Vreugde alom!

Gisteren kreeg ik te lezen dat Aisha's vader tot geloof is gekomen...Overbodig te zeggen dat er vreugde alom was in het Koutiala ziekenhuis...Maar niet alleen daar, ook in het Huis hierboven!

Rennende Aisha (vervolg)

Vanochtend kreeg ik een onverwachte "treat" (weet zo snel geen Nederlands woord hiervoor ;) Ik mocht een fotograaf assisteren in het schieten van videobeelden met zijn super-de-luxe fotocamera. Het was echt met één woord geweldig! Wat voor mogelijkheden je niet hebt wanneer je over goed materiaal beschikt!

Ik heb overigens niets te klagen hoor op dat vlak, maar het water liep me toch even in de mond...
Deze jonge man is momenteel in Koutiala met een groep mannen van verschillende kerken. Deze mannen hebben visie voor Mali en komen kijken, maar ook luisteren, naar wat we hier zoal doen.

Aan de fotograaf / cineast de vraag om zoveel mogelijk zaken op de rol te zetten. En dat hebben we vanochtend gedaan! Wauw, zoals ik al zei: ik ben onder de indruk!!


Tijdens onze zoektocht naar mooie plaatjes kwamen we ook Aisha weer tegen (zie de blog van 21 febr. jl)...Haar vader en zusje zaten te wachten op het zien van een dokter. Aisha en haar zusje zaten alletwee met een grote, gele lollie in de hand.

We probeerden haar aan het lachen te maken tijdens de opname, maar een lach kon er niet direct van af. Toen we het eindelijk een beetje voor elkaar kregen, leek het meer op een grijns dan een spontane lach. Naar het ziekenhuis gaan met papa is duidelijk serieuze business voor Aisha.

Het was geweldig om te zien hoe goed ze vooruit is gegaan in de laatste weken. Haar brandwonden waren duidelijk aan het genezen en ze ging zelfs een potje rennen richting de camera. Alleen als papa meedeed, niet met de enge dokter naast haar. En dan te bedenken dat ze ook een tijd kende waarin ze niet meer kon lopen vanwege haar wonden.

De interactie tussen vader en dochter is ook bijzonder. Het gebeurd niet vaak dat een vader zo begaan is met de gezondheid van zijn kind. Hij laat Aisha - elke keer dat ze naar het ziekenhuis moet - iemand uitkiezen (van de vier broers en zussen) die haar mag vergezellen die dag. Het was een genot om te zien hoe pa en dochter opfleuren wanneer ze in elkaars buurt zijn.

Ontmoet Aisha

Door het filmen kwam ik weer wat meer in aanraking met het "dagelijkse leven" in het ziekenhuis (www.koutialahospital.org). Terwijl ik heen en weer liep om mijn mensen op de hoogte te stellen van programma's, filmdagen etc. kwam ik langs 3-jarige Aisha (zie foto).


Haar vader tikte me op de schouder en zei dat ik een foto van haar kon nemen. Vrij bijzonder, omdat ik niet eens mijn toestel startklaar in mijn handen had. Hij zat weggeborgen in mijn tas. Waarom hij me vroeg een foto te nemen die dag weet ik tot op de dag van vandaag niet...

Haar verhaal is uitzonderlijk. De 3-jarige Aisha is namelijk enkele tijd geleden in een pot met hete olie gevallen. Als ik me dit probeer voor te stellen lopen de rillingen letterlijk over mijn rug.

Zoals jullie kunnen zien is haar lichaam - inclusief haar gezicht - met allerlei doeken bedekt. Dit om haar wonden te bedekken die over haar hele lichaam lopen. Haar vader liet me na afloop enkele wonden zien.

Aisha is in goede handen bij onze medische collega's, zij zullen hun uiterste best doen om Aisha letterlijk op de lappen. Toch zal ze voor haar leven getekend blijven. Hoe meer ik hierover nadacht toen ik haar zag, hoe verdrietiger ik werd. En toch lijkt ze zich heel groot te houden, zoals ook te zien is op de foto.

