Jet lach

[Bron foto: Express.be]

Inmiddels zit onze reis naar Amerika er alweer bijna een week op en we genieten nog na... Nooit geweten dat een jet lag (voor ons: jet lach) zo lang kan duren. Helemaal als je zelf weinig moeite doet weer in een normaal ritme te komen :)

Anco en ik zitten 's nachts tot 1 uur nog te stuiteren in ons bed - klaarwakker - terwijl we de ochtenden nauwelijks uit bed kunnen komen. Bijzonder hoe je systeem werkt. Of nu eigenlijk tegen werkt...

Vandaag ook weer, getuige het uur dat ik deze weblog publiceer :) Een bijzonder hectisch, maar goed, dagje achter de rug. Last minute shopping zullen we maar zeggen, voordat de tweede container haar deuren morgenochtend vroeg sluit.

Het lijkt toch iedere keer weer neer te komen op de laatste minuten. Je ruimt altijd minder tijd in dan je daadwerkelijk nodig hebt om de laatste dingen te regelen. Of het zit net even niet mee en je staat zo drie kwartier (die je eigenlijk niet hebt) bij de apotheek, omdat het a) druk is maar b) men zich afvraagt waarom je in hemelsnaam 370 Malarone pillen denkt nodig te hebben :)

En sja, dan proberen we ook nog even - op de valreep en in de avonduren - een trip naar Elburg te doen, om kennis te maken met een audio groothandel - de Grooth Audio - die we nog niet (goed) kennen.

En dan gebeurd het ... er is een klik en we praten langer dan verwacht over heel wat meer zaken dan alleen het opzetten van een radiostation, audio, video en andere materiële zaken. Geweldig vinden we dat!

Dan kijk je ondanks de moeheid toch met een heel goed gevoel terug op de dag. En doe je ook nog meer audio materialen de container in, om de laatste gaten letterlijk mee te vullen.

Toch ben ik opgelucht als de container morgen weer het erf afrijdt. Het kan maar klaar zijn! Containers inpakken is goed, handig, maar het zal 'nooit' ons favoriete onderdeel worden.

Gelukkig konden we dit keer, met de hulp van heel wat vrienden, snel uit de voeten en ging zowel het uitpakken (de container zat vol deuren, ramen, wc potten etc) als het inpakken als een speer. Daar teken ik voor! Op naar container nummer 3, die een dezer dagen ook weer gevuld het erf opkomt. Dit keer gelukkig de helft kleiner en met bestemming Guinee.

Volgend jaar Koningsdag?

Heerlijk was het vanochtend, struinen over de Vrijmarkt in Rotterdam. Al leek het niet zo druk - qua kramen en bezoekers - als twee jaar geleden...

Elk familielid had wel een eigen lijstje van dingen die men graag zou willen vinden. Maar toch kwamen we tot de conclusie dat de tijden sinds Marktplaats er is, veranderd zijn. Nu kun je het hele jaar door dingen via internet verkopen en daardoor lijkt de kwaliteit er op rommelmarkten er op achteruit te gaan.

Desalniettemin heb ik me prima vermaakt. Al was het alleen al om de vriendelijke Turk die ons een heerlijk broodje Kebab overhandigde :) Ook had ik - volgens Anco - aantrekkingskracht op kraamverkopers voor het goede doel. Zo heb ik tomaten gekocht voor een kindertehuis in Roemenië, een knuffeldierpakket voor Thailand en bijna een hoed voor een onderwijsproject in Kenia.

Op zulke momenten vind ik het interessant om het verhaal achter de mens te ontdekken. Waarom is iemand zo gepassioneerd over het project waar men voor staat?

Onderweg vroeg ik me af vanaf welk jaar we eigenlijk Koninginnedag vieren?

De eerste koninginnedag was op 31 augustus 1890. Deze werd gevierd op de verjaardag van Koningin Wilhelmina. Daarvoor bestond er niet zoiets als een koningsdag. Koninginnedag is altijd op 31 augustus gevierd totdat koningin Juliana de troon besteeg. Pas in de jaren 50 van de vorige eeuw werd het een officiële vrije dag. [kunst-en-cultuur.infonu.nl]

Zal met de troonsbestijging van Willem-Alexander een eerste Koningsdag gevierd worden? De tijd zal het leren... Al is mijn associatie bij het woord Koningsdag toch een andere. De feestelijke dag dat de hemelse Koning naar aarde terug zal keren...wel toepasselijk in de tijd vóór Hemelvaart en Pinksteren, waarop we gedenken dat deze zelfde Koning opvoer naar de hemel (na te lezen in Handelingen 1: 1-11)...

Laat ik afsluiten met iets heel anders. Tijdens onze tocht door Rotterdam, kwamen we ook meerdere nesten van meerkoeten tegen, heel dicht langs de waterkant. Ze trokken zich niets van de voorbijgaande mens aan en bouwden gewoon verder aan hun nest (met jongen). Tussen de takken door zag je ook afval uit het nest steken. Wel eens een meerkoet zien slepen met een plastic rietje? Wikipedia: "Het nest wordt aan de waterkant gebouwd van riet en waterplanten, maar ook van drijvend afval zoals stukken papier of plastic."

Moet je zien!

De afgelopen dagen ben ik enorm bemoedigd door drama, dans en muziek. Een geweldige manier om stil gezet te worden bij de diepere betekenis van Goede Vrijdag en Pasen. Kijk en geniet je met me mee?

Elk jaar wordt er een zogenaamde 'Resurrection dance' rond Pasen (soms ook Kerst) uitgevoerd ergens in de wereld. Dit keer Texas in de VS. Maanden oefenen groepen afzonderlijk op verschillende pasjes om dit vervolgens in het openbaar 'spontaan' op te voeren. Deze vorm van dans is ook bekend onder de naam Flashmob.

Ik moet je eerlijk zeggen dat ik bijna elke keer met kippevel zit te kijken, zo gaaf vind ik het. Dans en muziek is wat mij betreft een enorme binnende factor en daar geniet ik als kijker ook van. Nieuwsgierig geworden? Kijk dan naar de uitvoering van 'Dance your shoes off' - in de letterlijke zin van het woord :) Kijk en geniet!

Uniek was ook de opvoering van 'the Passion' in Gouda...De website beloofde: Een passiespel over de laatste uren van Jezus' leven en over zijn opstanding uit de dood. Opgevoerd door bekende Nederlandse artiesten. Een megagroot, indrukwekkend evenement middenin de lichtstad Gouda.

En dat was niets teveel gezegd wat mij betreft. Ik heb letterlijk op het puntje van de bank gezeten, zo bijzonder vond ik het. Daarbij keek ik niet alleen naar het passiespel 'an sich', maar ook naar de technische hoogstandjes en de manier waarop het lijdensverhaal modern werd vorm gegeven. Wauw! Het heeft diepe indruk op me gemaakt!

Je kunt het geheel terugkijken op 'Uitzendinggemist.nl'. Een echte aanrader tijdens de Paasdagen. Nog niet geheel overtuigd? Bekijk dan onderstaand fragment waar Judas een bekend liedje van Marco Borsato naar 'zijn hand' zet...

Gezegende Paasdagen!

