Ik bel, dus ik besta!

Tijdens onze (extra) lange taxi rit van Boma naar Kinshasa was deze titel al in mijn hoofd opgekomen. Hoe dit verder vorm te geven, wist ik toen nog niet :)

Bellen in Congo lijkt wel een eerste levensbehoefte. Overal zie je mensen bellen : in de taxi, op de straat, bij de kassa van de supermarkt etc. Het gaat zelfs zo ver dat tijdens de les de leraren ook gewoon hun biepende mobiel oppakken. Een telefoongesprek gaat letterlijk voor alles.

Dat de telefoonmaatschappij(en) rijk worden in Congo staat buiten kijf. Maar hoe de over het algemeen arme bevolking zoveel unités (belminuten) kan aanschaffen, is ons tot op heden nog een raadsel. Want bellen is duur in Congo. Veel gesprekken lijken zich ook vaak op te lossen in het niets, de miscommunicatie als gevolg van ruis (lees : een overbelast netwerk) is enorm.

Niet alleen over de telefoon komt deze miscommunicatie regelmatig tot stand, ook in het dagelijkse leven. De administrateur verwoordde het als volgt : 'Bij ons – Congolezen – staat wat we zeggen vaak mijlenver af van wat we doen'. Want praten kan de gemiddelde Congolees wel. Maar lukt het hem ook daadwerkelijk om deze woorden om te zetten in daden ?

We hebben tijdens onze weken in Congo wel heel duidelijk gezien (en ervaren) dat het ondernemingsklimaat in Congo niet bepaald stimulerend werkt. Kom je eens met een nieuw en iniatiefrijk idee / bedrijf, dan wordt het je binnen de korste keren onmogelijk gemaakt om daar in door te breken. Belasting hier, belasting daar. In 'no time' wordt een (ongewilde) zaak tot stilstand gebracht.

Met name de grote groep jeugd raakt hier ontmoedigd door. Tijdens een gesprek met onze buurjongen in een caféetje, kwamen die frustraties nog eens duidelijk boven. De gemiddelde (jonge) Congolees wil dan ook of naar Europa, of doorstuderen (een vriendin noemt het bijna een ziekte). Nog een studie erbij, en nog één. In de hoop dat één van die diploma's garantie biedt op een betaalde baan. Terwijl het algemeen niveau van de studies toch ver onder de maat is.

Het gaat me vaak echt aan het hart wanneer we weer een teleurgestelde jongere (op straat) tegenkomen. Echt praktisch verder helpen kunnen we hen vaak niet, anders dan hen te bemoedigen en van enige raad bij te staan. Uiteindelijk zal er toch een ommekeer moeten plaatsvinden van binnenuit. Zullen de mensen er voor moeten kiezen om het algemeen belang voor het eigen winstbejag te laten gaan. Want het is en blijft lastig een land (verder) te helpen dat niet echt geholpen wil worden !

Toch proberen we ons ook te richten op de positieve dingen. De mensen op strategische plekken die wel degelijk met een kritisch oog naar de samenleving durven te kijken. Die meer dan klaar zijn voor een frisse wind. Die ons verder helpen op de meest onverwachte momenten.

Bierfabriek schiet te hulp

We zijn onze laatste weken in Congo ingegaan. Gezien de weersberichten vanuit Nederland, zal ons systeem aan het einde van deze maand een flinke schok krijgen :) Brr, wat is het koud bij jullie zeg! En dan lopen we hier puffend en zwetend rond. Want anders dan in Mali is de luchtvochtigheid hier over het algemeen hoog.

Ons eerste weekend in Congo kwamen we in contact met een aantal Nederlanders. Eén daarvan bleek 'onze buur-buurman' in Boma te zijn. Hij is verantwoordelijk voor het reilen en zeilen van de Bralima, de bierfabriek bij ons onderaan de heuvel. Je moet begrijpen dat er heel wat bier wordt gedronken in Congo, er is dus (soms helaas) wel degelijk een markt voor ...

Na dit eerste contact werd het op een gegeven ogenblik een goede gewoonte om eens per week bij onze mede-Nederlander op bezoek te gaan. Om niet alleen van het gezelschap, maar ook van de airco en een verfrissing te genieten. Waar wij met de school vaak vrijwel weinig tot geen spanning hadden, had de fabriek dit wel. Zij zijn tenslotte hiervan afhankelijk om de fabriek draaiende te houden.