En zo is het met veel vrouwen en kinderen in Koutiala, in Mali. Hun leven is zoveel malen gecompliceerder dan het onze. Ze gaan dagelijks de strijd met ziektes, slechte levensomstandigheden en overleven aan.

Toen ik Aisha zag wist ik weer heel duidelijk WAAROM ik gezondheidsvideo's voor vrouwen en kinderen wilden maken. Niet omdat dat haar ongeluk had kunnen voorkomen. Maar omdat zij het waard zijn gezien, erkend en geholpen te worden. Helemaal in een maatschappij waar het uiteindelijk draait om de man. Waar vrouwen en kinderen - als het erop aankomt - aan het kortste eind trekken.

Mijn hart begint weer sneller te kloppen als ik dit schrijf. Ik ben God dan ook bijzonder dankbaar voor het vrouwen- en kinder ziekenhuis in Koutiala. Het is geen makkelijke taak voor mijn collega medici, maar God geeft nu eenmaal vaak een taak die menselijk gezien boven ons kunnen ligt. Opdat hij ons de kracht en het doorzettingsvermogen kan geven.

p.s
(zie blog van 26 Januari 2010) Ben toch op een dag in de berg kleding gedoken. Twee leuke t-shirts - in redelijke staat - voor nog geen euro. Wie doet dat me na? ;)

Fun filmdagen...

Een ieder heel hartelijk dank voor het bidden voor het videowerk. De filmdagen afgelopen weekend waren met één woord geweldig. We hebben nog nooit zo gelachen op de set ;)

Alle specifieke gebedspunten (goede samenwerking / sfeer, goed weer en stroom) werden stuk voor stuk bewaarheid. Met een enkele stroomstoring tussendoor dan ...

Het geheim zat hem vooral in de professionele acteurs (ze willen naar A'dam komen om christelijke producties te maken ;), de band onderling, het samen optrekken / eten, mijn videohelper die helemaal enthousiast is over wat ze leert en de leeftijd die nagenoeg bij iedereen gelijk was.

Het werkteam hier op de compound grapte voordurend dat ze een handtekening wilde voordat de hoofdrolspelers vertrokken...en dat werd door de dames gewaardeerd. Voor vertrek werd iedereen op de foto gezet en zei de ene kant "tot de volgende keer" in gebrekkig Frans en de andere kant in gebrekkig Engels.

Terugkijkend - de dames zijn inmiddels weer richting huis vertrokken - is het videoteam "close" geworden in zeer korte tijd. Via FaceBook en andere wegen zullen we dan ook contact houden.

De twee hoofdrolspelers maken deel uit van een theatergroep in Kadiolo. In maart zullen we hen daar gaan opzoeken om o.a. ook te kijken of we in de toekomst iets voor hen kunnen (terug) doen.

Vooraf zeiden verschillende vrienden hier in Mali dat er wel iets heel goeds uit deze video zou moeten komen, omdat we zoveel tegenstand ervoeren. Daar zei ik altijd maar twijfelachtig ja op, omdat ik het nog niet zo wist. Eerst doormaken dan geloven zeg maar.

Toch moet ik bekennen dat ik het achteraf wel zo zie. Nog nooit hebben we zoveel moeite moeten doen om een productie überhaupt door te laten gaan. We zien dan ook Gods hand in het hele verloop ervan en we kijken uit naar wat deze productie in Mali kan gaan betekenen.

Binnenkort meer over de montage, nu ga ik eerst genieten van een paar dagen Bamako / rust. De filmdagen waren zeer intensief, omdat ik tevens als taxi voor deze periode was aangesteld ;)

Anco is overigens nog steeds in Guinee en maakt het goed. Hij is daar aan het werk in de Hope Clinic. Volgende week hoopt hij terug in Mali te zijn, met zijn vriend Dan uit Alaska.

