Afrikaanse potluck

Vandaag namen we ‘officieel’ afscheid van Bamako en vrienden en hadden voor deze gelegenheid een tuinfeestje georganiseerd. Een nieuwe ervaring, waarbij allerhand publiek door elkaar liep: kerkmensen, collega’s, vrienden uit de buurt, etc. Het was een leuke ervaring, zeker voor herhaling vatbaar ;-)

We hadden onze ‘blanke’ gasten gevraagd eten mee te brengen – maakte niet uit wat -, waarvan de hele groep (zo’n 30 man) kon eten. Het bleef tot vanavond een verrassing wat iedereen meebracht. En dat gaf een leuke dimensie aan het geheel.

Wij, als gastheer en –vrouw, hadden twee kratten frisdrank gekocht en met grote ijsblokken koud gelegd. Deze enorme ijsblokken zijn makkelijk in Mali te verkrijgen, voor weinig geld, omdat de bakkerijen dit door hun meel mengen. Ja, je leest het goed, ijs door het meel. Anders blijft dit niet goed en tast het de smaak van het (te bakken) brood aan.

Nederlandse vrienden / collega’s kwamen een paar uur eerder om de tuin mee in orde te maken. De zitmeubelen werden voor het gemak naar buiten verplaatst, wat kerstverlichting ter sfeer en ook de Holland vlaggetjes kwamen deze avond te voorschijn. Al met al, een simpel opgezet maar gezellig feest.

Vrienden namen gasten mee en ook kinderen waren er voldoende. Ook de pup van de buren had een kameraadje gevonden waarmee hij de hele avond onder de pannen was. Het feit dat het feest buiten was, gaf een gemoedelijk tintje mee aan het feest.

Aan het einde van de avond bleven we niet met veel etensresten zitten, alsof het van tevoren zo berekend was! Bij binnenkomst van de laatste gasten was er nog precies genoeg eten en konden we voor hen de laatste borden opwarmen. Geweldig als dit op deze manier kan!

We hebben deze avond afscheid kunnen nemen op een ontspannen manier. De verhuizing staat momenteel op dinsdag of woensdag a.s. gepland. Enigszins afhankelijk van onze snelheid van inpakken en het goed achterlaten van onze projecten hier in Bamako.

Toch valt het ons reuze mee wat we aan spullen verzameld hebben in de drie jaar dat we in Bamako, Mali zijn. Het huis leegruimen is dan ook geen grote opgave. Eenmaal in Koutiala hoop ik wat foto’s van huis en omgeving te publiceren. Mocht ik het spontaan vergeten, wijs me er dan gerust nog even op!

Voor nu, een goede zondag en week voor iedereen! Groeten uit een snel kouder wordend Mali!

Einde in zicht...

Wellicht een wat theatrale titel voor deze weblog…Maar ik ben nu eenmaal een periode van overdenken ingegaan….zo voor ons geplande vertrek naar Koutiala. De laatste keer dit, de laatste keer dat, we genieten nog even volop van de ‘goede dingen’ in Bamako.

We kregen gisteren een telefoontje uit Koutiala dat het huis goed vordert, zelfs nu we niet fysiek aanwezig zijn ;-) De woonkamer wordt gewit en de buitenplaats (een soort verlengstuk aan het huis voorzien van muskietengaas) wordt afgerond. Zodra we onze intrek nemen zullen we wat foto’s schieten en publiceren.

In Bamako wordt ons van verschillende kanten gevraagd of we naar onze verhuizing uitzien. Wat mij betreft een beetje ‘dubbel’, omdat we in de afgelopen drie jaar veel hebben opgebouwd hier in Bamako. Niet dat we Mali verlaten en Bamako + vrienden nooit meer zien, maar de fysieke afstand van 5 uur rijden is niet makkelijk te overbruggen. Met name voor onze Afrikaanse vrienden.

Vrienden en kerk zullen de ‘zaken’ zijn die we het meest zullen missen. Daarnaast kent Bamako ook haar gemakken waar we in Koutiala (toch meer dorps) geen toegang toe zullen hebben. Bamako, als hoofdstad, is dan ook geen reële afspiegeling van het algemene leven in Mali.

De komende drie weken zullen we druk zijn met het afronden en goed achterlaten van lopende projecten. Om die reden hebben we bijvoorbeeld vanochtend de jonge jongensgevangenis Bolle Mineurs bezocht. Het was tijd om een nieuw samenwerkingscontract te tekenen.

Het was goed om daar te zijn en op ontspannen wijze met de directeur te converseren. Hij is een goed opgeleide man, met veel (politiek) inzicht. Hij heeft ons veel geleerd in zo’n half uur over de geschiedenis van Mali. Zulke momenten zijn belangrijk om tijd voor te nemen. Het wordt altijd zeer gewaardeerd.

Voor de directeur en zijn mede- moslims is een ander einde in zicht. De Ramadan zal aan het einde van deze week worden gevierd. Tijdens het gesprek zagen we dat de directeur zelfs zijn speeksel niet doorslikte, als ‘uiting’ van zijn vastentijd. Deze maand van vasten is toch altijd fysiek weer zwaar, daarbij denkend aan met name de hitte / klamheid van deze tijd van het jaar.

Na onze verhuizing naar Koutiala zullen we al vrij spoedig op reis gaan. Met als bestemming: Guinée, de Hope Clinic. Anco hoopt daar de zonnepanelen uit te breiden en met internet verder aan de slag te gaan. Er zullen nog twee Nederlanders zijn op dat moment, dus dat wordt ‘gezellig’ ;-)

Voor die tijd hopen we ons te kunnen settelen en de hond te laten wennen aan zijn nieuwe omgeving. Op dit moment is hij nog ontwetend van de verandering die voor de deur staat. Het is goed om de zaken (nu vooral) per dag te bekijken.