Tijdens één van deze avonden kwam de nood voor een eigen trafo op tafel. Wellicht had Bralima wat we zochten, werd gezegd. Of we niet eens konden komen kijken. Zo gezegd, zo gedaan en het bleek precies te zijn wat we zochten.

Om een lang verhaal kort te maken...Vrijdag kwam de directrice van de Bralima langs met een brief die ons vertelde dat de trafo aan de school geschonken word. Wie had hier op durven hopen? We hebben het toch al gauw over een geschenk van rond de 10.000 dollar!

Begin volgende week wordt de trafo op het schoolterrein gebracht en zal men een kleine ceremonie houden om 'de deal' te beklinken. Fotootje erbij en dan kan het echte werk beginnen. Momenteel wordt er al het nodige graafwerk verricht door vier jonge mannen.

Het ziet er dus naar uit dat de trafo voor ons vertrek wordt geïnstalleerd. Als alles meezit zelfs al in de komende twee weken. Een (uitbundig) feest staat op de planning wanneer een en ander daadwerkelijk is gerealiseerd. Dat wil ook wel na al die jaren van slechte spanning :)

De directrice van Bralima was vrijdag oprecht geschokt. Dat een school met ruim 60 leerlingen (+ gezinnen) toch zo lang 'in het donker' kan zitten. Zij had zich al zorgen gemaakt en gevraagd of ze daar - als Bralima - niets aan konden doen. Geweldig hoe een en ander op deze manier in elkaar zal gaan passen!

In dit geval kwam God letterlijk niet te laat :) We houden jullie graag van de vorderingen op de hoogte!

Bye bye Burkina

Vorig weekend bevonden we ons in Bobo (Burkina Faso) en omstreken. Om daar de laatste klussen af te ronden voor vertrek. Het werd een weekend om niet snel te vergeten. Met onverwachte dingen (hoe kan het ook anders?) en onverwacht bezoek. Een korte compilatie van de werkreis.

Op donderdag vertrokken we met 4 personen: onszelf en twee Afrikaanse collega's. De één is een jonge gast die sinds enkele maanden bij Anco stage loopt. De ander een technicus die meer over solar (het doel van onze reis) wilde leren. So far, so good...

Bij de grens werd het ons al even moeilijk gemaakt, omdat we aardig wat waardevolle spullen zichtbaar in en op de auto hadden liggen. Na enige tijd praten liet de douane ons toch door. "We werken tenslotte ook voor hun kinderen, de toekomst van de land". Die doet het over het algemeen goed... :)

Via de grens snel doorrijden naar Dedougou, een lagere school. Daar een lange, dikke, zware, koperen kabel van het dak gehaald en netjes opgeborgen. Deze dient om een verbinding te leggen tussen de energiebron en een computerlokaal met 30 pc's op 180 meter afstand. Een klus die we niet meer zelf gaan klaren, maar die de leraren daar dienen op te pakken.

Pondou avonturen
Diezelfde avond nog in het donker richting de bijbelschool in Pondou. Geen pretje, rijden in het donker. Dat doen we dan ook alleen maar als het echt niet anders kan. Het is zo donker dat je geen hand voor ogen ziet. Voeg daar de ezelskarren en fietsers zonder licht aan toe en de tegenliggers die alleen stand "verblindend licht" kennen en het plaatje is compleet.

In Pondou een rusteloze nacht gehad. Het was binnen veel te warm en buiten werden we door de wind en regen geplaagd. Zeggen en schrijven misschien 3 à 4 uur geslapen die nacht. Niet genoeg voor slaapliefhebbers van het eerste uur.

Volgende dag (vrijdag) vroeg uit de veren - Anco althans - om het werk zoveel mogelijk af te ronden. Op Pondou's grote terrein werden in mum van tijd 12 batterijen + 6 zonnepanelen geinstalleerd. De controllers lieten op zich wachten, omdat we die in de haast in Koutiala hadden laten liggen. Een vriend van ons (de onverwachte bezoeker) zou die per bus naar Bobo komen brengen. Dan zouden we het werk maandag af komen maken. So far, nog steeds so good :)

Werk voor die dag afgerond, terwijl ik de kinderen bezighield. Was overigens niet veel meer voor nodig dan een fotocamera (zie foto) :)

Vol goede moed naar het busstation om onze vriend op te halen. Nog niet wetende wat er boven ons hoofd hing. De vriend was netjes aangekomen, maar zonder... inverters. De mobiele brigade had de bus onderste boven gekeerd en de inverters ingenomen. Ondanks een pleidooi van onze vriend en buschauffeur geloofde ze niet dat hij (als Afrikaan) in het bezit kon zijn van zulke dure apparaten. Achterlaten dus en hij verder.