Nieuwe kijk

Elke woensdagochtend woon ik een communicatieles bij op de bijbelschool Bethel. Daar geniet ik enorm van. En bovendien leer ik veel over Mali, de mensen en de cultuur. Wat wil je nog meer?

Vanochtend ging het over het krijgen van een 'nieuwe kijk' op dingen. Niet alleen op het leven, maar ook op de dingen die je vrijwel automatisch (door cultuur aangeleerd) doet. En hoe moeilijk het eigenlijk is om bepaalde zaken los te laten, van een afstand te bekijken en te heroverwegen of die manier nog wel de juiste is.

Klinkt wellicht vaag, dus laat ik een voorbeeld noemen. Of eigenlijk twee. Een van onze collega's kwam naar Mali met o.a. het verlangen om voetbal - de nationale sport in Mali - als evangelisatiemiddel in te zetten. Heel schokkend overigens voor menig Malinese dominee / christen...Puur omdat het het onbekend was als middel en ... onbekend maakt nu eenmaal (vaak) onbemind.

Vol enthousiasme vertelde de leraar echter hoe deze nieuw kijk op voetbalevangelisatie ook zijn leven heeft verrijkt. Hoe hij - ondanks zijn ups en downs - is gaan nadenken over de traditonele manier van evangeliseren. Je gaat naar een dorp, verzameld alle mensen onder een boom, preekt Jezus, en verlaat het dorp weer. Even heel zwart-wit neergezet overigens, de werkelijkheid is genuanceerder.

Terwijl hij meerdere voorbeelden vertelde, dwaalde mijn gedachten wat af naar gisteren. In de grote kerk had ik een ontmoeting met de (video)vrouwen en merkte dat ook het videowerk een heel nieuwe manier / kijk op evangeliseren is. Die overigens niet zonder slag of stoot wordt aangenomen ;-)

Gisteren kreeg ik echt het idee dat de vrouwen het bijltje bij het videowerk gingen neerleggen, zoveel 'vuurwerk' werd er afgestoken ;-) Terwijl ik rustig hun vragen en zorgen beantwoorden, dacht ik bij mezelf .... hmmm, waar zal dit toe leiden? Dit bleek echter hun (culturele) manier van discussieren te zijn.

Je gaat een uur flink tekeer, geeft je mening over alles tot in detail, en vervolgens stemmen ze ermee in dat het allemaal goed gaat komen. Pff, dacht toch even - gezien de emoties en gebarentaal die hoog opliepen - dat onze wegen zich na deze middag weer zouden scheiden...Maar niets was minder waar. De Malinese vrouw heeft thuis nu eenmaal weinig te zeggen, en dat komt duidelijk tot uiting wanneer de vrouwen onder elkaar zijn!

Nu ik het over het videowerk heb, schiet me iets te binnen...Het werken met de oude zendingscamera werd zo 'stressvol', dat we de koppen bij elkaar hebben gestoken om met een oplossing te komen. Het nam echt een stukje plezier uit het werk weg.

Momenteel zijn we 'virtueel' (de camera is nog niet in onze handen) de trotse eigenaar van een Sony EX1 (zie foto)! Dit is echt een camera die de komende jaren goed kan werken in het warme en stoffige klimaat (geen bewegende, slijtbare delen meer).

De benodigde fondsen zijn voor 75% binnen...Mocht je hart uitgaan naar dit werk en je wilt een eenmalige bijdrage doen?! Heel graag!! Neem dan even contact met ons op. Bvd!

Geslaagd feest

Gisterenavond hebben we weer een nieuwe (culturele) ervaring opgedaan...we waren uitgenodigd op een echt, Malinees afscheidsfeest. Niet dat we voorheen niet op feesten kwamen, maar deze avond was toch wel heel speciaal.

Twee collega's, verpleegsters in het ziekenhuis, keerden na twee jaar Mali terug naar de States. Om hun tijd in Mali af te sluiten kwamen er zo'n 120 mannen / vrouwen / kinderen om persoonlijk afscheid van hen te nemen. Uiteraard had iedereeen hiervoor zijn of haar beste pak uit de kast gehaald.

