Jet lach

[Bron foto: Express.be]

Inmiddels zit onze reis naar Amerika er alweer bijna een week op en we genieten nog na... Nooit geweten dat een jet lag (voor ons: jet lach) zo lang kan duren. Helemaal als je zelf weinig moeite doet weer in een normaal ritme te komen :)

Anco en ik zitten 's nachts tot 1 uur nog te stuiteren in ons bed - klaarwakker - terwijl we de ochtenden nauwelijks uit bed kunnen komen. Bijzonder hoe je systeem werkt. Of nu eigenlijk tegen werkt...

Vandaag ook weer, getuige het uur dat ik deze weblog publiceer :) Een bijzonder hectisch, maar goed, dagje achter de rug. Last minute shopping zullen we maar zeggen, voordat de tweede container haar deuren morgenochtend vroeg sluit.

Het lijkt toch iedere keer weer neer te komen op de laatste minuten. Je ruimt altijd minder tijd in dan je daadwerkelijk nodig hebt om de laatste dingen te regelen. Of het zit net even niet mee en je staat zo drie kwartier (die je eigenlijk niet hebt) bij de apotheek, omdat het a) druk is maar b) men zich afvraagt waarom je in hemelsnaam 370 Malarone pillen denkt nodig te hebben :)

En sja, dan proberen we ook nog even - op de valreep en in de avonduren - een trip naar Elburg te doen, om kennis te maken met een audio groothandel - de Grooth Audio - die we nog niet (goed) kennen.

En dan gebeurd het ... er is een klik en we praten langer dan verwacht over heel wat meer zaken dan alleen het opzetten van een radiostation, audio, video en andere materiële zaken. Geweldig vinden we dat!

Dan kijk je ondanks de moeheid toch met een heel goed gevoel terug op de dag. En doe je ook nog meer audio materialen de container in, om de laatste gaten letterlijk mee te vullen.

Toch ben ik opgelucht als de container morgen weer het erf afrijdt. Het kan maar klaar zijn! Containers inpakken is goed, handig, maar het zal 'nooit' ons favoriete onderdeel worden.

Gelukkig konden we dit keer, met de hulp van heel wat vrienden, snel uit de voeten en ging zowel het uitpakken (de container zat vol deuren, ramen, wc potten etc) als het inpakken als een speer. Daar teken ik voor! Op naar container nummer 3, die een dezer dagen ook weer gevuld het erf opkomt. Dit keer gelukkig de helft kleiner en met bestemming Guinee.

Maak ik nu reclame? :]

Als je ergens warm voor loopt, praat je erover niet? Nou, ik loop meer dan warm voor de 'Vrij Zijn weekenden', en om deze reden maak ik er GROOTS reclame voor. Zonder dat ik ervoor betaald word overigens, in materiële zin dan :)

Het laatste weekend van mei 2011 staat er weer een 'Vrij Zijn weekend' op het programma. Met als thema: 'Valt hier iets te vieren?'... God is de bedenker en de gever van het leven. Iedere dag is een geschenk uit zijn hand. Niet dat het leven altijd leuk is, maar omdat God wil dat we dagelijks met Hem leven en genieten van zijn aanwezigheid. In het komende Vrij Zijn Weekend willen we elkaar helpen, om God iedere dag de kans te geven om die dag de mooiste en beste dag van ons leven te laten worden. [website bevrijdingspastoraat.nl]

Vaste sprekers tijdens dit weekend zijn: Wilkin van de Kamp, Martin Koornstra, Willem Ouweneel en Jan Pool.

Als ik dit lees krijg ik er al helemaal zin in, maar toch ga ik dit keer niet. In de eerste plaats omdat we dan wel heel dicht tegen ons vertrek naar Mali hopen te zitten. Maar ook, omdat we vorige keer zagen dat er veel meer mensen de bemoediging van zo'n weekend kunnen gebruiken, dan er plaatsen zijn.

Aan ons - degene die geweest zijn - dus de vraag om een ander dit keer een plek te 'gunnen'. En dat doen we van harte! Want we gunnen iedereen een weekend 'Vrij Zijn'. Dit keer is het zelfs zo dat elke deelnemer een cadeautje krijgt - ja van materiële aard dit keer, althans dat denk ik :)

Ik weet niet hoe het met jullie liefdestaal zit, maar één van mijn talen is cadeautjes geven en ontvangen. Alleen al daar voor zou ik kunnen gaan :)

Maar goed, even serieus. We bevelen dit gratis weekend bij een ieder van harte aan. Nog nooit geweest? Bekijk dan het programma en schrijf je vandaag nog in. De plaatsen gaan als zoete broodjes over de toonbank en zijn weg voor je het weet!