Hij had ons geprobeerd te bellen, maar wij zaten in de brousse, geen bereik. Vriend in de auto en op naar de mobiele brigade post zo'n 50 km buiten Bobo, helaas weer in het donker! Daar aangekomen praatten we voor dovemansoren. De "baas" aldaar bedroog ons waar we zelf bij stonden. Hij dacht er ook niet aan om de hoogste baas te bellen op dit tijdstip (het was inmiddels een uur of 8)... die werkte alleen op kantooruren en was net terug van een reis. Bovendien, de doos was al naar de grenspost, wat niet waar bleek te zijn omdat onze vriend hem kon aanwijzen.

Even later stopt er een busje die alle dozen inlaadt. Wacht even, dacht Anco, daar gaan we achteraan. Anders weet je nooit in wiens handen het pakket beland. Wij dus met z'n alleen weer de auto in en achter het busje aan, naar de "echte post" zo'n 20 km verderop. Iedereen werd er stil van, ook door moeheid en gebrek aan een fatsoenlijke avondmaaltijd :)

Ook bij de volgende post konden we praten als Brugman, maar kregen we de doos niet mee. Officieel was het pakket nu van de douane en moesten wij maar bewijzen dat het apparatuur echt van ons was. Ze hadden daar tenslotte een heel magazijn vol met spullen die zogenaamd "gedoneerd" waren. Van dat argument raakte hij niet onder indruk. Wel nam hij de moeite zijn chef even op te bellen. Maar nee, morgen terugkomen met de originele bon, dan wilde hij wel verder praten. Maar een belofte wilde ze geen van allen doen.

In het donker dus weer terug naar Bobo en daar nog even snel een broodje hamburger verorberd. Het was inmiddels al half 12! Uitgeput in bed!

Jacht op doos
Inmiddels hadden we vrijdagavond per e-mail een scan van de originele bon ontvangen. Dat zou de douane uiteindelijk moeten overtuigen, hoopten we :) Eerst een ochtend werken op de Maranatha school. Daar hebben de mannen fyber optics neergelegd en een voltage regelaar geïnstalleerd voor de hele school. Ook hier hebben ze een goed werkend computerlokaal.

De regelaar was hard nodig, omdat de spanning kan variëren tussen de 170 en 260 Volt. Zo erg, dat zelfs de lampen er van springen!

Na de klus snel een lunch en met z'n allen weer op weg naar de douane. Dit keer namen we al onze spullen mee, omdat de kans erin zat dat we onze inverters niet meer terug zagen. Als dat de uitkomst was, zouden we doorgaan naar Mali. Het had dan geen zin om terug te keren naar Pondou.

Terwijl Anco met de chef praatte, keken wij van een afstand in de auto toe. Het gesprek in de auto ging over heel andere zaken (slangen, spinnen en ander ongedierte) dan erbuiten. Het was toch wel een beetje een ontlading van de opgebouwde spanning de afgelopen dagen. Ook maakte ik opmerkingen als "ze gaan samen naar binnen, maar de doos staat nog buiten"; "Anco ondertekent iets" etc, waaruit onze Afrikaanse vrienden dan weer dingen kunnen opmaken. Al met al, na ongeveer een half uur, kwam Anco met doos en al onze kant op. Zonder te betalen!! Opeens brak er weer een zonnetje uit op de achterbank. Een pak van ieders hart.

De ontlading
Eenmaal terug in Bobo reden we eerst naar een supermarkt...eerst maar eens fatsoenlijk boodschappen voor de overige dagen doen. Nu we de doos hadden, zouden we de zondag vrij nemen en maandag het werk op Pondou afmaken.