Naar Malinese tradities, werden er ook veel mensen aan het woord gelaten, waarbij de volgorde bijzonder belangrijk is. Ook werd er een koor uitgenodigd om – met xylofoon - het feest luister bij te zetten. Het eten werd verzorgd door de buren van genoemde collega's. De vrouwen waren al vroeg in de middag bezig met koken.

Eenmaal opgediend in schalen, aten we allemaal (niet schrikken ;-) met de rechterhand. Weet niet of dit al eens eerder in een weblog ter sprake is gekomen, maar in Mali eet je traditioneel gezien met je handen waarbij vrouwen en mannen zich rondom een grote schaal scharen. Soms tot schrik van buitenlandse gasten....

Het eten was heerlijk, en knoeien is niet erg. Da's dan weer een voordeel van deze Malinese eetwijze. Al is het soms lastig om je Westerse denkpatroon (mama: niet knoeien met je eten!...Kind: ja mama) even opzij te schuiven.

Ook voor ons was het een speciale avond, omdat het feest ook de 'grand finale' was voor de eerste videoclip over diarree. Een collega zei gekscherend dat iemand dat toch een keer in zijn nieuwsbrief moest vermelden: groot afscheidsfeest met vertoning van de film “diarree” ;-)

Voor deze gelegenheid was er een groot wit doek gespannen (normaliter gebruikt voor evangelisatie in de bush) en was een goed geluidssysteem opgetrommeld. De regen diende zich deze avond niet aan, dus daar hadden we 'geluk' bij.

Het was bijzonder om te zien wat voor effect het tonen van een film op zo'n groot doek (zie foto) op Malinezen, maar ook ons, had. Het gaf echt een helder beeld, indrukwekkend gewoon. Goed om in gedachten te houden voor latere videoclips.

Het deed me deugd om het publiek te horen lachen. Ook werd er na afloop – aldus collega's – over en weer over de film gepraat. Eén van de taalleraren van collega's vertelde dat het een goed verhaal was, zoals het echt plaatsvond in Mali.

Bijzonder was het moment na vertoning van de film. Eén van de dominees werd gevraagd te bidden voor het gebruik van deze videoclip. Dat de vrouwen in het ziekenhuis de film tot zich zouden nemen en hun voordeel eruit zouden doen. Zowel in lichamelijke als geestelijke zin! Wordt vervolgd...

P.S Ik ben weer in Bamako, Anco komt zondag / maandag...

Filmcast

We merken dat we de laatste tijd veel gereisd hebben...Ik was al moe toen we in Koutiala aankwamen, terwijl het filmen (een van de redenen voor onze reis) nog niet begonnen was ;-) Nu we aardig op weg zijn met onze diarree scenes krijg ik echter weer energie. Het is gaaf om te zien hoe een ieder z’n bijdrage levert. Een kijkje achter de schermen...

We zijn vrijdag met het filmen van start gegaan. Het is soms lastig om de juiste filmtijden te plannen, daarbij rekening houdend met werkschema’s, het weer (zon is erg fel in Mali ;-) en de beperkte tijd die we zelf hebben om in Koutiala zijn. De filmcrew is echter meer dan gemotiveerd en elk filmdeel hebben we meer dan voldoende publiek. Het lijkt alsof de hele buurt waar we filmen op zo’n moment is opgetrommeld.