Nog een heel goed weekend en geniet van alle dingen!

O ja, dit vergat ik te zeggen. Mocht je de naam 'Vrij Zijn' te zweverig of te charismatisch klinken, toch gaan! Het onderwijs is alles behalve zweverig en wat mij betreft betekent 'Geloven in God' in de eerste plaats vrijheid.

Ga-laten

Deze uitspraak van mijn zwager schoot de laatste dagen door me heen. Toen ik vanochtend ook nog iets op de radio hoorde wat dit 'triggerde', besloot ik de zaken van me af te schrijven :)

Een radio 1 presentator - afkomstig uit Suriname - wilde vanochtend begrijpen waarom de gemiddelde Nederlander zijn tuin haast tot tempel maakt. Zodra het voorjaar haar gezicht laat zien, haast men zich naar tuincentra en andere plekken om het nodige aan te schaffen om de tuin op z'n mooist te maken. Met daarin de nodige competitie tussen verschillende buurten!

Vanuit zijn Surinaamse achtergrond benadert hij een tuin heel anders. In een tuin groeit alles van zelf en je bent met name bezig met snoeien, niet met aanplanting...Een andere benadering, die mij tot nadenken zette :)

De tuin zou namelijk een plek moeten zijn om tot rust te komen, om te genieten van Gods prachtig geschapen natuur. Maar net als zoveel aspecten in onze samenleving, verheffen we tuinieren bijna tot een moeten in plaats van zijn. Mijzelf incluis, al hebben we hier niet echt een tuin waarop ik me kan en wil uitleven :) Je kunt hier dan ook bijvoorbeeld denken aan je huis altijd tip top in orde, een (andere) hobby of werk...

Mali lijkt ver weg, maar toch zijn we er elke dag wel mee bezig. We zijn dingen aan het plannen, projecten aan het voorbereiden, we brengen bezoeken aan bedrijven, etc. Als ik niet oplet ga ik ook hiervan weer de nodige 'to do' lijstjes van maken, waardoor ik soms volledig Zijn plank mis sla. Ik heb me dan ook per direct voorgenomen om te 'gaan laten'. Om meer stil te staan bij het moment en de mensen om me heen. Om zo het maximale uit een dag te mogen halen.

Niet alles hoeft perfect (liever niet zelfs!), ten koste van alles. Afrikanen beseffen / begrijpen dit vaak veel beter. Wellicht ben ik dan ook weer meer toe aan Mali dan ik zelf denk. Overigens voordat we weer voet aan Afrikaanse wal zullen zetten, vliegen we voor 10 dagen naar Amerika.

Een grote kerk heeft ons uitgenodigd om van hun video team te komen leren. Ik zal dan ook een weekje met hen mogen optrekken om ze de hemd van het lijf te vragen. Het zal een leerzame tijd worden, maar vooral ook een tijd van genieten. Ook krijgen we hierdoor weer een kans om Anco's broer en familie te zien.

Laat ik afsluiten met deze prachtige poëzie:

"Hij zendt de bronnen naar de beken, tussen de bergen vloeien zij daarheen;

zij drenken alle dieren des velds, de wilde ezels lessen hun dorst.

Daarbij woont het gevogelte des hemels, van tussen de takken laat hij zijn lied horen.

Hij drenkt de bergen uit zijn oppperzalen, van de vrucht uwer werken wordt de aarde verzadigd."

Psalm 104: 10-13

p.s Ik ga mijn wasje ophangen, want uiteraard is er ook voor 'alles een tijd' :) Sta even stil en geniet van de dag!

Movies that matter!

Het kostte wat moeite om naar onze voorkeursfilm te kunnen op het 'Movies that matter' festival, maar dan heb je ook wat :) Een vriendin en ik maakten bijna een sprongetje van blijdschap toen we uiteindelijk - met onze naam op de reservelijst - nog net op tijd een kaartje wisten te bemachtigen.

Dit internationale film- en debatfestival presenteert ieder voorjaar zo'n 70 human rights speelfilms en documentaires en dagelijkse talkshows en debatten met internationale gasten. Een bezoek aan dit festival zag ik dan ook vooral als een manier om (nieuwe) inspiratie op te doen.

De film waar wij voor waren gekomen - Children of War - ging over kindsoldaten die geronseld werden om te vechten voor het Lord's Registance Army in het Noorden van Oeganda:

Drie jaar lang volgt Children of War een groep voormalige kindsoldaten in een rehabilitatiecentrum in het noorden van Oeganda. De kinderen ondergaan een proces van trauma therapie en verwerking. De documentaire, gedeeltelijk gefilmd in het zwart-wit, toont naast het vele verdriet, ook de kracht en de hoop van de kinderen.