Maak ik nu reclame? :]

Als je ergens warm voor loopt, praat je erover niet? Nou, ik loop meer dan warm voor de 'Vrij Zijn weekenden', en om deze reden maak ik er GROOTS reclame voor. Zonder dat ik ervoor betaald word overigens, in materiële zin dan :)

Het laatste weekend van mei 2011 staat er weer een 'Vrij Zijn weekend' op het programma. Met als thema: 'Valt hier iets te vieren?'... God is de bedenker en de gever van het leven. Iedere dag is een geschenk uit zijn hand. Niet dat het leven altijd leuk is, maar omdat God wil dat we dagelijks met Hem leven en genieten van zijn aanwezigheid. In het komende Vrij Zijn Weekend willen we elkaar helpen, om God iedere dag de kans te geven om die dag de mooiste en beste dag van ons leven te laten worden. [website bevrijdingspastoraat.nl]

Vaste sprekers tijdens dit weekend zijn: Wilkin van de Kamp, Martin Koornstra, Willem Ouweneel en Jan Pool.

Als ik dit lees krijg ik er al helemaal zin in, maar toch ga ik dit keer niet. In de eerste plaats omdat we dan wel heel dicht tegen ons vertrek naar Mali hopen te zitten. Maar ook, omdat we vorige keer zagen dat er veel meer mensen de bemoediging van zo'n weekend kunnen gebruiken, dan er plaatsen zijn.

Aan ons - degene die geweest zijn - dus de vraag om een ander dit keer een plek te 'gunnen'. En dat doen we van harte! Want we gunnen iedereen een weekend 'Vrij Zijn'. Dit keer is het zelfs zo dat elke deelnemer een cadeautje krijgt - ja van materiële aard dit keer, althans dat denk ik :)

Ik weet niet hoe het met jullie liefdestaal zit, maar één van mijn talen is cadeautjes geven en ontvangen. Alleen al daar voor zou ik kunnen gaan :)

Maar goed, even serieus. We bevelen dit gratis weekend bij een ieder van harte aan. Nog nooit geweest? Bekijk dan het programma en schrijf je vandaag nog in. De plaatsen gaan als zoete broodjes over de toonbank en zijn weg voor je het weet!

Nog een heel goed weekend en geniet van alle dingen!

O ja, dit vergat ik te zeggen. Mocht je de naam 'Vrij Zijn' te zweverig of te charismatisch klinken, toch gaan! Het onderwijs is alles behalve zweverig en wat mij betreft betekent 'Geloven in God' in de eerste plaats vrijheid.

Ga-laten

Deze uitspraak van mijn zwager schoot de laatste dagen door me heen. Toen ik vanochtend ook nog iets op de radio hoorde wat dit 'triggerde', besloot ik de zaken van me af te schrijven :)

Een radio 1 presentator - afkomstig uit Suriname - wilde vanochtend begrijpen waarom de gemiddelde Nederlander zijn tuin haast tot tempel maakt. Zodra het voorjaar haar gezicht laat zien, haast men zich naar tuincentra en andere plekken om het nodige aan te schaffen om de tuin op z'n mooist te maken. Met daarin de nodige competitie tussen verschillende buurten!

Vanuit zijn Surinaamse achtergrond benadert hij een tuin heel anders. In een tuin groeit alles van zelf en je bent met name bezig met snoeien, niet met aanplanting...Een andere benadering, die mij tot nadenken zette :)

De tuin zou namelijk een plek moeten zijn om tot rust te komen, om te genieten van Gods prachtig geschapen natuur. Maar net als zoveel aspecten in onze samenleving, verheffen we tuinieren bijna tot een moeten in plaats van zijn. Mijzelf incluis, al hebben we hier niet echt een tuin waarop ik me kan en wil uitleven :) Je kunt hier dan ook bijvoorbeeld denken aan je huis altijd tip top in orde, een (andere) hobby of werk...

Mali lijkt ver weg, maar toch zijn we er elke dag wel mee bezig. We zijn dingen aan het plannen, projecten aan het voorbereiden, we brengen bezoeken aan bedrijven, etc. Als ik niet oplet ga ik ook hiervan weer de nodige 'to do' lijstjes van maken, waardoor ik soms volledig Zijn plank mis sla. Ik heb me dan ook per direct voorgenomen om te 'gaan laten'. Om meer stil te staan bij het moment en de mensen om me heen. Om zo het maximale uit een dag te mogen halen.

Niet alles hoeft perfect (liever niet zelfs!), ten koste van alles. Afrikanen beseffen / begrijpen dit vaak veel beter. Wellicht ben ik dan ook weer meer toe aan Mali dan ik zelf denk. Overigens voordat we weer voet aan Afrikaanse wal zullen zetten, vliegen we voor 10 dagen naar Amerika.

Een grote kerk heeft ons uitgenodigd om van hun video team te komen leren. Ik zal dan ook een weekje met hen mogen optrekken om ze de hemd van het lijf te vragen. Het zal een leerzame tijd worden, maar vooral ook een tijd van genieten. Ook krijgen we hierdoor weer een kans om Anco's broer en familie te zien.

Laat ik afsluiten met deze prachtige poëzie:

"Hij zendt de bronnen naar de beken, tussen de bergen vloeien zij daarheen;

zij drenken alle dieren des velds, de wilde ezels lessen hun dorst.

Daarbij woont het gevogelte des hemels, van tussen de takken laat hij zijn lied horen.

Hij drenkt de bergen uit zijn oppperzalen, van de vrucht uwer werken wordt de aarde verzadigd."

Psalm 104: 10-13

p.s Ik ga mijn wasje ophangen, want uiteraard is er ook voor 'alles een tijd' :) Sta even stil en geniet van de dag!

Movies that matter!

Het kostte wat moeite om naar onze voorkeursfilm te kunnen op het 'Movies that matter' festival, maar dan heb je ook wat :) Een vriendin en ik maakten bijna een sprongetje van blijdschap toen we uiteindelijk - met onze naam op de reservelijst - nog net op tijd een kaartje wisten te bemachtigen.

Dit internationale film- en debatfestival presenteert ieder voorjaar zo'n 70 human rights speelfilms en documentaires en dagelijkse talkshows en debatten met internationale gasten. Een bezoek aan dit festival zag ik dan ook vooral als een manier om (nieuwe) inspiratie op te doen.

De film waar wij voor waren gekomen - Children of War - ging over kindsoldaten die geronseld werden om te vechten voor het Lord's Registance Army in het Noorden van Oeganda:

Drie jaar lang volgt Children of War een groep voormalige kindsoldaten in een rehabilitatiecentrum in het noorden van Oeganda. De kinderen ondergaan een proces van trauma therapie en verwerking. De documentaire, gedeeltelijk gefilmd in het zwart-wit, toont naast het vele verdriet, ook de kracht en de hoop van de kinderen.

Naar schatting 35.000 kinderen zijn tijdens de oorlog in Noord-Oeganda door het Verzetsleger van de Heer (Lord’s Registance Army) ontvoerd uit hun huis, school of dorp. Deze rebellengroep, onder leiding van de door zichzelf benoemde profeet Joseph Kony, leidde de kinderen op tot soldaten of gaf ze weg als seksslavinnen. Dit ging gepaard met misbruiken, religieuze indoctrinatie en het gedwongen meedoen aan bruut geweld.

