Computers achter tralies: update

Tijdens een bezoek aan Bamako - ophalen Nederlands bezoek - besloten we ook een kijkje te nemen in de jonge jongens gevangenis. Bij het computerproject achter tralies!

Dit project is opgestart in 2005 en draait - sinds onze verhuizing naar Koutiala - zonder onze hulp in praktische zin. Wij zijn nog wel verantwoordelijk voor het zoeken van fondsen om de leraar te betalen. Hij geeft drie tot vier keer per week basis computerles aan een groep gevangenen in de leeftijd van 15 tot 22 jaar. We hopen dat het project ook financieel onafhankelijk is tegen de tijd dat we met verlof gaan volgend jaar april.


Het was alweer een tijd geleden dat we ons gezicht in de gevangenis hadden laten zien. De nieuwe leraar hadden we zelfs nog niet persoonlijk ontmoet. We kenden hem alleen van e-mails en berichten via via.

De leraar is een natuurkunde student met hart voor werk onder ontspoorde jongeren. Hij vertelde rustig en enthousiast over het contact met de jongens en zijn manier van lesgeven. Ook had hij nieuw cursusmateriaal "ontwikkeld". In de praktijk zag het er ook allemaal goed uit en was er een open (mentor) relatie tussen hem en de jongens, die toch niet voor niets in de gevangenis terecht komen.

Ook de directeur was zeer over het project (en de leraar) te spreken. Normaliter vroeg hij allerlei dingen en wilde meer, meer, meer...Dit keer kwam dat allemaal niet ter sprake en was hij vol lof. Geen kwaad woord kwam er over zijn lippen.

Van hart tot hart
Gesprekken als deze maken dan ook ons hart blij. Het computerproject ligt ons al jaren aan het hart. De nieuwe leraar heeft zelfs op de momenten dat er geen fondsen aanwezig waren zijn klassen doorgezet. "Want", vertelde hij, "het is belangrijk voor deze jongens dat ze iemand hebben die om hen geeft, die met hen praat en waarbij ze dingen kwijt kunnen die ze niet aan anderen (lees: gevangenis medewerkers, ouders) kwijt kunnen". Hier gaat het ons in eerste instantie ook om. Al is het uiteraard meegenomen dat ze ook nog eens leren omgaan met computers, met wellicht een betere kans op de (krappe) arbeidsmarkt.


Deze jongens hebben vaak niets, maar vooral niemand die naar hen omkijkt. Verschillende jongens zie je meerdere keren terug. Het rechterlijke systeem is wel zo gewijzigd de laatste jaren dat de wat zwaardere jongens alleen nog in deze gevangenis terecht komen. Voor het stelen van een mobieltje kom je niet meer in de gevangenis, aldus de directeur. Terwijl dat voorheen wel het geval was.

Er zit dan ook een kleinere groep vast die ook sneller berecht wordt. Dit zorgt voor wisselingen van leerlingen binnen de duur van de "cursus".

Aanbevolen
We bevelen dit project dan ook van harte bij jullie aan! De maandelijkse kosten om het project te draaien liggen op de 100 euro. Momenteel hebben we weer wat fondsen geworven, maar niet op langdurige basis.

Mocht jij / u interesse hebben in dit project, neem dan een kijkje op onze website en besluit vandaag nog om een (vaste) bijdrage te geven aan het project "computers achter tralies"...
Bij voorbaat dank!

Nieuwe leraar gevangenis

Een kleffe groet vanuit Mali. Iedereen zit echt met smart (en zweet) op de koude tijd te wachten. De aanloop is nog even aanpoten, maar daarna trekken ook wij onze deken, cq slaapzak uit de kast ;-)

Het einde van de Ramadan is rustig verlopen, al hadden we wederom hier in Mali / Bamako twee dagen feest. Op straat leken het er overigens wel drie, zolang bleef men in hun nette kleren lopen. Het einde van de Ramadan wordt officieel bepaalt door de stand van de maan, maar hier in Mali lopen de meningen vaak uiteen. En hebben we op z’n minst twee dagen feest (dit jaar vrijdag en zaterdag)…

Maar goed, daarover ging deze weblog niet, gezien de gekozen titel. We willen jullie een update geven als het gaat om het computerproject in de jonge jongensgevangenis.

