wat achterop gezet. Zelfs vandaag hebben sommigen onder ons nog te kampen met buik- en darmklachten. Voorlopig voor ons geen groep mensen bij elkaar met een airco die virussen rond circuleert ;-)

Bij thuiskomst werden we opgewacht door drie enorm gegroeide pups (zie foto). De tijd gaat aanbreken dat we afscheid van twee van hen moeten nemen. De derde blijft op de compound en wordt verzorgd door onze buren. Ben benieuwd hoe dat verloopt, als vader, moeder én zoon een tijdje op hetzelfde territorium rondrennen…

In Koutiala hebben we rustig aangedaan, omdat onze lichamen nog niet heel hard meewerkte bij het doen van ‘zwaarder’ werk. Anco is bezig geweest op de bijbelschool – opzet van een zonnesysteem - , terwijl Ewien met collega’s heeft gewerkt aan de Engelse ondertiteling van de videoclip over diarree.

Mensen in Koutiala (ziekenhuis) en de States (een dokter die enkele weken in Koutiala heeft gewerkt) staan te popelen op de laatste versie van de videoclip. Een collega, verpleegster vertelde dat het bijzonder is hoeveel kinderen ze nu behandeld en ziet voor diarree. Zo’n gezondheidsclip zal dan een goede hulp zijn bij het niet keer op keer vertellen hoe dit te voorkomen en hoe dit te behandelen.

Voor ons vertrek naar Koutiala volgende week hopen we een en ander rond te hebben, zodat we kunnen starten met het kopiëren van DVD’s…

Zoals genoemd zullen we zo’n acht dagen gaan klussen in Koutiala. De betreffende vrienden zijn kinderverpleegkundige en timmerman / manusje-van-alles. Zij zal in het ziekenhuis kunnen worden ingezet, terwijl hij – samen met Anco en anderen – aan de bouw van de keuken begint. O ja, Anco vertelt een ieder ook al dat 'de vrouwen' aan het verven worden gezet...

Veel Malinezen vragen ons keer op keer wanneer we nu precies naar Koutiala verhuizen. Op dit moment kunnen we volmondig zeggen: binnenkort, want er wordt aan ons huis gewerkt ;-) Zodra ons huisje klaar is, kunnen we gaan nadenken over inpakken. Het zal nog een hele klus worden om ons huis in Bamako leeg te maken, met name als het gaat om onze werk / logeerkamer. Iedereen glimlacht bij het zien van de vele technische spullen die Anco hierin weet op te stapelen.

Net als die goede, oude tijd zullen we maar zeggen….Ook in Den Haag had Anco er een handje van om één kamer volledig in beslag te nemen voor zijn ‘technisch spul’…Ik vrees dat het in Koutiala niet veel anders zal gaan in de (nabije) toekomst ;-)