De filmmaker richtte de camera met name op de kinderen die op wonderbaarlijke wijze uit het leger wisten te ontsnappen. En welke belangrijke rol het Rachele Rehabilitation Center inneemt bij de opvang van de jonge slachtoffers. Een team van coaches helpt de kinderen middels rollenspellen en (groeps)gesprekken bij de verwerking van hun trauma’s en werkt toe naar de uiteindelijke hereniging met hun achtergebleven families.

Dus geen nadruk op de oorlog met al haar ellendige facetten, maar juist op de hoop en herstel van deze veerkrachtige kinderen. Het is (letterlijk) ongelooflijk om te zien wat deze kinderen op zo'n jonge leeftijd al hebben doorgemaakt. Daar kun je je geen voorstelling bij maken hier in het 'relatief veilige Westen'. "Ik heb mijn hoop verloren, maar mijn toekomst nog niet!", sprak een oud kindsoldaat na afloop tijdens de paneldiscussie.

Tijdens genoemd paneldiscussie kwamen er interessante aspecten naar voren, er zaten verschillende kopstukken in het publiek. De ambassadeur van Oeganda in Brussel was ook vertegenwoordigd en kon waardevolle veldervaring toevoegen. Ik ergerde me soms aan een enkeling die vanuit zijn Nederlandse hokje de film had bekeken. Daarmee probeer je nu eenmaal mijns inziens appels met mango's te vergelijken...

Deze avond heeft wel weer het verlangen in me aangewakkerd om actiever aan de slag te gaan met de wens ook een documentaire te maken in Mali. Er zijn ook daar zoveel aspecten in de samenleving die aan de aandacht van het Westen dreigen te ontsnappen. Makkelijk is het echter niet, om hiervoor een goed team - en de middelen - bij elkaar te krijgen. Zeker weer een actief punt van gebed ...

Wat een contrast was deze avond vergeleken met de avond erna. Toen kreeg ik de gelegenheid om een lezing bij te wonen van natuurfotograaf Edwin Giesbers. Heb er maar één woord voor over: wauw! Wat een geweldige platen liet hij zien, zowel heel dichtbij als ver weg (Borneo). Ik moest tijdens de 2 uur durende presentatie oppassen dat mijn mond niet de hele tijd open bleef staan :)

Terwijl ik hiervan genoot, worstelde ik nog wel enigszins om van de beelden van de avond ervoor los te komen. Het leed veroorzaakt door de mens afgewisseld met de Bovennatuurlijke schoonheid van de natuur. In ieder geval heb ik op beide avonden weer voldoende inspiratie en uitdagingen opgedaan. Zij het op wel heel verschillende fronten :)

Hoop voor de toekomst!

Het duizelt me weleens de laatste dagen: een aardbeving en vloedgolf in Japan (Officieel meer dan 14.000 doden en vermisten in Japan, berichtte nu.nl), met als gevolg een crisis met Japanse kerncentrales. Aanhoudende strijd in Libië en andere delen van Noord-Afrika, het Midden-Oosten en ga zo maar door...

Tijdens mijn metrotochtje zaterdag naar Rotterdam - met Amsterdam als vervolg - schoot dit alles door me heen. Ik keek eens om me heen en zag al mijn mede-reizigers met andere ogen. Kenden zij (de) hoop? Hadden zij een toekomstverwachting waarin ze al deze gebeurtenissen kunnen plaatsen?

Zijn al deze rampen dan toch een straf van God, zoals een Japanse minister beweerde? Vanuit de bijbel (Mattëus 24 / Rede over de laatste dingen) kunnen we aangeven dat al deze rampen ons niet verbazen en ons ook niet met angst vervullen. Mooi vond ik het dan ook om juist nu een overdenking te lezen van Corrie ten Boom, getiteld:

Wat Hij maakt, kan Hij herstellen

Ergens in Rusland woonden veel mensen in een groot huis, opgedeeld in appartementen. Het souterrain stond vol rommel van al de gezinnen. Daartussen lag een prachtige harp, die niemand had kunnen repareren.

Op een avond, toen er veel sneeuw lag, vroeg een zwerver of hij in het gebouw mocht slapen. De mensen maakten een plekje voor hem vrij in een hoek van de kelder en hij was blij dat hij daar mocht overnachten.

Een poosje later hoorden de mensen prachtige muziek uit de kelder komen. De eigenaar van de harp rende naar beneden en zag de zwerver op de harp spelen. 'Maar...hoe heeft u die gerepareerd? Wij kregen het niet voor elkaar', zei de eigenaar.

De zwerver glimlachte en antwoordde: 'Ik heb die harp jaren geleden zelf gemaakt, en als je iets hebt gemaakt, kun je het ook repareren.'

Hieruit putte ik weer hoop dat God alles heeft gemaakt en dat er niets buiten Hem om gebeurd. Hoe moeilijk dat soms ook te plaatsen is voor ons, wij zien slechts een deel van 'het plaatje'... En zoals eerder genoemd: God komt nooit te laat! Ook niet voor Japan, Libië en alle andere streken. Daar houd ik me met beide handen aan vast!

Vroeg uit de veren

Afgelopen dinsdagochtend vroeg (half 6) waren we weer te gast in het EO radioprogramma 'De nacht op 1'. Het laatste half uur van dit 4-uur durende programma wordt contact gelegd met Nederlanders die werkzaam zijn in het buitenland ...

Normaliter zitten we dan met z'n tweeën aan de telefoon, maar wegens ziekte was Anco dit keer uitgeschakeld. Best spannend vond ik dit, maar ik vond het ook wel weer een mogelijk groeipunt voor mezelf :)

Aan de andere kant van de lijn sprak een ZOA-hulpverlener die in Sri Lanka woont, het land dat de laatste maanden geteisterd werd door hevige overstromingen. Tot mijn stomme verbazing had dit nieuws niet tot nauwelijks het Nederlandse nieuws gehaald. Hoe concurrend kan het aanbod aan nieuws vaak zijn?

Naast vragen over ons werk nu in Nederland en normaliter in Mali, spraken we ook over de opstanden in Libië. Zoals eerder geschreven raakt dit ook Mali, omdat de Malinese President een goede vriend van de Libische leider is (of inmiddels was?). Hij investeerde veel in Mali en bouwde zo als het ware zijn koninkrijk. Hiermee verwierf hij toch als het ware een soort heldenstatus.

Ook werft hij op grote schaal jonge Toearegs om te vechten voor zijn wankelende regime. Volle vliegtuigen trekken richting Libië met de belofte op wapens en geld. Waarom deze steun zou je zeggen? De gemiddelde Malinees is ook niet gek en goed op de hoogte van de wereldpolitiek. De armoede spiraal en onvrede met je land gaat diep en kan aanzetten tot een daad als deze.

'We zijn erg bezorgd, want ongeacht of Kadhafi wint of verliest, dit heeft straks consequenties voor ons', zei Abdou Salam Ag Assalat, voorzitter van de regionale volksvertegenwoordiging in Kidal in het noordoosten van Mali. Hij vreest het ergste wanneer de jongeren terugkeren met wapens en de regio mogelijk destabiliseren. De autoriteiten pogen de uittocht tegen te gaan en vooral voormalige rebellen ervan te weerhouden naar Libië te gaan maar dat is moeilijk. 'Kadhafi's lange arm is hier aan het werk, hij weet wie te benaderen. Ze gaan in groepen op reis. Naar verluidt zijn er zelfs vliegreizen naar Libië vanuit Tsjaad'.