De avond gingen we uit eten bij de Katholieken om de 'overwinning' te vieren. Dat beloofde een gezellige avond te worden. Des te meer omdat één van de jongens nog nooit voet in een "sjiek restaurant" had gezet. Tot hilariteit van ons allen bestelde hij uiteindelijk een sorbet als zijn hoofdmaaltijd :)

Ook Anco's helper zette de toon van de avond. Hij at letterlijk alles van iedereen op. Zo'n kans kreeg hij tenslotte niet snel weer.

Op maandag konden we eindelijk het werk afmaken en kregen de controllers hun plaats. Ook twee inverters werden geinstalleerd, om enkele computers van goede spanning te voorzien.
Met een blij en vol hart gingen we weer terug naar Koutiala. De reis had ons allen duidelijk dichter bij elkaar gebracht :)

Sheep wash

Nogmaals een heel goed en gezegend Nieuw Jaar toegewenst. Het is moeilijk te geloven dat het alweer 2010 is, het jaar waarin we 7 jaar uit Nederland weg zijn.

Zal de komende tijd doorzetten met een fotoblog, geeft wat meer kleur aan de dingen die worden geschreven.

Sheep wash





Raar keek ik op in Senegal toen ik een jonge man schapen de zee in zag dragen. Of slepen zoals te zien is op de eerste foto! Ik besloot wat dichterbij te gaan, een praatje te maken en te vragen of ik foto's mocht schieten van hetgeen hij aan het doen was.

Waarom? was vraag nummer één. Logisch...Nadat ik hem had uitgelegd dat we in Nederland geen schapen wassen (hoe raar kan dat zijn?) en ik mijn familie en vrienden (afwijkende) Afrikaanse gewoonten wilden bijbrengen, was hij akkoord. Al bleven zijn wenkbrauwen wel wat langer omhoog staan toen ik vertelde dat schapen in Nederland helemaal niet worden gewassen, al helemaal niet in het zoute water van de zee...

Het zal een ieder bij het zien van de foto's niet verbazen dat ook de schapen niet zo happy waren de zee te worden ingedragen. Ze werden letterlijk schoon gescrubd (met zand), half verzopen, om er vervolgens brandschoon uit te komen (zie foto 2). Met als doel: schoon levend vlees ter ere van het Tabaski feest.

Enige hilarische momenten leverde het wel op wanneer een schaap ontsnapte en er vervolgens als een haas vandoor ging. Foto 1 toont de methode die gehanteerd wordt met een schaap dat gevangen wordt, nadat het meerdere keren was ontsnapt. En de lammetjes hobbelde er achter aan, al blatend: Mama, wat overkomt ons nu?

Je zal maar een schaap (of ander dier) in Afrika zijn ;) Beh!

Groeten uit Senegal

Kerst vieren we dit jaar in Senegal (West-Afrika)...


Hele goede Kerstdagen en een spetterend begin van het nieuwe jaar!

Warme groeten,
Anco & Ewien

Burkina trip

We bevinden ons alweer drie dagen in Burkina Faso, het is goed om terug te zijn. De laatste keer dat we voet in Ouaga (hoofdstad) zetten, was alweer in 2006. Wat een veranderingen sindsdien, je kunt zien dat Ouaga ver voor op Bamako ligt.

Dit keer is ons hoofdproject de watervoorziening en minimale verlichting voor een project "Dorcas house¨. Een opvangplek voor jonge meiden (15-22 jaar) die tijdelijk meer begeleiding nodig hebben, of helemaal geen plek hebben om naar toe te gaan.

Momenteel heeft het huis een eerste jaar achter de rug, met een groep van 15 meiden. Vijf zullen er volgend jaar terug keren om het eerste jaar nog een keer "over te doen"...

De meiden vinden alle extra aandacht en mensen geweldig en doen bij allerlei zaken extra hun best. Zo ook in de dienst vanochtend, waar ze de dakpannen (bij wijze van spreken, want die hebben we niet in Burkina ;-) van het dak leken te willen dansen. Het was een genot om te zien.

De meiden leren niet alleen lezen en schrijven, maar ook skills als naaien, zeep maken en stoffen verven. Ook wordt een tuintje bijgehouden met verschillende groenten om het vitaminegehalte op peil te houden.

Vanaf dag 1 had het project mijn hart en ook Anco geniet zichtbaar van de plek en de technische snufjes die in basisbehoeften als bijvoorbeeld water voorzien. De waterpomp werkt nu op zonne energie, waardoor het hele dorp kon uitlopen om naar genoegen water te halen. Vol verbazing was men over het feit dat dit water nu niet meer handmatig gepompt hoeft te worden, maar zo uit de slang rolt. Hoe dat toch mogelijk is ?!