De laatste maanden is er het één en ander gebeurd en werden er in de zomermaanden geen lessen verzorgd. Op zich niet zo heel erg, omdat ook de scholen rond die tijd vakantie hebben. Een aantal jongens in de gevangenis gaat ook naar school.

De leraar die we ‘hadden’ had persoonlijke problemen, waardoor we het werken met hem niet konden voortzetten. We hoopten in de zomermaanden dat hij tot ‘inkeer’ zou komen en we alsnog met hem verder konden. Dit was helaas niet het geval!

Wat dan? Tsja, dan zit je eerst even met je handen in de haren. De leraren die én goed met computers zijn én contactvaardig zijn liggen (hier) namelijk niet voor het oprapen. Toch wilden we de jongens in de gevangenis niet laten zitten en gingen vol goede moed op zoek naar een nieuwe leraar.

Al rondvragend kregen we er – via via – toch één op het oog. Na enkele gesprekken hadden we er vertrouwen in, morgen gaat hij voor het eerst in de gevangenis lesgeven. De jongens hadden de laatste weken al door – toen ze buiten aan het werk waren – dat er verandering aan zat te komen. Zodra ze ons zagen, zwaaiden ze enthousiast.

We hebben de afgelopen maanden niet stilgezeten en hebben o.a. het samenwerkingscontract met de gevangenis vernieuwd. De directeur stelde geen diepe vragen toen de nieuwe leraar werd voorgesteld. Cultureel gezien confronteer je iemand niet, en 'het hebben van problemen' kent men in Mali maar al te goed.

We hebben er vertrouwen in dat deze leraar zijn beste beentje voor gaat zetten. En de directeur van de gevangenis? Die heeft ook zijn handtekening weer onder het contract gezet. Hieruit spreekt ook duidelijk zijn vertrouwen.

Wordt vervolgd!

Vandaag (vrijdag) zijn we in de gevangenis langsgeweest. De jongens toonden veel interesse toen we de computerzaal opende en begonnen met schoonmaken. Sommige jongens - die de cursus al hadden gedaan - lieten op de computer zien wat ze hadden gedaan. Ook werd er ijverig geveegd en schoongemaakt ;-)

Werkreis op z'n Afrikaans

We hebben vandaag een 'werkuitje' gemaakt met 3 Afrikanen op de achterbank. Dat was een hele (culturele) beleving...en een goede mogen we wel zeggen ;-)

Onze plaats van bestemming vandaag was het christelijk re-integratiecentrum voor ex- gevangenen, Centre Philemon, zo'n 20 kilometer buiten Bamako. Naar Malinese wet en regels mag je namelijk een project als dit niet binnen een bepaalde straal van de stad beginnen.

Centre Philemon (CP) dus....om de reden dat we het graag een keer met eigen ogen wilden zien, om foto's te maken voor een folder die ze willen laten drukken en ....omdat er één van de jongens van Bolle Mineurs net bij was gekomen. Eén, bleek vandaag, die we ook kenden door het computerproject dat we in de gevangenis draaien ;-)

We waren de afslag naar CP nog niet genaderd of we moesten even stoppen. Allereerst om een foto te nemen van het “aankondigingsbord” van CP, maar ook om (natuurlijk) vlees, pinda's, maïs en mango's te kopen...Want: het is nu eenmaal goedkoper dan in de stad (Bamako).

Zo gezegd, niet zo gedaan...Was blij dat Anco de auto in de schaduw had geparkeerd. Toen weer op weg, om nog wat kilometers over een zandweg af te leggen. CP is gelegen bij een klein dorp. Het centrum bestaat uit twee grote stukken grond, omgeven door een muur (eerste wat je doet in Mali als je grondbezit hebt ;-). Hierop staan enkele gebouwtjes (slaap- en opbergplaatsen), twee ezels, twee waterputten, een toiletgebouw en er huisden geiten.