De circa 1,5 miljoen Toearegs zijn nomadische Berbers, die leven in een gebied dat is verspreid over Niger, Mali, Algerije, Libië en Burkina Faso. Deze moslims staan er bekend om dat niet de vrouwen maar de mannen een sluier voor hun gezicht dragen. De afgelopen decennia kwamen Toearegrebellen verschillende keren in opstand tegen de autoriteiten van Mali en Niger. [bron: de Gelderlander]

Wil je meer horen van het interview? Surf dan naar 'de Nacht op 1' en scroll door naar het laatste half uur van het programma.

Mocht je tijdens het luisteren iets te doen willen hebben, tel dan alle genoemde 'uh's' :) Op een gegeven ogenblik betrapte ik mezelf erop dat ik in gedachten aan het tellen was. Kwam overigens ook omdat Anco en ik de zondag ervoor naar een aflevering 'Man bijt hond' keken, waarin voorbijgangers werden gevraagd aan een spelletje 'zeg geen uh' mee te doen.

In de praktijk blijkt toch dat als je enigszins zenuwachtig bent (check!) en nadenkt over het antwoord op een vraag (check!), je vaker geneigd bent het woordje 'uh' te laten vallen. Let op: zodra je er op gaat letten, lijkt het alleen maar erger te worden. Al happerend vervolg je dan je verhaal :)

Foto jonge Toeareg: Lies Hesselman (columbusmagazine.nl)

Dichtend de dag door

Vandaag heb ik heel wat uren in de auto gezeten en dan stem ik regelmatig de radio af op de EO/ Dit is de dag. Een informatieve live-talkshow met gevarieerde gasten uit het nieuws die worden bevraagd door twee bekende EO-presentatoren.

In elke aflevering geeft een 'dichter bij de dag' tegen drie uur een eigen samenvatting van wat er aan tafel is besproken. Vandaag was dit Remon de Jong. Zijn gedicht wil ik jullie niet onthouden, de middag na een hectische verkiezingsdag.

Ate de Jong (Nederlands filmregisseur, scenarioschrijver en filmproducent, red.) maakt een film, ik heb het script gelezen
Het kost maar vijf miljoen, dus laten we fundraisen
Een echte neder thriller met een ingewikkeld plot
Waarin de hoofdrol voor blonde rechtshandige wordt

Die enorm heeft te lijden van een verwrongen wereldbeeld
Er worden spellen in gespeeld en zetels in verdeeld
De film is erg lang met enorm veel dialoog
Zonder daarin communicatie, dus een tweeweg monoloog

Het hele korte zinnen, dat zijn de acteurs gewend
Spreek in soundbytes, suggereer een happy end
Na een urenlang voorspel is de climax daar
Een goed punt om te stoppen, maar dan is de film niet klaar

Er volgt een love story met avances rechts en links
Wie gaat met wie, de truukjes zijn vaak slinks
Voor het slotstuk is het nodig dat u thuis fantaseert
Want het einde is nog open van de film Geert

Remon de Jong

En dan te bedenken dat eind mei pas de 'daadwerkelijke uitslag' rond zal zijn. Niet voor niets kwam het spreekwoord 'Vertrouwen komt te voet en vertrekt te paard' vandaag weer meerdere keren voorbij. Tussen vandaag en eind mei zit nog heel wat tijd, dat aldus de commentatoren vooral gebruikt zal worden om te lobby-en achter de schermen ...

Hmm, in dat licht weet Remon de Jong de verkiezingsuitslag goed onder woorden te brengen. Het einde is nog open, de uitslag nog niet in zicht!

Een ieder alvast een heel goed weekend toegewenst! Wij zullen morgen vrienden bezoeken in Zeeland. Even lekker uitwaaien en de boel de boel laten.

Vrijheid als hoogste goed

De afgelopen dagen zit ik zo nu en dan aan de radio gekluisterd te luisteren naar de ontwikkelingen in Libië. Wat niemand had gedacht, gebeurde toch...Ook de Libiërs kwamen in opstand tegen de "grote leider"... Niet geheel onbelangrijk voor Mali, die veel 'ontvangt' van deze Afrikaanse leider.

Hoe het uit gaat pakken is niet goed te voorspellen, groot geschut wordt inmiddels ingezet. Velen laten het leven. Daar spreekt geen liefde uit voor het volk. Libië is geen arm land in materiële zin, het wordt gezien als sluis naar het Westen. Maar kent men échte vrijheid? Wat is échte vrijheid? Want daar draait het hier om.

Anco en ik mochten van het weekend weer iets proeven van die vaak onbeschrijfbare, bovennatuurlijke vrijheid. Samen met 1.500 anderen maakten we het 'Vrij Zijn' weekend (Gods plan, roep en stem verstaan) op de Betteld mee. Graag wil ik enkele gedachtenspinsels met jullie delen:

• Gods droom is dat wij Zijn liefde ontvangen - beantwoorden EN doorgeven. Leef tot zegen van anderen, elke dag, elk uur, in elke situatie van mijn leven!
• God geeft niet alleen visie, maar ook PROvisie. Hij zal in alle (benodigde) dingen rijkelijk voorzien. [Ef. 2:10]
• Met God optrekken (wandelen) = Gods stem verstaan. De wenselijke, wekelijkse briefjes uit de hemel zullen je relatie met God hoogstwaarschijnlijk niet ten goede komen.
• Laat jouw onzekerheden los om te kunnen vertrouwen op Zijn zekerheden! De eerder genoemde 'briefjes' zijn bonus, het is de relatie waar het Hem om gaat.
• Een TomTom begint ook pas te spreken wanneer jij gaat rijden!
• God wil Zijn kracht in zwakheid volbrengen ... [beeld van het Lam]
• Jezus doet een uitnodiging (Waarom kom je niet een beetje dichterbij?), geen veroordeling. Praat voortdurend met Hem; geef Hem elke dag een moment van onverdeelde aandacht; lees in Gods woord; wandel in dankbaarheid; wandel in vergevingsgezindheid; heb ontzag voor God en geef nooit op!
• Probeer niet op een ander te lijken, dat doet God verdriet. Je bent mooi zoals Hij je geschapen heeft.
• Veel mensen halen hun identiteit uit: Je bent wat je doet; Je bent wat je hebt; Je bent wat anderen van je zeggen... ipv uit Jezus.
• Je hoeft niet groot te zijn of vele titels te hebben om autoriteit te hebben in Jezus. Een grote liefde voor God is genoeg!
• De volmaakte liefde (Gods) drijft vrees uit; deze is sterker dan de haat en overwint de duisternis [VRIJHEID]

En zo komen we weer terug bij dat sleutelwoord waarmee we begonnen: vrijheid. Niet zozeer in materiële, maar vooral in geestelijke zin! Er is zoveel meer te zeggen over het weekend, er zijn zoveel mooie dingen gebeurd. Alleen al als ik denk aan de afsluitende genezingsdienst krijg ik kippenvel op mijn armen.