Naar schatting 35.000 kinderen zijn tijdens de oorlog in Noord-Oeganda door het Verzetsleger van de Heer (Lord’s Registance Army) ontvoerd uit hun huis, school of dorp. Deze rebellengroep, onder leiding van de door zichzelf benoemde profeet Joseph Kony, leidde de kinderen op tot soldaten of gaf ze weg als seksslavinnen. Dit ging gepaard met misbruiken, religieuze indoctrinatie en het gedwongen meedoen aan bruut geweld.

De filmmaker richtte de camera met name op de kinderen die op wonderbaarlijke wijze uit het leger wisten te ontsnappen. En welke belangrijke rol het Rachele Rehabilitation Center inneemt bij de opvang van de jonge slachtoffers. Een team van coaches helpt de kinderen middels rollenspellen en (groeps)gesprekken bij de verwerking van hun trauma’s en werkt toe naar de uiteindelijke hereniging met hun achtergebleven families.

Dus geen nadruk op de oorlog met al haar ellendige facetten, maar juist op de hoop en herstel van deze veerkrachtige kinderen. Het is (letterlijk) ongelooflijk om te zien wat deze kinderen op zo'n jonge leeftijd al hebben doorgemaakt. Daar kun je je geen voorstelling bij maken hier in het 'relatief veilige Westen'. "Ik heb mijn hoop verloren, maar mijn toekomst nog niet!", sprak een oud kindsoldaat na afloop tijdens de paneldiscussie.

Tijdens genoemd paneldiscussie kwamen er interessante aspecten naar voren, er zaten verschillende kopstukken in het publiek. De ambassadeur van Oeganda in Brussel was ook vertegenwoordigd en kon waardevolle veldervaring toevoegen. Ik ergerde me soms aan een enkeling die vanuit zijn Nederlandse hokje de film had bekeken. Daarmee probeer je nu eenmaal mijns inziens appels met mango's te vergelijken...

Deze avond heeft wel weer het verlangen in me aangewakkerd om actiever aan de slag te gaan met de wens ook een documentaire te maken in Mali. Er zijn ook daar zoveel aspecten in de samenleving die aan de aandacht van het Westen dreigen te ontsnappen. Makkelijk is het echter niet, om hiervoor een goed team - en de middelen - bij elkaar te krijgen. Zeker weer een actief punt van gebed ...

Wat een contrast was deze avond vergeleken met de avond erna. Toen kreeg ik de gelegenheid om een lezing bij te wonen van natuurfotograaf Edwin Giesbers. Heb er maar één woord voor over: wauw! Wat een geweldige platen liet hij zien, zowel heel dichtbij als ver weg (Borneo). Ik moest tijdens de 2 uur durende presentatie oppassen dat mijn mond niet de hele tijd open bleef staan :)

Terwijl ik hiervan genoot, worstelde ik nog wel enigszins om van de beelden van de avond ervoor los te komen. Het leed veroorzaakt door de mens afgewisseld met de Bovennatuurlijke schoonheid van de natuur. In ieder geval heb ik op beide avonden weer voldoende inspiratie en uitdagingen opgedaan. Zij het op wel heel verschillende fronten :)

Grensoverschrijdende vriendschap

Het wonen en werken in het buitenland levert vaak bijzondere vriendschappen op. En dan lijkt de wereld ook opeens heel klein. Zo zaten we gisteren aan tafel met (ex) Mali vrienden en een (ex) Congo vriendin.

In Congo kwamen we onze (ex) Mali vrienden weer tegen en leerden we via hen de inmiddels (ex) Congo vriendin kennen. Begrijp je 'm? :)

Het is altijd weer een genot om herinneringen aan vervlogen tijden op te halen. Doordat je allemaal in hetzelfde land hebt gewerkt, heb je vaak ook aan twee woorden genoeg. Voeg daaraan toe een gezonde dosis humor en het plaatje is compleet.

Bij het afscheid van één van deze (ex) Congo vrienden, bezochten we een Congolees straat theater. We waren onder de indruk van het talent dat werd neergezet met zo weinig middelen. Een 'aftands podium' met rijen plastic stoelen, minimale verlichting en geluid ... En dat midden in een wijk, zodat met name het gewone publiek ervan mee kan genieten.