De kinderen vinden het met name geweldig. Ze willen dan ook graag hun eigen bijdrage leveren. We moesten meer dan eens kinderen van de ‘set’ wegsturen, omdat de microfoon die we gebruiken geluidsgevoelig is. Sja, en een (klein) kind zeggen stil te zijn en niet te lachen tijdens het filmen, da’s lastig. Bij de volwassenen moesten we daarbij al erg ons best doen ;-)

De gezondheidsvideoclip die we opnemen gaat over twee (jonge) vriendinnen, waarvan een een kleine baby heeft. De baby heeft echter erg veel last van diarree, waarbij ze een zoektocht begint naar de oorzaak en oplossingen hiervan. Tijdens haar zoektocht doet ze allerlei ‘genezingsbronnen’ aan, om er uiteindelijk achter te komen dat hygiene de sleutel is. En dat terwijl haar huis en ‘compound’ totaal niet hygienisch is....

In het verhaal bezoekt ze ook het (Koutiala) ziekenhuis, om daar een lezing over diarree bij te wonen. In deze scene wordt ook het woord van God m.b.t. hygiene in het verhaal verwerkt. Op een manier dat het publiek (Moslim en christen) ermee in kan stemmen.

Het is lastig te omschrijven hoe een en ander vorm krijgt. Sommige dingen moet je zien om te ‘ervaren’ hoe een en ander is. Het is voor mij een geweldige eerste filmervaring, waarbij ik vooraf niet had ‘durven hopen’ op zoveel medewerking van mensen buiten de filmcrew. Het lijkt alsof meer mensen dan ik dacht de waarde van een gezondheidsvideo inzien. En dat is stimulerend!

Ook de samenwerking met de Malinese dominee – gekozen door de nationale kerk – gaat goed. De eerste dag was het even zoeken naar ieders rol, maar we raken nu echt op elkaar ingewerkt. We hebben hem tot ‘geluidsdirector’ gebombardeerd, terwijl ik meer over de ‘images’ ga. Op deze manier gebruiken we ieders talenenten. Hij is veel beter in Bambara (de taal van de film), terwijl ik meer geneigd ben om op details te letten en eventuele zaken die niet dreigen te kloppen in het verhaal.

Wordt vervolgd....

Vrouwen als schakel

Momenteel bevinden we ons weer in Koutiala voor enkele dagen. Anco houdt zich hier bezig met de opzet van de energievoorziening op de bijbelschool Bethel. Ewien is met verschillende mensen, medici en non-medici, aan het praten over een eerste korte, medische videoclip.

Tijdens deze eerste gezondheidsoriëntatie leg ik ook wat bezoeken af aan centra die zich met allerlei onderwerpen bezighouden. Op zo’n moment kom je interessante mensen tegen met goede projecten.

Eén van deze voorbeelden is bijvoorbeeld een Malinese dokter die een jeugd-en vrouwencentrum heeft opgericht. In dit centrum traint ze jonge meisjes, vrouwen die ze weer uitzendt als ambassatrices. Een interessant gegeven, waarbij de vrouwen de schakel vormen in een groter geheel.

Uberhaupt is de rol van de vrouw in Afrika erg belangrijk en zou Afrika Afrika niet zijn zonder de vrouw. Maar dat ter zijde. Haar ‘targetgroep’ is met name de schoolgaande jeugd die enorm actief is als het gaat om seksuele contacten. Het is normaal om met een ‘man om te gaan’ vanaf de leeftijd van ongeveer 12 jaar. Dit feit schokte me, al wist ik ergens in mijn achterhoofd ook wel dat dit in Mali het geval was.

Een oud-collega heeft destijds een korte film gemaakt waarin een sketch werd opgevoerd met een leraar als hoofdpersoon. Deze leraar bleek met meerdere meisjes het bed te delen, waardoor zij een hoog cijfer scoorden. Deze praktijk blijkt helaas aan de orde van de dag. Het is niet onwaarschijnlijk dat meerdere meisjes zwanger raken van dezelfde leraar. En gepraat wordt er niet over, want als je er niet over praat bestaat het probleem niet. Laat staan dat er sancties worden genomen richting de leraar.