Bij deze nodig ik jullie dan ook allen van harte uit om het volgende 'Vrij Zijn' mee te beleven. Zelf meebeleven heeft zoveel meer impact dan erover lezen :)

Graag sluit ik af met een gemaakt grapje vanaf het podium. Humor was overigens een belangrijk ingrediënt van het weekend ...

Eén van de sprekers oefenden zijn preken regelmatig tussen een drietal koeien in de wei. Gewoon om meer vertrouwd te raken met het spreken voor een écht publiek. Op een dag deed hij aan het einde ook een oproep om naar voren te komen...Laat één koe dit nu daadwerkelijk doen... Je weet maar nooit hoe een koe een haas vangt :)

Video ter inspiratie (onthoudt: een uitnodiging, geen veroordeling!)

Jackie Pullinger

Ski fun en techies

Een geweldige twee weken hebben we achter de rug. We kregen de gelegenheid om na jaren weer eens te gaan skiën in de Alpen - aanbod van een vriendin waar we boeken voor het ziekenhuis in Koutiala gingen halen - om vervolgens voor de eerste keer bij een christelijke, technische conferentie op de Betteld aan te schuiven.

Waar ik bij het tweede deel vooraf nog niets wist wat zo'n conferentie 'me zou brengen', werd ik tijdens super enthousiast. Was weliswaar de enige vrouw tussen zo'n 50 man, maar dat heeft ook voordelen :) Deuren die voor je worden opengehouden, een pooltafel tot je beschikking tijdens de conferentie, een computerhoek waar je altijd terecht kunt en een groep mannen die oprecht van techniek houden, maar bovenal van God!

Maar laat ik eerst terug gaan naar de Alsace en Les Contamines. Wat een schitterend gebied! In de bergen voel ik me altijd dichter bij de grootsheid van de natuur en daarbij haar Createur. Geweldig! Genoot al zonder dat ik één dag op de skies had gestaan :) Daarbij vond ik het een uitdaging om met mijn fotocamera het sneeuwlandschap vast te leggen (foto's volgen).

Waar Anco's ski-record op zo'n 80 km/u is vastgezet, genoot ik van de blauwe - wat vlakkere - pistes. Doordat er geen verse sneeuw was gevallen de laatste tijd, waren stukken verijzeld en dat maakt het voor de beginnende skiër niet altijd makkelijk :) Toch genoot ik weer meer van het skiën gecombineerd met de buitenlucht dan ik vooraf had gedacht. Het was ook echt gezellig met onze twee reisgenoten en naast serieuze gesprekken hebben we ook hartelijk gelachen samen.

Na een week Frankrijk reden we 's nachts naar Zuidland om - na enkele uren slaap - op tijd op de technische conferentie te kunnen zijn. Vanaf het eerste moment een geweldige plek om te zijn. Zowel geestelijk als technisch opgeladen worden, wat wil je nog meer? :)

De hoofdspreker van de conferentie sprak over de inzet van computers en internet om mensen cross-cultureel met het Evangelie te bereiken. Hij was een begiftigd spreker die het publiek (inclusief ons) echt uitdaagde en aan het denken wist te zetten.

Eén sessie ging over 'Mobile ministries' en wat voor (bijna) onbegrensde gebieden hier nog braak liggen om het Woord van God door te geven. Ikzelf heb op het puntje van mijn stoel gezeten om geen woord te kunnen missen van wat hier werd gezegd. Ook voor Mali valt hier nog 'veel winst' te behalen.

Naast inhoudelijk goede technische sessies, baden we ook in kleine groepen voor elkaar en Gods werk en was er tijd om met elkaar van gedachten te wisselen over bepaalde (technische) aspecten. Een bijzondere tijd, waarin we veel hebben mogen horen om over na te denken!

Ik wil de 'techies' aanmoedigen om eens langs www.cybermissions.org te surfen! We geven aan hen die interesse hebben ook graag meer info, zijn presentaties zijn vrij om te verspreiden en dat doen we dan dus ook! :)

Een heel goede week toegewenst allen!

Wederom een bliksemgesprek

Velen hebben inmiddels 'doorgekregen' dat we weer in Nederland zijn. Na 9 weken klef Congo en 10 dagen warm Mali is dat overigens weer even enorm wennen. Brrr...

"Maar hoe lang blijven jullie nu eigenlijk? En hoe brengen jullie je tijd zoal door?" zijn veelgestelde vragen. Legitieme vragen die niet altijd even concreet te beantwoorden zijn. Helemaal niet als je een ietwat mobiel, grensoverschrijdend leven als zendingswerker leeft :)

Maar goed, we doen een poging qua planning, die meer dan flexibel / rekbaar is ... Voorlopig zullen we weer in Nederland zijn (we denken toch wel tot eind april / begin mei) en hopen we onder andere twee, misschien wel drie containers met hulpgoederen te gaan vullen. Niet alleen voor het werk in Mali, maar mogelijk ook voor het ziekenhuis in Guinee.

Het is altijd weer bijzonder om te zien hoe deze goederen naar ons toe worden "geleid". Zo hadden we deze week een ontmoeting met een (ander) bliksembeveiligingsbedrijf dat eventueel wel interesse had om het ziekenhuis in Guinee (Hope Clinic) onder haar vleugels te nemen. Het is voor ons altijd weer verrassend om te zien wat er uit een gesprek komt rollen.

We waren overigens met dit nieuwe bedrijf in contact gekomen via Phoenix Contact, die de beveiliging van de bijbelschool hadden gesponsord in 2010. Onze contactpersoon aldaar zat er tijdens dit gesprek ook bij. En dat maakte het extra bijzonder!

Voor het gesprek van start ging kwamen we er al achter dat we met andere christenen om de tafel schoven. Ze peilden vooraf voor welke organisatie wij in Mali werkten en ze bleken zelf uit een CAMA gemeente te komen. Hoe geweldig is dat!

Gaandeweg het gesprek ging ons hart sneller kloppen vanwege de interesse die vanaf de eerste minuut al bestond om Hope te helpen met de expertise die men in huis had. Ook donatie van (bliksem)goederen bleek geen probleem te zijn. Men had vooraf al wat leveranciers gepeild en warm gekregen voor dit project.

Expertise vertaald zich echter niet alleen in ontwerpen van een plan, maar ook de uitvoering daarvan. Toen men ons vroeg of de benodigde kennis in Guinee aanwezig is om een en ander te installeren, deden wij een uitnodiging om een groepje technische mannen uit Nederland met ons mee te sturen om in benodigde kennis te voorzien. Ons gezelschap was direct meer dan enthousiast!

Na wat details te hebben doorsproken over hoe zo'n werkreis er dan uit zou kunnen zien, werden we allen nog enthousiaster. Nu hopen dat het qua planning en uitwerking allemaal precies past.

Bijzonder vonden we de vraag vanuit Phoenix Contact of we 'wel vaker' zo bij bedrijven werden onthaald. Waarop we eerlijk konden zeggen dat het eerste contact met Phoenix - en in het bijzonder met de contactpersoon die tegenover ons zat - niet altijd gewoon is en dat we daarin echt Gods hand mogen zien. We kijken dan ook reikhalzend uit naar het vervolg op deze eerste stappen!