Kosten laag, plezier des te groter. Je kon toen echt zien dat muziek en cultuur een heuse uitlaatklep voor de Congolezen is. En talent is er des te meer, omdat iedereen het (harde) dagelijkse leven wat aangenamer wil maken. Een 'reminder' voor mij ook weer dat een goed product / goede voorstelling neerzetten niet altijd samen hoeft te gaan met grote budgetten en dure apparatuur. De juiste mensen op de juiste plaats, dat is veel belangrijker!

Die avond vond er een dansvoorstelling plaats, enigszins te vergelijken met het Nationaal Ballet in Nederland. Wat een energie, wat een enthousiasme spatte er van het podium af.

Aan het einde van de voorstelling daalde men af om ook het publiek het podium op te krijgen. Ik durfde niet goed en hield het af. Tot mijn verbazing zag ik Anco op een gegeven moment wel het podium betreden. Dat terwijl hij altijd beweert dat zijn lichaam en ritme geen goede combinatie vormen :)

Zie hier het bewijs, een dansende Anco in de maat van de Congolese muziek. Zo zie je maar weer, wat een avondje bijpraten voor herinneringen naar boven haalt :) Het is goed om alle dagen te blijven genieten van de kleine dingen. Helemaal in een land (of zal ik zeggen wereld?) waar - naar onze maatstaven - nog zoveel mis dreigt te gaan...

Hoop voor de toekomst!

Het duizelt me weleens de laatste dagen: een aardbeving en vloedgolf in Japan (Officieel meer dan 14.000 doden en vermisten in Japan, berichtte nu.nl), met als gevolg een crisis met Japanse kerncentrales. Aanhoudende strijd in Libië en andere delen van Noord-Afrika, het Midden-Oosten en ga zo maar door...

Tijdens mijn metrotochtje zaterdag naar Rotterdam - met Amsterdam als vervolg - schoot dit alles door me heen. Ik keek eens om me heen en zag al mijn mede-reizigers met andere ogen. Kenden zij (de) hoop? Hadden zij een toekomstverwachting waarin ze al deze gebeurtenissen kunnen plaatsen?

Zijn al deze rampen dan toch een straf van God, zoals een Japanse minister beweerde? Vanuit de bijbel (Mattëus 24 / Rede over de laatste dingen) kunnen we aangeven dat al deze rampen ons niet verbazen en ons ook niet met angst vervullen. Mooi vond ik het dan ook om juist nu een overdenking te lezen van Corrie ten Boom, getiteld:

Wat Hij maakt, kan Hij herstellen

Ergens in Rusland woonden veel mensen in een groot huis, opgedeeld in appartementen. Het souterrain stond vol rommel van al de gezinnen. Daartussen lag een prachtige harp, die niemand had kunnen repareren.

Op een avond, toen er veel sneeuw lag, vroeg een zwerver of hij in het gebouw mocht slapen. De mensen maakten een plekje voor hem vrij in een hoek van de kelder en hij was blij dat hij daar mocht overnachten.

Een poosje later hoorden de mensen prachtige muziek uit de kelder komen. De eigenaar van de harp rende naar beneden en zag de zwerver op de harp spelen. 'Maar...hoe heeft u die gerepareerd? Wij kregen het niet voor elkaar', zei de eigenaar.

De zwerver glimlachte en antwoordde: 'Ik heb die harp jaren geleden zelf gemaakt, en als je iets hebt gemaakt, kun je het ook repareren.'

Hieruit putte ik weer hoop dat God alles heeft gemaakt en dat er niets buiten Hem om gebeurd. Hoe moeilijk dat soms ook te plaatsen is voor ons, wij zien slechts een deel van 'het plaatje'... En zoals eerder genoemd: God komt nooit te laat! Ook niet voor Japan, Libië en alle andere streken. Daar houd ik me met beide handen aan vast!

Vroeg uit de veren

Afgelopen dinsdagochtend vroeg (half 6) waren we weer te gast in het EO radioprogramma 'De nacht op 1'. Het laatste half uur van dit 4-uur durende programma wordt contact gelegd met Nederlanders die werkzaam zijn in het buitenland ...

Normaliter zitten we dan met z'n tweeën aan de telefoon, maar wegens ziekte was Anco dit keer uitgeschakeld. Best spannend vond ik dit, maar ik vond het ook wel weer een mogelijk groeipunt voor mezelf :)

Aan de andere kant van de lijn sprak een ZOA-hulpverlener die in Sri Lanka woont, het land dat de laatste maanden geteisterd werd door hevige overstromingen. Tot mijn stomme verbazing had dit nieuws niet tot nauwelijks het Nederlandse nieuws gehaald. Hoe concurrend kan het aanbod aan nieuws vaak zijn?