Deze geiten mochten naar Malinees gebruik vrij rondlopen, maar zijn niet teruggekeerd. Inmiddels is de hoop opgegeven, vertelde één van de CAMA dominees, dat ze nog huiswaarts gaan. De twee waterputten geven op dit moment te weinig water om het stuk land te bewerken (jardinage). Bij het slaan van de putten stootte men op rotsen, waardoor de putten niet diep genoeg zijn.

De drie jongens worden 'ter zijde gestaan' door een oudere man, men is nog op zoek naar een christelijk Malinees gezin (man + vrouw) die permanent ter plaatse zich wil settlen. Op dit moment is er dus voor de jongens nog niet zoveel te doen, al zit er duidelijk toekomst in het centrum.

Eén dominee, zelf ex-gevangene, bezoekt de jongens trouw. Twee keer per week legt hij de lange reis op z'n motor af om de jongens te bemoedigen en om hen van advies te voorzien. Van de omgang tussen hem en de jongens straalt vreugde af.

Naar Malinees gebruik krijgen we ook te eten en drinken we later thee. De dominees vergeten de tijd en één valt zelfs even in slaap. Op de vraag of hij slaapt antwoordt hij, gevolgd door een lachsalvo: ja, een beetje. Qua sfeer zit het helemaal goed...naar onze (bescheiden) mening althans.

Op de terugweg wordt er druk gepraat over de mogelijke aanschaf in de toekomst van een zonnepaneeltje, het dieper graven van de putten en de noodzakelijkheid van een dominee permanent ter plaatse. Bij de dameshoek wordt nog even gestopt om (jawel) nog meer mango's te kopen. Het was goed dat we op het laatste moment besloten 'veel, extra' water mee te nemen in de auto, want verhit en dorstig waren we wel. Om niet te vergeten tevreden met het feit dat op deze middag aanwezig mochten zijn.

Collega Carina geeft op haar website (http://www.carinainmali.nl/philemon.html) nog wat meer informatie over 'haar' project....

Regen van zegen

Het beloofd een bijzondere week te worden en niet alleen omdat het Pasen is. Vanuit een heet Mali alsnog ‘Gezegende Paasdagen’ toegewenst. We mochten dit jaar Pasen vieren op een bijzondere en geheel Malinese wijze.

De dienst in onze gemeente was hartverwarmend en vreugdevol. De preek had als thema: de kracht van Jezus opstanding. We zijn gezegend met een goede voorganger en spreker in onze gemeente dichtbij ons huis. Het voelt in de gemeente werkelijk als “chez nous”.

Vlak na de dienst gingen we, naar Malinese gewoonte, op bezoek bij de domineesvrouw (Lydie). Ze is net terug uit Koutiala na een gynaecologische operatie. Haar verblijf, vertelde ze, was om meerdere redenen bijzonder. Ze voelde zich bijzonder “thuis”, omgeven door zorg en liefde van de verpleegsters en zendingswerkers.

Eén van onze collega’s had verteld dat Lydie een bijzondere patiënte was. Iedereen in het ziekenhuis had tijdens haar verblijf het Goede Nieuws goed en duidelijk gehoord. Voor en nadat Lydie onder narcose werd gebracht, zong zij namelijk allerlei liederen en preekte vol overgave. Waar het hart vol van is….

Mijn Paaszondag werd afgesloten met een klein feest bij Aya, onze vriendin en helper in huis. Ze had alle dames uitgenodigd die met Carina samenwerken in een project en daarnaast ook haar Moslim buren en kinderen. De binnenplaats bij haar huis zag bijna zwart van de mensen.

Ik keek enigszins vreemd op wanneer één van de buren even aan kwam waaien, en vervolgens een bord met eten mee naar huis nam. In onze cultuur ondenkbaar om dit te doen, hier wellicht geaccepteerd, al heb ik nog niet uitgezocht in welke mate ;-)

Vandaag mogen we de ‘nieuwe, tweedehands’ motor voor onze computerleraar ophalen. Hij vertelde me aan de telefoon dat hij deze Paasdagen, o.a. vanwege zijn speciale gift, niet snel zou vergeten. Via deze weg wil hij een ieder die hieraan heeft bijgedragen bedanken.