God komt nooit te laat!

Ons laatste weekend in Nederland zijn we naar een "Vrij Zijn" weekend geweest op de Betteld in de Achterhoek. Anco ging dit keer voor het eerst mee. Op de uitleg aan zijn nichtje wat zo'n weekend inhoudt, antwoordde hij: dansen, zingen, feest, opgebouwd worden en goede vrienden...Ga er maar vanuit dat hij het naar zijn zin heeft gehad :)

Dat geestelijk 'opgebouwd worden' leek ons een goed iets voordat we aan een nieuw avontuur in Congo beginnen. Eén van de spreekbeurten wil ik er graag even uit lichten, omdat deze me enorm aansprak. Het had als titel "God komt nooit te laat", door Wilkin van de Kamp.

Aan de hand van het verhaal van Lazarus werd uitgelegd dat - ook al denken wij dat God te laat kwam - dit niet het geval was. God is God en Zijn tijd is vaak niet de onze.

Een lied met als titel "Four days late", gezongen door Karen Peck & New River geeft heel duidelijk weer wat de kern van zijn boodschap was:

The news came to Jesus please come fast.
Lazarus is sick and without Your help he will not last.
Mary and Martha watched their brother die
They waited for Jesus- He didn't come.
They wondered why.
The death watch was over; buried four days.
Somebody said He'll soon be here
The Lord's on His way.
Martha ran to Him and then she cried
'Lord if You had been here- You could have healed him. He'd still be alive.
But You're four days late; and all hope is gone.
Lord we don't understand why You've waited so long.'
But His way is God's way.
It's not yours or mine
But isn't it great when He's four days late- He's still on time!
Jesus said, 'Martha, show Me the grave.'
But she said, 'Lord You don't understand- he's been there four days!''
The grave stone was rolled back.
Then Jesus cried, 'Lazarus! Come forth!'
Then somebody said, 'He's ALIVE! He's ALIVE!'
Right know you may be fighting a battle of fear
You've cried to the Lord 'I need You now!' But He has not appeared.
My friend don't be discouraged
Cause He's still the same.
He'll be right here and He'll roll back your stone and He'll call out your name!
When He's four days late and all hope is gone
Lord we don't understand why You've waited so long.
But His way is God's way it's not yours or mine
But isn't it great when He's four days late- He's still on time!
Oh my God it's great when He's four days late- He's still on time!!!

Je kunt ook het lied beluisteren, dat is de moeite waard! Karen Peck heeft een enorme stem - in de goede zin van het woord :) - al moet je wellicht wel even door de Amerikaanse aanblik prikken...

Opdat dit een bemoediging mag zijn voor deze week, waar je ook bent en hoe je je ook voelt. Ons heeft het in ieder geval bemoedigd voor onze komende reis naar Congo!

Congo voor de deur

Het colbertje voor Congo is aangeschaft (zie vorige blog), al ging de aankoop niet van harte :) Ben benieuwd of het colbertje ook nog wordt gedragen na onze 2,5 maand Congo. Maar dat zien we dan wel weer...

Onze volgende reis komt nu echt in de zicht, nog een week en dan stappen we in Brussel op het vliegtuig. Ons visum is nog niet binnen, dus dat wordt even spannend. Maar het vertrouwen is er dat ook dat deel goed komt!

Morgen reizen we af naar de Betteld in Zelhelm om te genieten van een weekend "Vrij zijn". Wilkin van de Kamp, Martin Koornstra en Willem Ouweneel geven twee dagen bijbels onderwijs met als thema "Een koninkrijk vol geloof, hoop, liefde en kracht" (lees meer).

We zien dit weekend echt als een soort "geestelijke boost" voor ons vertrek naar Congo. Een land waar we niet bekend mee zijn en dat maakt het toch wel spannend! Niet eng spannend overigens, maar nieuw spannend als je begrijpt wat ik bedoel...

Gewapend met wat kaas en andere Nederlandse lekkernijen zullen we aan de reis beginnen. In Congo zullen we allereerst bij een Nederlands echtpaar intrekken op de bijbelschool compound, de plek waar we onderzoek zullen doen naar de mogelijkheid tot goed licht, electriciteit en internet.

Het zal weer even wennen zijn om Nederland voor Afrika in te ruilen, maar het wordt hier toch langzamerhand te koud voor ons aangepaste lichaam. Qua temperatuur zitten we dus sowieso goed :) Ook hebben we op de valreep nog een documentaire van 440 minuten aangeschaft om ons klaar te stomen voor het onverwachte: het verschil in cultuur.

Voor vertrek zullen we nog een nieuwsbrief uitbrengen met daarin de ervaringen van Joel en een goede vriend van ons op-ge-pend (zal geen goed Nederlands woord zijn denk ik, maar het bevalt me wel...).

Voor nu alvast een heel goed weekend toegewenst! Mochten we u / jullie niet meer zien, dan ook alvast gezegende Kerstdagen en een heel goed Nieuwjaar! :) Tot in 2011!

p.s.

Bid met ons voor een goede en snelle aanpassing aan het Congolese leven. Dat we flexibel genoeg mogen zijn om de dingen te nemen zoals ze komen en we hard kunnen lachen om de fouten die er zeker worden gemaakt! Door ons dan hé! :)

En toen waren er nog maar 2...

Het is aardig stil in huis, sinds Joel weer terug naar Mali is. Je raakt gauw gewend aan een huishouden van drie, al is het ook wel weer lekker om "op jezelf" te zijn ... :)

De afgelopen drie weken zijn aardig intensief geweest. We hopen er nog (ongeveer) drie wat rustigere weken tegenover te zetten, voordat we richting Congo vertrekken op 21 oktober. Maar of dat gaat lukken? .....

Voordat Joel vertrok is het EO-team van 'Door de wereld' nog een dag op de boerderij komen filmen. En dat was voor hem - maar zeker ook voor ons - een hoogtepunt van zijn verblijf. We waren wel zenuwachtig (alhoewel bij Anco weet ik dat zo net niet :), maar al gauw zat de sfeer er goed in. Het was een leuke en ook leerzame dag, die we niet gauw zullen vergeten.

Toen we Joel zaterdag naar het vliegveld brachten, grapten we al dat hij beroemd is geworden tijdens zijn korte verblijf in Nederland. Wie had dat gedacht? Hij zeker niet!

Compleet met (o.a.) ruim 60 afgedrukte foto's in een oer-Hollands mapje, klompen, stroopwafels en kaas begon hij de terugtocht naar Mali. Zijn hoofd vol onuitwisbare herinneringen. We zijn heel benieuwd welke weg God met Joel inslaat na de ervaringen die hij in Holland heeft opgedaan.

Zondagochtend belde hij op dat hij veilig in Mali was aangekomen. Later vertelde hij ook dat hij zijn diploma zal krijgen. Een pak van zijn hart, omdat een goed examen in Mali niet altijd een tastbaar diploma oplevert. Dat had hem wel wat zorgen gegeven tijdens zijn verblijf hier. Hij vertelde dat sommige leerlingen een goed gemaakt examen "kopen", waardoor de echte maker zonder examen komt te zitten.