Geen optimistisch beeld dus...maar hier komt de betreffende dokter (een vrouw ;-) in beeld. Zij traint meisjes / vrouwen om zelf keuzes te maken in hun leven. Om een stem te hebben richting hun man, hun familie. Ze brengt hen met name zelfvertrouwen bij en onderwijst hen op meerdere (gezondheids)terreinen. We hadden vandaag de eer om haar centrum te bezoeken en de vrouwen vragen te stellen over hun rol binnen de maatschappij.

Waar het bij ons heel normaal is dat vrouwen een stem hebben, ook binnen het huwelijk, is dit in Mali niet zo. Meerdere vrouwen vertelden dat hun mannen eerst argwanend waren over datgene wat ze in ‘dat centrum’ leerde, tot ze zagen hoe hun vrouwen ten positieve veranderden. Door communicatie (ook zo’n Westers begrip ;-) tussen man en vrouw staan nu vele echtgenoten achter hen.

Hetgeen geleerd wordt past niet altijd binnen ons christelijk denkkader (de dokter is Moslim), maar het geeft een meer open sfeer om bepaalde taboe-onderwerpen bespreekbaar te maken. Ook op het gebied van ziektepreventie krijgt deze dokter veel voor elkaar. Ze wordt gerespecteerd en loopt zij aan zij met de vrouwen. Eén van de vrouwen antwoordde op de vraag wat ze zouden doen als de dokter weggaat: huilen, maar het (belangrijke) werk onder vrouwen gaat door!

We hopen in de toekomst meer met deze ONG samen te kunnen werken, ook als het gaat om videowerk. Ze staat open voor samenwerking met christenen. Gisteren nog sprak ze op een christelijke vrouwenconferentie. Ons gebed is dat christenen opstaan en met hen mee gaan werken. Om zo eerst daden te laten zien, wat krediet geeft aan hun woorden. In de groep van 30 vrouwen die we vandaag zagen, kwam één gezicht me bekend voor. We hadden haar eerder in de kerk gezien hier in Koutiala ;-).

San en Sofara

We staan aan de vooravond van onze reis naar San en Sofara. We hebben een korte, maar goede tijd in Koutiala achter de rug.

Indrukwekkend was het om in het ziekenhuis rond te lopen. Momenteel vinden er gemiddeld 4 bevallingen per dag plaats!! Afgelopen weken zijn er menig tweelingen en zelfs een drieling geboren. Wat een werk wordt er per dag verzet. En wat een getuigenis gaat er van het ziekenhuis uit!

En dat eist ook zijn tol. Onze vriend en collega gynaecoloog is toe aan zijn verlof. Over 5 weken (hij houdt de aftelling goed bij ;-) gaan hij en zijn familie voor 3 maanden terug naar Amerika. Dat zal een goede tijd voor hem zijn om uit te rusten van zo’n hectisch, eerste openingsjaar van het ziekenhuis.

Momenteel is er ook een groot werkteam over uit zijn kerk, die alle (nieuwe) zendingswerkers met allerlei handigheden verblijden. Kinderkamers worden van een kleurig likje verf voorzien, watertorens worden opgezet en kleine verbouwingen vinden – waar nodig – plaats. Een en ander is wel nodig waar vanaf de middag tot de late avond / nacht vaak geen water uit de kraan te krijgen is.

Een bezoek van een team als dit is niet alleen belangrijk voor de werkzaamheden die ze verrichten…Zoals ze zelf ook zeggen, krijgen ze zo een veel beter beeld van wat ‘hun zendingswerkers’ precies doen. Ze voelen zich gezegend om zo’n twee weken in ons Koutiala team mee te mogen draaien.

Goede daden dus van beide kanten. Ondanks alle ziekenhuis hectiek is Koutiala goed vertoeven. We zien er naar uit om hier in de toekomst meer tijd door te brengen.

Morgen dus weer “on the road”…Onze collega’s in het dorpje Sofara (niet ver van Djenné) hebben ons gevraagd hun aan collega’s uitgeleende auto mee te nemen. Geen gezellige rit dus in twee auto’s, maar gelukkig is het niet al te ver.

