Belevenissen Segou

Het was een goede tijd, onze conferentie in Segou. We hebben onze directeur van meerdere kanten leren kennen: als fanatiek fotograaf en boeiende spreker. Ook onze (Amerikaanse) collega’s waren zeer over hem te spreken.

Voor alle kids (inmiddels groeit het veld met kinderen) was een speciaal programma uit de States overgekomen. De dochter van onze directeur hielp mee met de organisatie. Het was leuk om te zien hoe enthousiast de kinderen waren in ons laten zien wat ze die week hadden geleerd.

Zoals bij elke conferentie (airco en grote hoeveelheden klaargemaakt voedsel) waren er weer aardig wat zieken. Nieuwe collega’s mailden al dat ze er niet naar uitzagen nog een keer te eten op de plek waar we ons bevonden. Toch staat dit hotel goed bekend en lijkt het met name te maken te hebben met de grote groepen die ze van voedsel moeten voorzien. Daarbij lieten wij het eten ook nog wel eens koud worden, omdat het programma uitliep.

Maar goed, het moet toch ook niet zo zijn dat elke conferentie ons halve team vloert…dat is nu ook weer niet de bedoeling ;-) Ikzelf (Ewien) kreeg naar alle waarschijnlijkheid (nooit 100% zeker te zeggen) malaria. Kan ik eindelijk meepraten over wat het is, al is het niet van harte hoor!! Ik blijf in het vervolg liever verre van dat…pff, wat kan je je dan ellendig voelen zeg. Schreeuwende oorpijn had ik en knallende koppijn, met daarbij alle andere voorkomende malaria symptomen.

Vandaag gaat het weer redelijk, al is mijn maag echt van slag. Die van Anco ook overigens, maar wellicht om andere redenen. De zware medicatie (als kuur) ligt zwaar op de maag, helemaal als je toch al niet veel kan en wil eten. Tel daar de verschillende medicijnen bij op voor de allergische reacties die ik had en ik kan het voorlopig (hoop ik) wel weer even medisch uitzingen.

Terug in Bamako vond er een culturele gebeurtenis plaats…Het buurtmeisje dat regelmatig komt zag onze auto aankomen en stond direct op de stoep. En dan te bedenken dat we alleen nog maar ons bed wilden zien ;-) Toen ze hoorde dat ik niet zo lekker was kwam ze even groeten en verdween ze weer.

Om vervolgens de volgende dag (zaterdag) voor me te komen zorgen. Het is grappig om te zien wat een 11-jarig meisje onder verzorgen verstaat. Al vond ik het bijzonder waar ze zelf mee aankwam. Zo vond ze dat ik moest eten om aan te sterken (anders werd ik niet gezond) en zette ze een schoteltje met vier kaasstukjes voor me neer en een schoteltje met een stukje vis.

Ook de koude, natte doek op mijn voorhoofd werd regelmatig ververst. En laat ze nu ook nog de afwas hebben gedaan ;-) Tussen de bedrijven door hield ze zich bezig met de tv en met tòntòn, zoals ze Anco noemt. Na de afwas – er is tenslotte gewerkt – vroeg ze waar ze zich kon wassen. Ik dacht eerst dat ik het niet goed verstond (gebrekkig Frans van haar kant en gebrekkig Bambara van mijn kant), maar dat was niet zo.

En ja hoor, vijf minuten later stond mevrouw onder de douche. Had graag een verborgen camera willen hebben om te zien wat ze allemaal voor nieuwe dingen zag en tot zich nam ;-) Toch heeft het wel wat, zo’n meisje dat graag hier haar tijd doorbrengt. We begrijpen het ook prima, omdat bij haar thuis niets meer te vinden is dan een woonkamer met wat oude meubels erin. Speelgoed of een tv zijn ver te zoeken.

Op naar Segou

Van maandag t/m vrijdag bevinden we ons in Segou, voor onze jaarlijkse conferentie. Met dit jaar onze directeur uit NL als spreker. Het beloofd wat!!

We zullen deze week niet over internet beschikken en dus minder bereikbaar zijn. Het kan verkeren ;-) Tot ziens in september!

Wel of niet verhuizen?

Het is ons de laatste tijd meerdere keren gevraagd. Wanneer gaan jullie nu precies naar Koutiala verhuizen? Om eerlijk te zijn weten we dat nog niet. Het kan zelfs zo zijn dat we uiteindelijk niet zullen verhuizen…

Huh, denken jullie nu wellicht. Maar dat schreven jullie toch in de laatste nieuwsbrief (mei 2007). Ja, dat klopt, maar sindsdien is een en ander enigszins veranderd. Allereerst is het huis waarin we zouden trekken nog niet klaar. Het huis was van origine een kantoor en moet als het ware omgetoverd worden tot guesthouse / tijdelijke woning voor ons.

Dit betekent dat er nog geen keuken ingebouwd is en de collega die hierover gaat is bijzonder druk met het installeren van nieuwe collega’s. En daarbij het klaarmaken van hun huizen etc. Dit deed ons ertoe zetten om hem gerust te stellen door te zeggen dat wij niet zo’n haast hebben en ook in de tussentijd heen en weer naar Koutiala kunnen blijven reizen, indien nodig.

Al met al ziet het er dus zeker niet uit dat we in augustus, september van woonstek zullen veranderen. Ook wel weer OK, omdat we in Bamako onze weg weten en hier onze meeste vrienden hebben wonen. Het moet echter ook niet te lang duren voor we verhuizen, omdat het anders niet meer ‘de moeite’ is voor ons verlof in 2008.

We zullen een en ander dus gewoon even rustig aankijken en erover praten met onze directeur uit Nederland, die vanavond aankomt in Mali.

De eerste versie van de gezondheidsvideoclip is inmiddels gereed. Nog even een VCD-tje branden en dan laten we de eerste drie minuten volgende week op de Ségou-conferentie aan onze collega’s zien. Nog even spannend hoe een ieder hierop zal reageren.

Voorafgaand, en eigenlijk ook belangrijker, laten we de eerste versie aan de acteurs zien van het ziekenhuis. Zij kunnen dan nog (klein) commentaar op de videoclip geven, voordat we de uiteindelijke versie branden. Ook hierin even afwachten dus, maar het resultaat is, vinden we zelf, erg mooi geworden!