Dag bezoek!

Het zit er weer op, ons bezoek is gisterennacht naar Nederland teruggevlogen. Na een lekker etentje bij de Italiaan hebben we (zonder tranen ;-) afscheid genomen. We waren het eens over de afgelopen tijd: leuk / gezellig, werken tot het zweet je uitbrak, leerzaam, geslaagd. Onze vrienden hebben een goede tijd in Mali gehad en het bezoek als zeer positief ervaren…

Dat lag uiteraard niet alleen aan ons (het moet gezegd worden ;-), maar ook aan de gastvrijheid van de Malinezen. Onze vrienden hebben drie maanden gewerkt op de Anastasis, in Benin en Liberia. Het leven in Mali vonden zij dan ook een stuk vriendelijker, soms zelfs ‘minder agressief’. Voor herhaling vatbaar, wat ons betreft!

Met het wegbrengen van onze gasten, haalde Anco alweer een nieuwe (ziekenhuis) gast op. Dit keer vanuit heel andere hoek, namelijk Amerika. Deze gast komt drie weken helpen in het ziekenhuis, hij komt personeel trainen voor het gebruik van een ‘mobiel echo-apparaat’… Het apparaat is niet groter dan een laptop en dus ook makkelijk mee te nemen als handbagage.

Het verbaasde me weer hoe makkelijk een en ander (aan apparatuur) door de douane op het vliegveld kwam. De arts vertelde dat ze eigenlijk alleen geïnteresseerd waren of hij voedsel Mali importeerde. Niet dus, dus dat kwam mooi uit!

Het project met mobiele echo-apparaten vind ik de moeite waard om te vermelden. Veel zwangerschappen in de Malinese dorpen, aldus deze arts ook, hoeven niet te gaan zoals ze nu gaan. Met allerlei complicaties, voor zowel moeder als kind. Met dit apparaat en de bijbehorende training hoopt hij dat medewerkers de dorpen in zullen gaan om vroegtijdig meer gecompliceerde zwangerschappen te traceren. Opdat deze vrouwen weer (op tijd) naar het ziekenhuis in Koutiala kunnen worden ‘doorverwezen’…

Een geweldig initiatief vind ik zelf! Op die manier kan het sterftecijfer bij bevallingen (1 op de 10 vrouwen) naar beneden. Om nog niet eens te spreken van de kinderen die geboren worden.

Anco is inmiddels alweer naar Koutiala vertrokken…Ik zal wat later (begin volgende week) gaan in verband met een vrouwenconferentie waar ik naar toe ga zaterdag. Alleen ben ik echter niet, onze kleine vriendin heeft reeds ontdekt dat we alweer terug zijn. Ze ligt hier op de Lazy Boy (uitklapbare luie stoel) te slapen … Ben ik zo slaapverwekkend dan? Je zou het bijna zeggen.. maar nee dit is heel gewoon hier in Mali.

Bovendien vast ze wegens de Ramadan en kan ze over zo’n 30 minuten (het is nu kwart over 6 in de avond) weer eten en drinken. Niet eenvoudig en dat ruim 30 dagen lang.

Eigen huis en tuin

Het kantoor in Koutiala begint al steeds meer op een ‘echt huis’ te lijken. Er wordt hard geklust, door zowel Nederlanders als Malinezen. Met nog drie klusdagen te gaan, voordat onze kluspartners weer op het vliegtuig naar Nederland stappen.

Het is bijzonder goed en leuk om op deze wijze aan de slag te gaan. Waren onze twee vrienden niet gekomen, dat had het huis er wellicht nog zo bijgestaan als de afgelopen maanden. Nu het werk eenmaal in gang is gezet, zal de afronding niet lang op zich laten wachten.

Wat wordt er precies gedaan? Muren uitgehakt om twee kamers tot woonkamer samen te trekken, een keuken wordt uit hout getoverd, de badkamer wordt verlengd waardoor ons bad toch mee naar Koutiala kan ;-) Op die manier krijgt ook een loze (kantoor)ruimte weer een functie.

Naast klussen rijden we veel door Koutiala rond, om allerlei materialen te verzamelen. Of om mensen te bezoeken…Of (idee voor vanmiddag) om een rustig plekje te zoeken waar een wandeling kan worden gemaakt.

Marconieta heeft ook haar verpleegkundige talenten in praktijk gebracht. Drie dagen in de week komen moeders met babies voor allerlei kleine ‘check-ups’: wegen, meten, vaccinaties, voorlichting over voeding etc. Ook de zwangere vrouwen komen op die dagen voor controle. Gemiddeld komen er dan 40-60 babies per dagdeel.

Derk is de specialist in keukens en dat komt mooi uit. Verder zijn hij en Anco twee handen op één buik en genieten zichtbaar van het samen klussen (en mannenpraat ;-). Zo nu en dan rijzen er vragen op over de Malinese, niet altijd veilige, werkwijze maar ook dat hoort bij het leven hier in Afrika.

Al met al schiet het werk lekker op en denken we dat we in oktober wel naar Koutiala kunnen verhuizen. Veel Malinezen blijven ons ook vragen wanneer we nu (eindelijk in hun beleving) deze kant op komen. Nu kunnen we zeggen dat er aan het huis wordt gewerkt en zodra het klaar is, dat we onze spullen oppakken en verhuizen. Dat is voor hen vaak een bevredigend antwoord.

Het is verder ook heerlijk om te kunnen overleggen in je eigen taal. We betrappen ons erop dat we soms Nederlands tegen Amerikanen praten ;-), Engels tegen Malinezen etc. Het is zogezegd een ratjetoe in onze hoofden. Meer zelfs dan normaal…