Naast vragen over ons werk nu in Nederland en normaliter in Mali, spraken we ook over de opstanden in Libië. Zoals eerder geschreven raakt dit ook Mali, omdat de Malinese President een goede vriend van de Libische leider is (of inmiddels was?). Hij investeerde veel in Mali en bouwde zo als het ware zijn koninkrijk. Hiermee verwierf hij toch als het ware een soort heldenstatus.

Ook werft hij op grote schaal jonge Toearegs om te vechten voor zijn wankelende regime. Volle vliegtuigen trekken richting Libië met de belofte op wapens en geld. Waarom deze steun zou je zeggen? De gemiddelde Malinees is ook niet gek en goed op de hoogte van de wereldpolitiek. De armoede spiraal en onvrede met je land gaat diep en kan aanzetten tot een daad als deze.

'We zijn erg bezorgd, want ongeacht of Kadhafi wint of verliest, dit heeft straks consequenties voor ons', zei Abdou Salam Ag Assalat, voorzitter van de regionale volksvertegenwoordiging in Kidal in het noordoosten van Mali. Hij vreest het ergste wanneer de jongeren terugkeren met wapens en de regio mogelijk destabiliseren. De autoriteiten pogen de uittocht tegen te gaan en vooral voormalige rebellen ervan te weerhouden naar Libië te gaan maar dat is moeilijk. 'Kadhafi's lange arm is hier aan het werk, hij weet wie te benaderen. Ze gaan in groepen op reis. Naar verluidt zijn er zelfs vliegreizen naar Libië vanuit Tsjaad'.

De circa 1,5 miljoen Toearegs zijn nomadische Berbers, die leven in een gebied dat is verspreid over Niger, Mali, Algerije, Libië en Burkina Faso. Deze moslims staan er bekend om dat niet de vrouwen maar de mannen een sluier voor hun gezicht dragen. De afgelopen decennia kwamen Toearegrebellen verschillende keren in opstand tegen de autoriteiten van Mali en Niger. [bron: de Gelderlander]

Wil je meer horen van het interview? Surf dan naar 'de Nacht op 1' en scroll door naar het laatste half uur van het programma.

Mocht je tijdens het luisteren iets te doen willen hebben, tel dan alle genoemde 'uh's' :) Op een gegeven ogenblik betrapte ik mezelf erop dat ik in gedachten aan het tellen was. Kwam overigens ook omdat Anco en ik de zondag ervoor naar een aflevering 'Man bijt hond' keken, waarin voorbijgangers werden gevraagd aan een spelletje 'zeg geen uh' mee te doen.

In de praktijk blijkt toch dat als je enigszins zenuwachtig bent (check!) en nadenkt over het antwoord op een vraag (check!), je vaker geneigd bent het woordje 'uh' te laten vallen. Let op: zodra je er op gaat letten, lijkt het alleen maar erger te worden. Al happerend vervolg je dan je verhaal :)

Foto jonge Toeareg: Lies Hesselman (columbusmagazine.nl)

Dichtend de dag door

Vandaag heb ik heel wat uren in de auto gezeten en dan stem ik regelmatig de radio af op de EO/ Dit is de dag. Een informatieve live-talkshow met gevarieerde gasten uit het nieuws die worden bevraagd door twee bekende EO-presentatoren.

In elke aflevering geeft een 'dichter bij de dag' tegen drie uur een eigen samenvatting van wat er aan tafel is besproken. Vandaag was dit Remon de Jong. Zijn gedicht wil ik jullie niet onthouden, de middag na een hectische verkiezingsdag.

Ate de Jong (Nederlands filmregisseur, scenarioschrijver en filmproducent, red.) maakt een film, ik heb het script gelezen
Het kost maar vijf miljoen, dus laten we fundraisen
Een echte neder thriller met een ingewikkeld plot
Waarin de hoofdrol voor blonde rechtshandige wordt

Die enorm heeft te lijden van een verwrongen wereldbeeld
Er worden spellen in gespeeld en zetels in verdeeld
De film is erg lang met enorm veel dialoog
Zonder daarin communicatie, dus een tweeweg monoloog

Het hele korte zinnen, dat zijn de acteurs gewend
Spreek in soundbytes, suggereer een happy end
Na een urenlang voorspel is de climax daar
Een goed punt om te stoppen, maar dan is de film niet klaar

Er volgt een love story met avances rechts en links
Wie gaat met wie, de truukjes zijn vaak slinks
Voor het slotstuk is het nodig dat u thuis fantaseert
Want het einde is nog open van de film Geert

Remon de Jong

En dan te bedenken dat eind mei pas de 'daadwerkelijke uitslag' rond zal zijn. Niet voor niets kwam het spreekwoord 'Vertrouwen komt te voet en vertrekt te paard' vandaag weer meerdere keren voorbij. Tussen vandaag en eind mei zit nog heel wat tijd, dat aldus de commentatoren vooral gebruikt zal worden om te lobby-en achter de schermen ...