Zoals eerder genoemd zullen we in San wat extra computers installeren op het kerkelijk hoofdbureau. In Sofara gaan we het wonen en werken van collega’s op video vastleggen. Ikzelf ben erg benieuwd hoe dat zal gaan. In hoeverre zullen de (conservatieve) dorpelingen op rondlopende foto- en videocamera reageren? Meer hierover in een volgende weblog.

Groeten uit een nog steeds warmer wordend Mali….

Ziekenhuis krijgt gezicht

Ons verblijf in Koutiala is erg goed. We leren elke dag nieuwe dingen. Niet alleen over onze (nieuwe) collega's, maar ook bijvoorbeeld over het vrouwen- en kinderziekenhuis. Het is geweldig om deel uit te mogen maken van een team dat zoveel hart heeft voor de vrouwen- en kinderen in Mali.

Om even ieders geheugen op te frissen: 1 op de 10 vrouwen in Mali sterven voor, tijdens of na een bevalling. De gemiddelde Malinese vrouw krijgt 7,3 kinderen. Een gespecialiseerd ziekenhuis voor deze groep is dan ook niet overbodig!

Onze tijd in Koutiala dit keer had, naast ons werk, ook een 'onderzoekend' karakter. We begaven ons op vlakken waarop we ons nog niet hadden begeven. Ikzelf kreeg de gelegenheid om een gyn. operatie te mogen bijwonen en filmen. Op de valreep vandaag kon ik nog een fotosessie schieten van een 'in mijn ogen erg snelle' keizersnee. Wauw, zoiets had ik nog nooit gezien en meegemaakt ;-)

Dat een baby zo snel uit de snee in een buik kan komen, daar had ik nog nooit echt bij stil gestaan. En het feit dat de moeder niet geheel onder narcose gaat, wegens gevaar voor de baby. Ook daar had ik nog nooit goed over nagedacht. Tussen de snede en het halen van de baby werd me ook even bijgebracht dat een goede gynaecoloog de baby binnen twee minuten ter wereld moet brengen. Bijzonder hoe zo'n werkproces in de operatiekamer verloopt.

De schoonvader (uit Amerika) van een collega legde maar wat graag uit, aan de hand van de foto's, wat hij precies tijdens zo'n operatie allemaal had gedaan. Het feit dat hij zijn hand ver in de snede steekt om de baby te draaien zag er meer dan pijnlijk uit. Al zag het er allemaal erg vakkundig uit, voor iemand met leken-ogen op dit gebied ;-)

Mijn tijd in het ziekenhuis was ook een échte culturele ervaring. Omdat je dan pas merkt hoe verschillend mensen naar ziekte, leven en dood kunnen kijken. Je merkt bijvoorbeeld maar weinig van de vader voor, tijdens en na de operatie. En wanneer de vrouw terug naar haar kamer wordt gereden, is het me nog niet duidelijk wie nu eigenlijk bij wie hoort. De baby wordt nauwelijks bekeken en de eerste vraag is uiteraard of het een jongentje is. Al kun je overigens deze gang van zaken niet automatisch toepassen op ieder echtpaar.

Ook de dood van een baby die gisterenavond nog een uiterst moeilijke bloedtransfusie kreeg, wordt gelaten aangenomen. De moeders in Mali zijn helaas te bekend met een jong sterfgeval in de familie. Wanneer ik later hoor dat de baby waarschijnlijk overleden is door een medische fout, moet ik even slikken. Niet dat dat in NL niet voorkomt, maar de verantwoordelijkheid van ouders, medisch personeel en de rol van God wordt in deze cultuur zo heel anders ervaren.

Toch is het bestaan van een ziekenhuis een ware zegen. Door het hele gebouw heen wordt gewezen op dé bron van leven, heelheid en genezing. Ook straalt er warmte uit van de omgang tussen medisch personeel en patiënten. Het is een plek waar ik graag terug zal komen. Al hoop ik dan uiteraard niet degene te zijn die op de operatietafel ligt ;-)