De motor komt precies op tijd, omdat hij woensdag vol goede moed weer in de jonge jongensgevangenis aan de slag gaat. Alles staat gereed om er een mooie herstart van het project van te maken. Ook de jongens staan te trappelen van ongeduld. Helemaal zij die weten dat ze bij de eerste nieuwe groep horen ;-)

Wij gaan morgen weer op reis. Ook dat voelt goed na toch ruim een maand in Bamako te zijn geweest. De reiskriebels komen langzaam weer op, al hebben we een goede, wat meer rustige tijd achter ons liggen.
Dit keer gaat onze reis naar Koutiala (werken aan het internet), San (computers installeren op het bureau van onze Kerkpresident) en Sofara (korte videofilm maken van onze collega’s die werken onder de Bozo’s)…

Het beloofd vooral een warme tijd te worden. Collega’s zeggen dat met name een verblijf in Sofara op dit moment een ware uitdaging vormt. We zullen zien…moeten een en ander toch eerst zelf aan de lijve ondervinden, willen we “ervaringsdeskundige” zijn ;-)

p.s. We zullen wegens onze reis de komende tijd wat minder bereikbaar zijn...

Computerzaal komt tot leven

Laat ik beginnen met te zeggen dat het ‘waarrrummm’ is hier in Mali. Het zweet staat op mijn voorhoofd en dan ben ik alleen nog maar ‘vrij passief’ deze weblog aan het tikken. Moet je je voorstellen wat er gebeurd als ik opsta, iets ga halen buiten en dan weer terug in huis kom ;-)

Aan vochtverlies dus geen tekort. Zelfs de Malinezen klagen steen en been. Het lijkt elk jaar weer heter te zijn dan voorheen. Maar in realiteit herinner je je niet meer (een jaar later) hoe warm het eigenlijk het jaar ervoor was. In huis is het toch wel zo’n 35+ graden, buiten al gauw 45+ op bepaalde momenten van de dag. Het gevoel bekruipt onze elke dag wel eens een keer of wat dat onze hersenen 'kokende' zijn en daardoor niet naar behoren functioneren ;-)

Maar goed, genoeg gezegd over de warmte. Krijg het er alleen maar warm(er) van. In deze weblog willen we jullie graag op de hoogte brengen van de voortgang in Bolle Mineurs, de jonge jongensgevangenis.

We zijn inmiddels flink wat stappen verder met dit computerproject. Inmiddels is de zaal zo goed als stofvrij gemaakt en hebben we drie computers geïnstalleerd. Voorzien van een geheel nieuwe ‘franse’ versie van Edubuntu (menselijk zijn voor anderen), het paradepaardje van Anco ;-) Het ziet er allemaal gelikt uit.

Edubuntu is gratis software dat gericht is op het gebruik in schoolsettings. Het is één van de vele versies een Linux. Het maakt gebruik van één centrale server en meerdere ‘clients’. Dit houdt bijvoorbeeld in dat software maar op één server geïnstalleerd hoeft te worden, wil het op alle computers werkzaam zijn. De clients kunnen dan ook oude computers zijn, die soms zelfs geen harde schijf bevatten.

Gisteren hebben we de voorbereiding op nieuwe lessen afgerond. Met het ophangen van een whiteboard (verkregen in Nederland bij Stichting hand ;-), het verkrijgen van een lijst met nieuwe studenten – 12 in totaal, etc. Het plan was om daarna direct aan de slag te gaan.

Dit werd echter afgeketst door de ‘leiding’. Met de feestdagen in het verschiet (Goede vrijdag en Pasen), had hij besloten dat we pas hierna mochten beginnen. Ook op onze vraag of we de jongens alvast mochten ontmoeten om hen een schrift en pen te geven werd negatief geantwoord. Helaas, maar waar…We wilden zo vlak voor een nieuwe start geen moeilijkheden maken en zijn dus weer op huis afgegaan.

Het blijft altijd lastig om te peilen waarom bepaalde dingen gaan zoals ze gaan. Het heeft in ieder geval alles met status en macht te maken. Ook dit keer werd er weer terloops gezegd dat er maar ‘weinig’ voor de leiding in het nieuwe contract zat. Vrij vertaald: geld en andere voordelen.