Hmm, in dat licht weet Remon de Jong de verkiezingsuitslag goed onder woorden te brengen. Het einde is nog open, de uitslag nog niet in zicht!

Een ieder alvast een heel goed weekend toegewenst! Wij zullen morgen vrienden bezoeken in Zeeland. Even lekker uitwaaien en de boel de boel laten.

Ski fun en techies

Een geweldige twee weken hebben we achter de rug. We kregen de gelegenheid om na jaren weer eens te gaan skiën in de Alpen - aanbod van een vriendin waar we boeken voor het ziekenhuis in Koutiala gingen halen - om vervolgens voor de eerste keer bij een christelijke, technische conferentie op de Betteld aan te schuiven.

Waar ik bij het tweede deel vooraf nog niets wist wat zo'n conferentie 'me zou brengen', werd ik tijdens super enthousiast. Was weliswaar de enige vrouw tussen zo'n 50 man, maar dat heeft ook voordelen :) Deuren die voor je worden opengehouden, een pooltafel tot je beschikking tijdens de conferentie, een computerhoek waar je altijd terecht kunt en een groep mannen die oprecht van techniek houden, maar bovenal van God!

Maar laat ik eerst terug gaan naar de Alsace en Les Contamines. Wat een schitterend gebied! In de bergen voel ik me altijd dichter bij de grootsheid van de natuur en daarbij haar Createur. Geweldig! Genoot al zonder dat ik één dag op de skies had gestaan :) Daarbij vond ik het een uitdaging om met mijn fotocamera het sneeuwlandschap vast te leggen (foto's volgen).

Waar Anco's ski-record op zo'n 80 km/u is vastgezet, genoot ik van de blauwe - wat vlakkere - pistes. Doordat er geen verse sneeuw was gevallen de laatste tijd, waren stukken verijzeld en dat maakt het voor de beginnende skiër niet altijd makkelijk :) Toch genoot ik weer meer van het skiën gecombineerd met de buitenlucht dan ik vooraf had gedacht. Het was ook echt gezellig met onze twee reisgenoten en naast serieuze gesprekken hebben we ook hartelijk gelachen samen.

Na een week Frankrijk reden we 's nachts naar Zuidland om - na enkele uren slaap - op tijd op de technische conferentie te kunnen zijn. Vanaf het eerste moment een geweldige plek om te zijn. Zowel geestelijk als technisch opgeladen worden, wat wil je nog meer? :)

De hoofdspreker van de conferentie sprak over de inzet van computers en internet om mensen cross-cultureel met het Evangelie te bereiken. Hij was een begiftigd spreker die het publiek (inclusief ons) echt uitdaagde en aan het denken wist te zetten.

Eén sessie ging over 'Mobile ministries' en wat voor (bijna) onbegrensde gebieden hier nog braak liggen om het Woord van God door te geven. Ikzelf heb op het puntje van mijn stoel gezeten om geen woord te kunnen missen van wat hier werd gezegd. Ook voor Mali valt hier nog 'veel winst' te behalen.

Naast inhoudelijk goede technische sessies, baden we ook in kleine groepen voor elkaar en Gods werk en was er tijd om met elkaar van gedachten te wisselen over bepaalde (technische) aspecten. Een bijzondere tijd, waarin we veel hebben mogen horen om over na te denken!

Ik wil de 'techies' aanmoedigen om eens langs www.cybermissions.org te surfen! We geven aan hen die interesse hebben ook graag meer info, zijn presentaties zijn vrij om te verspreiden en dat doen we dan dus ook! :)

Een heel goede week toegewenst allen!

Wederom een bliksemgesprek

Velen hebben inmiddels 'doorgekregen' dat we weer in Nederland zijn. Na 9 weken klef Congo en 10 dagen warm Mali is dat overigens weer even enorm wennen. Brrr...

"Maar hoe lang blijven jullie nu eigenlijk? En hoe brengen jullie je tijd zoal door?" zijn veelgestelde vragen. Legitieme vragen die niet altijd even concreet te beantwoorden zijn. Helemaal niet als je een ietwat mobiel, grensoverschrijdend leven als zendingswerker leeft :)

Maar goed, we doen een poging qua planning, die meer dan flexibel / rekbaar is ... Voorlopig zullen we weer in Nederland zijn (we denken toch wel tot eind april / begin mei) en hopen we onder andere twee, misschien wel drie containers met hulpgoederen te gaan vullen. Niet alleen voor het werk in Mali, maar mogelijk ook voor het ziekenhuis in Guinee.