Onze laatste twee weken (en nog wat) in Nederland zullen in het teken staan van de voorbereidingen op Congo. Ons visum is aangevraagd, maar nog niet gehonoreerd. Vandaag zijn we al op "colbertjes-jacht" geweest voor Anco. Congolezen zijn wat formeler van aard dan de Malinezen en het advies was dan ook om een colbertje mee te brengen. Tot enigszins vermaak van Ewien, die in Congo als vrouw juist meer broeken mag gaan dragen ipv de (Malinese) rok.

De jacht op een hip, niet te dik colbertje is dan ook vandaag officieel van start gegaan. We hebben nog geen exemplaar kunnen bemachtigen, maar we kwamen erg dichtbij. De komende weken zal alles zeker op zijn pootjes terecht komen...

Uitstapjes als nooit tevoren

Wat doe je als je een Malinees Nederland wil laten leren kennen? Juist ja, dan maak je uitstapjes. Op die manier komen we weer op plekken waar we (letterlijk) al menig jaren niet meer zijn geweest. Of zelfs nog niet eerder zijn geweest :)

Voor een uitstapje met onze vriend hoef je niet ver te gaan, want hij kijkt nog steeds overal zijn ogen uit. Toch hebben we bijvoorbeeld de zeehondencrêche in Pieterburen bezocht, toen we in het Noorden waren. Dat vond hij toch wel ergens bizar, een opvang voor zieke zeehonden. In Mali wordt elk dier gezien als potentieel eetbaar...
Een mooi moment ontstond toen Leni 't Hart - de oprichtster - even bij ons kwam staan en Joel vroeg waar hij vandaan kwam. Zij bleek een goed woordje Frans te spreken en ook een centrum te hebben in Senegal (tevens West-Afrika) en Iran. Ze toonde oprechte interesse in hem en vond het prachtig dat hij drie weken "stage" loopt in Nederland.

Grappig was ook J's reactie bij een bezoek aan mijn tante. Op het moment dat hij haar kat zag, zei hij prompt dat zo'n kat in Mali goed vlees zou zijn :) Z'n ogen werden nog wat groter toen hij een speciaal kattenluikje zag én een speeltje! Naar onze hond Bantu wordt ook wel eens met een verlekkerde blik gekeken :)

Samen met ons neefje brachten we zaterdag een bezoek aan Sea Life op Scheveningen. Weer een plek waar hij dingen zag die hij of nog nooit tevoren had gezien of kende van een plaatje. Ik weet ook niet wie er meer genoten - Anco en Joel - of ons neefje van zeven jaar. Nieuwe dingen hebben we zeker allemaal die dag onder ogen gekregen.Het meest genoot J. van zijn wandeltocht door de watertunnel (foto boven) ... Zoiets had hij niet vooraf kunnen bedenken. Hij slaakt ook iedere keer nog een Malinese kreet als we bijvoorbeeld door een tunnel met de auto rijden.

Eenmaal buiten Sea Life stuitten we op het vliegerfestival. Bijzonder om zoveel vliegers bij elkaar te zien, inclusief de vliegende koe - al staat deze niet op de foto.Allen een goede en plezierige week toegewenst. Geniet van de dingen om je heen!

Kijken met nieuwe ogen

De afgelopen dagen bekijken we Nederland met nieuwe ogen. Sinds zaterdag hebben we een Malinese vriend bij ons "op bezoek" voor 3 weken. Onze cultuurschok (in Mali) is niets vergeleken bij wat hij voor zijn kiezen krijgt hier in Nederland...

Het begon al toen we hem van Schiphol afhaalden. De politie pikte 'm uit de rij (ondanks een visum dat helemaal in orde was), onder andere omdat hij geen geld op zak had. We kregen dan ook een telefoontje toen we onderweg waren naar Schiphol. Men wilde zijn verhaal checken en ons even zien, voordat ze 'm "los wilden laten":)

En wat dacht je van een deur die automatisch open gaat? Voor ons een normaal verschijnsel, voor hem helemaal nieuw.

We vroegen hem enkele opvallende zaken te beschrijven tot nu toe:

1. De goedwerkende stoplichten in Nederland, ook als het gaat om detectie etc. In Mali zijn alle stoplichten niet zo goed op elkaar afgesteld en werken ze 9 van de 10 keer niet zoals het hoort.
2. Hij heeft met verbazing aangehoord hoe we onder de rivieren doorrijden (tunnel) en erover heen (brug).
3. In de kerk zondag viel hem op dat de gebeden in Nederland zo geordend verlopen. Een ieder spreekt na elkaar. In Mali bidt men tegelijkertijd en wacht men over het algemeen niet op elkaar. Was voor ons ook wennen in het begin :)
4. Gisteren trok hij een dagje met Anco en broers op rondom de boerderij. Wederom verbaasde hij zich over de ver-ontwikkelde technologie die zich in Nederland (lees: op de boerderij) bevind. Dat een trekker automatisch kan rijden en dan ook nog op gps, dat is voor hem ondenkbaar. Anco vertelde vanochtend ook dat hij klaar stond om uit de trekker te springen als hij vond dat deze maar iets te dicht bij de sloot kwam :)
5. Ook merkt hij op dat alle menselijke acties - zoals het rijden op de weg - door computers worden gecontroleerd. Hoe blij zijn wij hier soms mee als het gaat om snelheidscontroles etc :)
6. Dat een paard een wei voor zichzelf krijgt, ook dat is nieuw. In Mali hebben dieren geen rechten en lopen ze kris kras door alles heen. Dat het paard hier een grote plek krijgt, goed eigen voer en er alleen is tot vermaak van de kinderen, daar krabt hij zich nog even voor achter zijn oren.
7. De Big Tasty die hij kreeg was niet alleen te groot om helemaal op te eten, maar ook te mooi. We hebben nog de helft in de koelkast liggen :)

En zo kunnen we nog een hele tijd doorgaan, omdat hij zich elke dag wel weer over iets nieuws verbaasd.

Het rondlopen op de IBC (video/tv beurs in Amsterdam) afgelopen maandag was ook geweldig om mee te maken. Zelfs de verkopers in net pak moesten soms lachen om de geluiden die onze vriend maakte. Bij het opzetten van een 3D bril bijvoorbeeld. Hij viel nog net niet achterover vanwege het effect, maar het scheelde weinig :)

We zullen hem nog met meer specifieke dingen / activiteiten van Nederland kennis laten maken. Zo is hij zaterdag uitgenodigd om te gaan indoor skiën. Sneeuw heeft hij nog niet eerder gezien, laat staan dat hij in een hal is waar de temperatuur onder nul is. Ben benieuwd hoe bibberend hij de helling afgaat...en of er veel van skiën komt, omdat we de neiging hebben met z'n allen dubbel te liggen :)

Wordt vervolgd! Zo ook het avontuur van Anco en zijn vrienden in Mali...

Nu ik nog even naar de titel kijk schiet me een beeld te binnen. Wanneer we met andere geestelijke ogen leren kijken, zien we de wereld vaak ook heel anders dan voorheen. We worden opmerkzamer en zien de dingen als nooit tevoren, intenser. Zo zal onze vriend zich ook enigszins voelen nu hij op Nederlandse bodem rondloopt.

Haal de muren neer!