De handtekening van de directeur staat er echter goed en duidelijk onder, dus de komende 6 maanden geldt het contract zoals het is. En kunnen we daar ook altijd weer op terugvallen. Wel zo prettig ook voor onze computerleraar.

De jongens zien er in ieder geval naar uit. Het is elke keer weer schrikken om te zien hoe mager ze er in deze warme maanden bijlopen. Ook kregen we even het ware gezicht te zien van een van de bewakers. Hij sloeg een jongen met een boomtaak, meerdere keren en hard. Toen we informeerden waarom dit gebeurde, was het wegens belediging van de superieuren. Lastig, want dat is nogal een vaag begrip.

Met de Paasdagen gaan meerdere dominees langs de gevangenissen. Om hen het Paasverhaal te vertellen en hen van kleren, zeep en andere benodigdheden te voorzien. Op die manier is het ook voor de jongens in Bolle Mineurs een beetje Pasen…

Wandelen bij maanlicht

Nee, dit is geen 1 april-grap (hoop overigens dat jullie er meer aan hebben gedaan dan wij ;-)...Ik heb echt getracht te wandelen bij maanlicht. Tegen de tijd dat we daadwerkelijk met een man / vrouw of 40 aan gingen 'maanwandelen', verdween de maan als sneeuw voor de zon (grappige uitdrukking hier ;-). Alsof de maan zelf uit was op een goede 1 april-grap ;-)

Dit maanwandelen heb ik, Ewien voor alle duidelijkheid, niet in Bamako gedaan. Maar helemaal in Teriya Bugu, zo'n 300 km van Bamako. Wellicht komt de naam Teriya Bugu de oplettende lezer bekend voor. Dit is dezelfde plek waar ons nieuwsjaark(r)amperen met ons Mali – team heeft plaatsgevonden.

Het was uiteindelijk wel een lange rit om zeggen en schrijven een 1,5 uur (10 km) maan te wandelen. Maar ja, wie A zegt moet ook B zeggen. De echte sportievelingen lieten zich dan ook zien op dit afwisselende weekend, waar niet alleen gewandeld werd, maar ook (maan) gezwommen, lekker gegeten en jawel gedanst.

Al met al erg leuk, als je de enigszings oncomfortabele reis heen en terug even voor het gemak uitwist. Anco, die de afgelopen tijd wat minder sportief is ;-) is thuisgebleven. Bij mijn vraag vooraf wat hij van plan was allemaal te gaan doen in mijn afwezigheid zei hij 'slapen'. Bij dezelfde vraag wat hij had gedaan, antwoordde hij: computeren, computeren, computeren...

En da's waar. Hij heeft namelijk o.a. de computers voor het project in de jonge jongensgevangenis klaargemaakt. Er staat voor maandag (a.s.) een afspraak om 3 computers te herinstalleren en woensdag met de eerste jongens (weer) van start te gaan. Hier zien we met z'n allen erg naara uit, om 'eindelijk' weer te kunnen beginnen. Gebed voor een soepele herstart is hierbij niet overbodig....

Nog even terug naar Teriya Bugu...We hebben daar weer culturele momenten mogen beleven. Niet alleen 'op z'n Malinees', maar ook 'op z'n Frans'. Het grootste deel van de 40 deelnemers komt namelijk van Franse huize.

Het begon al toen we vrijdagavond vrij laat aankwamen. Laten we zeggen rond een uur of 8. Bij de vraag aan 'de keuken' of we nog iets lichts en makkelijks konden eten, werd er een beetje gemompeld. We waren namelijk de enige gasten op dat moment ;-) Uiteindelijk kon dit wel, maar dan zou het om 11 uur 's avonds klaar zijn. Elf uur? Zoiets makkelijks moet dit dan niet zijn. Nee, de Malinese koks wilden alles serveren zoals het menu van de dag bood, inclulsief aardappels voor de puree die nog klaargemaakt moesten worden, enz, enz. Nee, doe dan maar alleen de omelette die onderdeel van het menu was...en dat kon uiteindelijk gelukkig, waardoor we toch zeker rond 9 uur aan tafel deelnamen.