Het is altijd weer bijzonder om te zien hoe deze goederen naar ons toe worden "geleid". Zo hadden we deze week een ontmoeting met een (ander) bliksembeveiligingsbedrijf dat eventueel wel interesse had om het ziekenhuis in Guinee (Hope Clinic) onder haar vleugels te nemen. Het is voor ons altijd weer verrassend om te zien wat er uit een gesprek komt rollen.

We waren overigens met dit nieuwe bedrijf in contact gekomen via Phoenix Contact, die de beveiliging van de bijbelschool hadden gesponsord in 2010. Onze contactpersoon aldaar zat er tijdens dit gesprek ook bij. En dat maakte het extra bijzonder!

Voor het gesprek van start ging kwamen we er al achter dat we met andere christenen om de tafel schoven. Ze peilden vooraf voor welke organisatie wij in Mali werkten en ze bleken zelf uit een CAMA gemeente te komen. Hoe geweldig is dat!

Gaandeweg het gesprek ging ons hart sneller kloppen vanwege de interesse die vanaf de eerste minuut al bestond om Hope te helpen met de expertise die men in huis had. Ook donatie van (bliksem)goederen bleek geen probleem te zijn. Men had vooraf al wat leveranciers gepeild en warm gekregen voor dit project.

Expertise vertaald zich echter niet alleen in ontwerpen van een plan, maar ook de uitvoering daarvan. Toen men ons vroeg of de benodigde kennis in Guinee aanwezig is om een en ander te installeren, deden wij een uitnodiging om een groepje technische mannen uit Nederland met ons mee te sturen om in benodigde kennis te voorzien. Ons gezelschap was direct meer dan enthousiast!

Na wat details te hebben doorsproken over hoe zo'n werkreis er dan uit zou kunnen zien, werden we allen nog enthousiaster. Nu hopen dat het qua planning en uitwerking allemaal precies past.

Bijzonder vonden we de vraag vanuit Phoenix Contact of we 'wel vaker' zo bij bedrijven werden onthaald. Waarop we eerlijk konden zeggen dat het eerste contact met Phoenix - en in het bijzonder met de contactpersoon die tegenover ons zat - niet altijd gewoon is en dat we daarin echt Gods hand mogen zien. We kijken dan ook reikhalzend uit naar het vervolg op deze eerste stappen!

Als toerist in Mali

Tijdens ons 10-daags bezoek waren er momenten dat ik me voelde als een toerist in Mali. Helemaal toen men in 'mijn eigen straat' Engels tegen me begon te spreken... Rare gewaarwording!

Ook onze Malinese bekenden waren zo nu en dan de kluts kwijt. Verbaasd vroegen ze ons dan of we weer terug van verlof waren? Of toch even op bezoek? Sommigen waren bij afscheid nog steeds in de veronderstelling dat ze ons weer dagelijks in Koutiala zouden aantreffen. Hen in die waan laten was soms makkelijker dan een ingewikkelde, lange uitleg :)

Toch was het goed om even terug te zijn en verschillende contacten weer aan te halen. Lamissi, Ewien's videohelper, heeft inmiddels een gezonde zoon gekregen. Gezond in de ruime zin van het woord :) Het ventje is inmiddels zo'n 4 maanden en weegt al ruim 7 kilo! Dat is meer dan gezond voor Afrikaanse begrippen!

Ook het weerzin met Joel (de agrarische student die drie weken in NL was) en zijn familie was hartverwarmend. Zij presteerden het om een Malinees drie gangen menu voor ons te bereiden. Dat was ook voor ons een geheel nieuwe ervaring :) Joel had naar eigen zeggen in Nederland geen twee dagen hetzelfde gegeten. Nu was het zijn beurt om ons tijdens één maaltijd verschillende Malinese gerechten voor te schotelen.

Ewien genoot van haar weerzien met de 'boekenclub ladies'...Onder het genot van een heuse kaasfondue, probeerden we de afgelopen tijd met elkaar in te halen. We wisten ook allen dat het weer even zou duren voor we elkaar weer zullen zien. Toch wel één van de moeilijkere kanten van het leven in het buitenland: altijd weer een komen en gaan van mensen.

Uiteraard waren niet alleen de mensen blij ons te zien, maar was ook onze Malinese hond Bantu door het dolle heen. Van blijdschap ging hij ook weer lekker op ieders schoot liggen, wanneer deze of gene daartoe de aanleiding gaf. We hadden Bantu nog nooit in zo'n goede vorm gezien: hij zag er duidelijk dunner en gespierder uit. En dat alles voor....jawel een vriendinnetje!! Een blonde tweejarige labrador heeft zijn hart sneller doen kloppen. Het was aandoenlijk om ze samen te zien spelen (zie ook foto hieronder).