Het weerzien in Ouaga met het CAMA team is goed. Drie jaar geleden waren we hier ook in December en maakten we (evenals dit jaar) de Kerstparty mee. Het voelt goed om te weten dat we automatisch "included" zijn.

Morgen (maandag) zullen we het werk hier afronden en langzaam weer "afzakken" naar Mali. In Bobo (op zo'n vier uur afstand van Koutiala) zullen we nog een dagje werken aan computers op scholen. Ook hopen we dit keer bij de Hippo's langs te gaan.

De plek waar zich Hippo's bevinden schijnt erg bijzonder te zijn. Je gaat met een boot het water op om ze te spotten. Meerdere keren zijn we er al voorbij gereden, dus ik vond het dit keer de hoogste tijd om hen met een bezoek te vereren. Gewapend met mijn fototoestel uiteraard. Wordt vervolgd! ;)

Onschatbare waarde

We hebben een heerlijke tijd gehad in Bobo, Burkina Faso. Een lang weekend weg en je komt bijna herboren terug ;-) Het is er een stuk koeler, ze hebben er echte supermarkten en er is van alles te koop. Bij Bobo vergeleken is Koutiala maar een onderontwikkeld dorpje...

Naast verkoeling en de "nodige luxe" hebben we ook een aantal scholen bezocht. De kerk / CAMA in Burkina maakt er werk van om verschillende christelijke, lagere scholen op te zetten. Niet onbelangrijk in een land waar het analfabetisme nog steeds schrikbarend hoog is. De christenen staan bekend als goede lesgevers, in navolging van de Katholieken. Aan leerlingen dus geen gebrek!

Een miljonair die Mali, Burkina met regelmaat bezoekt, ziet ook het nut van goed onderwijs in. Hij had ons gevraagd eens een kijkje te nemen op de scholen en te zien hoe we de energievoorziening op beter peil kunnen krijgen. Voor het einde van het jaar zullen we Burkina een langer bezoek brengen, om het besproken werk ten uitvoer te brengen.

Op een van de scholen, de bijbelschool in Poundou, kwamen we een pc van onschatbare waarde tegen. Het ging om een computer uit 1994, met een 128 MB harde schijf en Windows 3.1 erop. Kun je je het je voorstellen? Echt uit het stenen computer tijdperk! Er draaide ook nog een programma op dat Anco kende - dr. Watson - maar wat mij meer als paardemiddel in de oren klonk ;-)

De school heeft haar spullen goed onderhouden, om die reden ging deze pc zo lang mee. Nu had hij toch eindelijk zijn laatste adem uitgeblazen en was de vraag of wij de belangrijke administratieve documenten eraf konden halen. Een superoude computer ging dus mee terug naar Mali.

Spullen komen dus wel degelijk goed tot hun recht. Zolang de ontvangers het nut van schoonmaken en houden maar voldoende inzien. Ook de solarinstallatie op de school was oud, maar in redelijk goede staat. Ze kunnen hun batterijen vier tot vijf jaar draaiende houden, waar anderen hun batterij binnen een jaar om zeep helpen.

Vanaf onze komst naar Mali zien we het belang van onderwijs, kennis in. Om die reden draaien we - waar mogelijk - alleen projecten waar ook kennis kan worden overgedragen. Dat is toch echt de toekomst van het land. Dat en innovatie, durf om traditionele manieren te herevalueren en waar nodig achter te laten.

Paar dagen Bamako

Werk en fun lossen elkaar af, de paar dagen dat we in Bamako zijn. Gelijk ook een goede tijd om nieuwe collega's - inmiddels niet zo nieuw meer - te leren kennen. En (oude) vrienden te zien, net op tijd voor de Kerstdagen.

En Kerst leeft, ook hier in Mali ;-) Hoeveel keer we al ontkennend hebben moeten antwoorden op de vraag of we naar Bamako zijn gekomen om Kerst te vieren?! Niet dus, helaas zou ik bijna zeggen. Morgenochtend is het plan om weer af te reizen naar Koutiala, vergezeld van een 3-persoons team (komen vanavond binnen).