Luisterde vandaag naar een boodschap met als titel: "De tijd van de liefde is voor u gekomen", van Wilkin van de Kamp.

Wat er voor me uitsprong is dit en dat wil ik van de week ook meenemen "ter overdenking":

"Angst bouwt muren (wie deed of doet dat niet in zijn leven?), maar HOOP bouwt bruggen!"

"EN de liefde haalt muren neer!"

Opdat we elkaar allemaal met (volmaakte / onzelfzuchtige) liefde tegemoet treden deze week!

Belevenissen

Een week zonder Anco...hoe zou ik deze invullen en "beleven" dacht ik vooraf. Nu terugblikkend ging het me eigenlijk best af, al blijft 'koken voor één persoon' een hele uitdaging :) Enkele belevenissen op een rij...

[Nederland] Anco en twee vrienden vertrokken vorige week donderdag richting Mali om de bijbelschool Bethel weer op gang te helpen voordat het nieuwe schooljaar van start gaat. Het avontuur begon - wat mij betreft - op Schiphol waar drie jonge mannen verwoed met de koffers en weegschaal in de weer gingen om alle benodigde bagage binnen het maximale aantal kilo's bagage probeerde te houden. Was een komisch gezicht en ik vertrok met het teveel aan bagage weer richting Zuidland.

[Mali] Na een extra dag op Casablanca kwamen Anco & co en alle bagage veilig op het vliegveld van Bamako aan. Anco schreef: "We zijn goed aangekomen. Heerlijk met alle bagage zonder problemen en zonder betalen... Halleluja!"

[Nederland] Na een drukke vrijdag waarop ik weer op mocht trekken met de EO filmploeg viel het weekend zonder Anco even zwaar. Toch genoten van een avondje uit op het Spijkenisse Festival en een latere 'kerkgang' op zondag in Hellevoetsluis. Lekker uitslapen dus en beetje teuten...

[Mali] Vanuit Mali kwamen de berichten dat ze het als 'mannen onder elkaar' goed hadden en dat er het eerste weekend ook tijd vrij was gemaakt om bijvoorbeeld de watervallen te bezoeken. Helemaal in de regentijd is deze plek de moeite waard om te bezichtigen.

Onze hond Bantu was 'dun en happy', aldus Anco. Hij had het sinds ons vertrek en later ook de buren toch wel zwaar gehad.

De bliksem bleek de bijbelschool materialen toch harder getroffen te hebben dan vooraf gedacht. Anco denkt dan ook niet alles te kunnen 'repareren', maar het wel zó te maken dat ze vooruit kunnen tot volgend jaar. Verder was hij bemoedigd door een bezoek aan een bevriende, Malinese dominee die visie heeft voor Koutiala en omgeving.

Ben benieuwd naar allerlei fotomateriaal en de bijbehorende verhalen die het Mali avontuur beter tot zijn recht zullen doen laten komen. Wordt vervolgd dus!

[Nederland] Heb zelf eindelijk de stoute schoenen aangetrokken en ben van de week begonnen met ... een fotografiecursus. Stond al jaren op mijn verlanglijstje, maar nam er telkens niet de tijd voor. Met onze stijl van leven is het ook niet makkelijk om zulke zaken in te passen.

Gisterenavond was dan ook de aftrap in het Zuiderpark Den Haag. Voelde weer veilig en vertrouwd, daar hebben we tenslotte voor vertrek naar Mali jarenlang dichtbij gewoond :) Mijn vriendin en ik vonden we het wel spannend zo'n eerste ontmoeting!

Al gauw ebde de spanning weg, mede omdat we tenslotte allemaal in hetzelfde schuitje zaten én de sfeer binnen de groep gewoon open en prettig was. Bij het voorstelrondje (niet helemaal mijn ding!) werd er een en ander over ons leven in Mali gevraagd. Lastig om in een paar woorden te omvatten.

Na een avond gezelligheid en theorie gingen we weer weg met een technische en creatieve uitdaging (in zijn bewoording: opdracht :) Aan ons allen de schone taak om vast te leggen WAT het leven waard maakt om te leven. Wie dacht dat een fotografiecursus geen diepgang kent, heeft het mis :) Ben heel benieuwd naar de creativiteit van mijn mede-cursisten en hoe ik een en ander in beelden ga omzetten...Want daar ben ik nog niet helemaal uit :)

p.s Mijn haarlengte is tijdens Anco's afwezigheid ook minstens gehalveerd - voor wie dit een interessant gegeven vindt - :)

Ontmoetings-BBQ

De eerste ontmoetingsactiviteit is een feit. Afgelopen zaterdag vond de ontmoetings-BBQ plaats in Zuidland. De zaterdagochtend begon met een heel aantal wolken, maar ja jullie weten het hé ... achter de wolken schijnt ? Precies, de zon!

Rond een uur of 5 druppelden de eerste gasten binnen en bestormden de eerste kinderen de trampoline. Dat hoef je ze geen tweede keer te zeggen...Hup, t-shirt uit en springen tot je er bij neervalt. Geweldig om te zien hoe goed de kinderen het naar hun zin hebben op de boerderij. Wat wil je ook, met zoveel ruimte :)

Anco had zo zijn eigen ontmoetingsritueel, achter de BBQ. Hij stond - vaak omringd door enkele mannen - geanimeerd te praten. Waarover ze het precies hadden kon ik niet altijd opmaken, maar naar hun zin leken ze het wel te hebben. Het was ook een tijd waar "oude contacten" weer werden aangehaald.

De avond ervoor liepen we nog een goede beamer "tegen het lijf" en daarmee hebben we na de BBQ een presentatie van Gods werk in Mali gehouden. Ook de kinderen deden actief mee - ondanks vermoeidheid - en stelden leuke vragen.

Ons nichtje had het er vandaag nog over. Sommige dingen hadden wel indruk gemaakt, vertelde ze. Ze zag de voordelen van het leven in Mali wel in. School moest wel makkelijker zijn, als de bliksem regelmatig op de school kon inslaan. Dat betekende toch op z'n minst dat de school een paar dagen dicht zou zijn! Ja, een kinderbrein werkt op volle toeren ... :)

De gestelde vragen (tijdens en na een presentatie) zijn voor ons ook waardevol, omdat het ons de kans geeft dieper op bepaalde zaken in te gaan. Daarnaast zouden we de dag erna in een "nieuwe" gemeente spreken. Geen tijd voor zenuwen dus.

In de genoemde gemeente was de zondag helemaal rond het thema "zending" ingekleed. Jonge mensen gaven getuigenissen van wat God had gedaan in hun leven. Naast ons, sprak ook het echtpaar dat we binnenkort in Congo gaan bezoeken. Anco grapte dan ook dat we "in zijn voorprogramma" stonden.

Na de dienst was óók daar tijd om elkaar te ontmoeten en door te praten over de zending. Moe, maar voldaan keerden we rond half drie huiswaarts.

Op zaterdag 18 september zullen we een ontmoetings-ontbijt houden op de boerderij. Een ieder nog van harte welkom! Maar voor die tijd gaat Anco eerst voor een dag of 10 naar Mali. Vergezeld van twee vrienden hoopt hij daar de bijbelschool Bethel weer startklaar te maken, voor de aanvang van het nieuwe schooljaar.