De volgende dag besloten een vriendin en ik te gaan waterfietsen...bijna op het heetst van de dag. We hadden ons echter goed ingesmeerd (1x) en water hadden we bij ons. Voor de gelegenheid hadden we ons wel een keertje in een korte broek gehesen (in Mali laat een vrouw haar knieën en heupen niet zien), wat later uiteraard niet zo'n goed idee bleek te zijn.

Onze bleke, niet aan zon blootgestelde knieën (en voeten, en handen) bleken niet bestand te zijn tegen een 2 uur felbrandende zon. En auw, wat een pijn doet dat zeg. Maar goed, het was de ervaring waard. We hebben niet alleen beesten op de foto kunnen zetten, maar ook vissers die met hun bootje de netten aan het ophalen waren. Speciaal voor de foto (en een woordje Bambara) gooide hij ook nog wel een keer zijn net uit (zie foto). Als dank, en omdat ik cultureel zijn zus ben, kregen we dan ook twee versgevangen – hopen we althans, vissen aangeboden. Tot hilariteit van de koks in de keuken gaven we die weer aan hen cadeau, toen we weer veilig op land waren.

Nou, je kunt niet zeggen dat we ons niet hebben vermaakt. Al lig ik deze weblog wel met een natte handdoek op mijn knieën te typen ;-)

Stap voorwaarts Bolle Mineurs

Grr, moet me aan het begin van deze weblog er écht toezetten om bij mijn geplande onderwerp (tekenen contract jeugdgevangenis) te blijven in plaats van de onvrede met onze ISP (Internet Service Provider) de laatste tijd. Zie dat onze website alweer zo nu en dan niet bereikbaar is. Grr, ik zal in ieder geval niemand Active24 als ISP aanraden….

De jonge jongensgevangenis dus… Gisteren, vrijdag 09 maart 2007, is - tot onze vreugde - een vernieuwd samenwerkingscontract getekend (zie foto onder)! Dit nieuwe contract legt duidelijker ieders taken en verantwoordelijkheden vast, wat hopelijk de communicatie en dus samenwerking tussen ons en de gevangenis(directeur) verbeterd.

De gevangenisdirecteur had gisteren goede moed. Uiteraard kwam hij wel weer wat laat op de afspraak (naar Malinese gewoonte ;-) en liet hij zijn stem horen over een en ander aangaande het contract. Toch gaan we deze nieuwe computerperiode in met meer vertrouwen. Er is echter één probleem.

Onze computerleraar voor de gevangenis, Joel, heeft afgelopen maandagavond een motorongeluk gehad. We hebben hem kort daarna opgezocht en het was voor ons wel duidelijk dat hij voorlopig niet mobiel zal zijn. Zijn been, bovenbeen tot aan de enkel, zit in het gips en de arts had gezegd dat hij minimaal 10 dagen er niet op mocht lopen.

Uiteraard waren we dankbaar dat hij niets ernstigers had, maar het gaf wel even een domper voor beide kanten als het gaat om de ‘frisse start’ die we voor ogen hadden na ondertekening van het contract. Maar toch, gezondheid gaat voor… Helemaal in een land als Mali.

Joel zelf wilde al na een paar dagen zijn gips eraf laten halen, zodat hij weer aan de slag kon. Wij hebben hem echter aangeraden het advies van de arts op te volgen en rustig aan te doen. Dit om ook te voorkomen dat een te snelle start hem later duur komt te staan.

Zodra hij op de been is, gaan we dan ook weer aan de slag in de gevangenis. We zorgen dan dat de computerzaal weer gereed is voor gebruik, compleet met computers die een ‘upgrade’ hebben ondergaan. Ondanks deze onverwachte tegenslag zijn we toch ontzettend dankbaar met deze stap voorwaarts.

Mochten jullie Joel een helpende hand willen toesteken, dan kan dat. Naast zijn lichamelijke wonden, is ook zijn brommer (belangrijk vervoermiddel voor hem / zijn werk) er niet best aan toe. Een financiële bijdrage voor hem is dan ook meer dan welkom! Neem dan even met ons contact op….

Blijf de weblog volgen, waarin we jullie op de hoogte zullen houden van o.a. de voortgang van dit project….