Gisterenavond werden we 'opgeschrikt' door een harde klap op de deur waar we slapen. Hmm, vreemd dachten we nog, maar schonken er verder weinig aandacht aan. Het was inmiddels al middernacht en welke gek klopt op dat uur van de dag nog op de deuren ;-)

Keken wij even raar op toen we de volgende ochtend uitvonden dat het onze oude, beste vrienden waren die naar Senegal zijn verhuisd. Andere collega's - die we eerder die avond zagen - hadden ons niets verteld. Maar hadden wel subtiel gevraagd of we de sleutel voor laatkomende mensen aan de bewaker van de zending wilden geven...Hmm, hoogstwaarschijnlijk toch een complot theorie.

Onze vrienden op hun beurt wisten niet of Anco alleen in Bamako was en of hij wel daadwerkelijk in de kamer waarop ze klopten sliep. Het zekere voor het onzekere genomen besloten ze niet de deur open te doen en hem (ons dus in werkelijkheid) te bespringen. Pff, gelukkig, want dat hadden we denk ik maar half overleefd ;-)

Ikzelf geniet van de kerstmarkten - om de laatste cadeautjes te kopen - afstruinen met mijn Noorse vriendin en een keer lekker uit eten gaan. Vanmiddag nog wat boodschappen doen - ook voor collega's - , is part of the deal als je naar Bamako gaat (zucht ;-)

En zo komen de Kerstdagen met rappe schreden dichterbij. Hoop dat een ieder die dit leest meer gereed is voor de Kerst dan wij op dit moment. Het wordt een lange reis morgen - eerst van Bamako naar Koutiala - en dan pakken om naar onze Nederlandse vrienden rond Sikasso te gaan om Kerstavond te vieren...

Reislustig

De laatste weken in het oude jaar zullen we veel op reis zijn. Zaterdag zullen we afreizen naar Bamako om een team dat rond de Kerstdagen komt op te halen. Deze trip geeft ons ook de gelegenheid om weer met vrienden in Bamako in contact te komen.

Anco zal een paar dagen bij zijn solarproject in Bamako doorbrengen, terwijl Ewien aan het kerst-shoppen hoopt te gaan. Niet dat we veel nodig hebben, maar we moeten leren meer planmatig te shoppen nu we in Koutiala wonen. In Bamako pakte je snel genoeg de auto om in de supermarkt te gaan halen wat je vergat mee te nemen de eerste keer. Dat is er nu niet bij....

Zoals eerder genoemd hopen we de Kerstdagen door te brengen in Kura, een klein dorpje zo'n 1,5 uur bij ons vandaan. Daar woont een ander Nederlands stel waar we regelmatig mee optrekken. Of zij komen een weekendje uitblazen in Koutiala - voor hen luxe - of wij gaan een weekendje naar hen toe - terug naar de basics ;-)

Gisteren werden er al twee vetgemeste kippen - een bijzonder verschijnsel hier in Koutiala - bij ons aan de deur gebracht. De borst is er afgehaald om voor speciale gelegenheden - Kerst dus - te bewaren.

Na de kerstdagen zijn we een paar dagen in Koutiala, waarna we optrekken naar de plek waar we jaarlijks met het team kamperen. De jongens bij ons vinden het leuk om dit een keer mee te maken en wijzelf vinden het altijd belangrijk om er bij te zijn. Dit is toch de ideale gelegenheid om ontspannen met elkaar te praten en leden van het team te zien die we normaal niet zien.

Dit jaar is het helemaal speciaal, omdat onze oude veldvrienden - nu woonachtig in Senegal - langskomen. Het zal enigszins raar zijn om ze weer te zien, maar ook geweldig om weer met hen te praten!

Voor een van de jongens bij ons zit het avontuur in Mali er dan alweer op. Hij zal met Anco naar Bamako gaan om vervolgens vanuit daar naar huis te vliegen. De twee maanden dat hij hier was zijn wat ons allemaal betreft dan ook omgevlogen.

In deze wat hectische tijd proberen we vooral ook even stil te staan en na te denken over wat Kerst nu echt voor ons betekent. Dat we dit jaar rond de Kerst in een onbekende omgeving zijn draagt hier alleen maar toe bij. Daarnaast kunnen we het dit keer ' in het Nederlands' vieren. Heerlijk om eens niet naar woorden te hoeven zoeken (hoop ik althans ;-)

Vanuit Mali gezegende Kerstdagen toegewenst en alvast een knallend 2009!

p.s.
Hier hebben we voor het eerst een (nep)kerstboom opgezet. Onze nieuwe collega en ik hebben erg veel lol gehad bij het opzetten (geen idee hoe dit te doen).... Nu zit ik zo nu en dan ernaar te kijken en denk ik: waarom zetten we ook alweer een boom(pje) op?

Giga jetlag

Greetings vanuit de States, Kansas. De staat waar je elke dag voor een verrassing komt te staan wat voor weer je aantreft ;-) In Mali maakten we wel eens grapjes over het weer. Wat voor weer zal het vandaag worden: warm, heet of erg heet?

In Mali reageerden Amerikaanse collega’s soms hoogst verbaasd als we vertelden naar Kansas af te reizen. Kansas? Maar dat is plat, daar is niets te doen. Heerlijk toch? Goede plek om familie te ontmoeten en uit te rusten voordat we naar NL gaan.

Wat we tot nu toe hebben gedaan? Veel geslapen, geshopt (we blijven tenslotte “zunige” Nederlanders en Amerika is goedkoop vanwege de lage dollar ;-), gewandeld, bezoekjes aan de hot tub en bijgegeten. Het is goed om hier te zijn.

Anco heeft daarnaast een weekendje geskied (brrr) met broer Jaap. We grappen er soms over dat het weekendje skiën hen meer dan een week herstel vereist ;-) Maar plezier hebben ze eraan beleefd.

Afgelopen weekend is Anco naar de Christ Community Church in Nebraska geweest om over ons werk en met name de projecten op de bijbelschool Bethel te vertellen. Hij kijkt hier met veel plezier op terug. Goede contacten zijn gelegd.

Met ons bezoek aan de States maken we ook kennis met nieuwe “fenomenen”: zoals de titel al zegt een giga jetlag (inmiddels over), tornado watch (het tornado seizoen is aangebroken), shopping malls (hoe groter hoe beter in Amerika), maar vooral positieve, hardwerkende Amerikaanse christenen.

Ons verlof in NL zal met name gericht zijn op: rust, herstel en ontstressing. Ook zullen we ons gaan voorbereiden op een volgend twee jaar termijn in Mali. We hopen ook nogmaals een container met materialen voor diverse producten te verschepen.

We zijn dan ook weer op zoek naar vele computers, minimaal pentium3. Ook oudere laptops zijn van harte welkom. Muziek instrumenten als dwarsfluit en gitaren, viool, elektrische piano’s zijn allen welkom.

Natte groeten vanuit Kansas!

Guinee en meer...

Het project op de bijbelschool Bethel gaat goed door, het gat voor de container is gegraven. Ook heeft Anco extra zonnepanelen toegevoegd. De leraren en anderen zijn erg blij met dit alles en zien uit naar toekomstige ontwikkelingen.

Gisteren, vrijdag, hadden we eigenlijk willen vertrekken naar Guinee, althans Anco. Om daar nog wat werk te verrichten voordat we verlof zouden gaan. Ikzelf had het moeilijk om te beslissen wat nu beter voor me (ons) was: meegaan op reis of in Koutiala blijven.

De nacht voor de te maken beslissing had ik onrustig geslapen, maar wist ik wel dat het beter zou zijn om in Koutiala te blijven. Een reis naar Guinee (Hope Clinic én Conakry) én daarna de States zou te druk zijn. Toch vond ik het ook lastig om te bedenken dat Anco dan alleen op zo’n lange reis zou gaan.

Al met al werd de beslissing uit handen genomen, omdat we een telefoontje ontvingen dat uitstel van de reis beter zou zijn. Maandag a.s. heeft men weer stakingen aangekondigd, waardoor het in Guinee weer (erg) onrustig kan worden. Reden voor de directeur van Hope Clinic om de reis af te raden.

Dit antwoord kwam precies op het moment dat we mijn beslissing bespraken. Geen moment te vroeg of laat dus ;-) We zien dit echt als God’s interventie en daar zijn we dankbaar voor.

Het geeft Anco ook mogelijkheden om (kleinere) projecten hier in Koutiala nog de nodige aandacht te geven. Al met al pakt deze beslissing dan ook goed voor ons uit.

Warme groeten vanuit Mali!