Naast het weerzien van verschillende mensen, is er ook nog gewerkt. Anco en zijn vader hebben de stroomvoorziening op de bijbelschool Bethel weer aanzienlijk kunnen verbeteren. Na het bliksembezoek in september waren er toch nog wat klussen blijven liggen.

Onze toeristische uitstapjes bestonden bijvoorbeeld uit: een bezoek aan de 'ijzersmid-markt', de meisjesschool in Baramba, een pottenbakkersdorp in Segou (hier moest je met de boot heen varen!) en verschillende kunstateliers en markten.

We hebben veel gezien en bezocht tijdens onze 10-daagse reis, waardoor Anco's ouders zich een gevarieerd beeld van het Malinese leven konden vormen. We hopen hen hierover zelf aan het woord te laten in een volgende nieuwsbrief!

Warme deken

Het beeld van een 'warme deken' komt meerdere keren bij me op, nu we weer in de Malinese straten rondwandelen...En dan gaat het niet alleen om de temperatuur (overdag zo'n 25 - 30 graden), maar meer om de vriendelijkheid waarmee de Malinezen een ieder bejegenen.

We merken dat onze tijd in Congo om meerdere redenen goed is geweest. Al is het alleen al om Mali - het land wat je toch voor lief nam - met andere ogen weer eens te bekijken. En gastvrijheid, dat staat in Mali op plaats nummer 1. Helemaal als je wat ouder bent en grijze haren telt, dan zwaait menig (taxi)deur letterlijk voor je open :)

Afgelopen dinsdag hebben we voor 'een ruime week' weer voet op Malinese bodem gezet. Om vooral Anco's ouders kennis te laten maken met het land en de mensen waar we ons alweer ruim 6 jaar (onder) bevinden. Daarnaast kwam het ook handig uit om nog wat herstelwerk op de bijbelschool Bethel te verrichten. Je kunt tenslotte heel wat materiaal meenemen als je in totaal acht koffers (en een beetje) tot je beschikking hebt :)

De eerste dag Bamako was afwisselend. Het varieerde van een uurtje dierentuin, een wandeling door het nieuwe Nationale park tot een kijkje achter de schermen van een watercentrale en een rit over de oudste 'natuurbrug' van Bamako. Ook gingen we even terug naar de plek waar het allemaal begon, ons eerste huis, ons eerste plekje in Mali. Pure nostalgie!

De tweede dag zou in het teken hebben gestaan van onze reis naar Koutiala, zij het niet dat Anco toch een griepje tussen Nederland en Mali opgelopen heeft. Voor hem een dagje uitzieken in bed, voor de anderen een rustig dagje van wandelen en de artistieke markt bezoeken. In de hoop dat we morgenvroeg weer enigszins fris op pad kunnen gaan.

Vandaag moest ik wel lachen om menig Malinees. Om hoe gemakkelijk men een praatje aanknoopt en contact maakt, zonder dreigend over te komen. Ook de taxichauffeur lachte hartelijk met ons mee, al verstaat hij geen woord Nederlands (denken wij :)

Van het hogere gehalte 'grijze haren' maken we dankbaar gebruik. Want voor oudere mensen lopen ze extra hard, er kan veel om het een (blanke) oudere naar de zin te maken. Het feit dat je hun land bezoekt op hogere leeftijd dwingt respect af. En de eventuele taalbarrière? Die wordt met man en macht geminimaliseerd. Genoeg creativiteit om toch een brug te leggen.

Mama's en de papa's

Laten we starten met een foto van de Inga dam (vorige blog). Zie je Anco staan op de trap? Niet? Geen zorgen, er is niets mis met je ogen...hij valt nu eenmaal bijna weg tegen de grootste dam :)

Nu we onze vijfde week in Congo in zijn gegaan, beginnen we dieper over bepaalde zaken na te denken. In zowel positieve als minder positieve zin :)

Eén ding is zeker: Congo - als natie - heeft nog een lange weg te gaan. Terwijl ik dit tik hoor ik gezang op de achtergrond. Op dat vlak heeft Congo meerdere streepjes voor op Mali. De gemiddelde Congolees heeft een zangstem van hoog niveau. Met het daarbij behorende ritme :)

Qua economie en ontwikkeling daarentegen ligt Mali ver voor op Congo, hoe bizar dat soms ook klinkt. Mali behoort tenslotte ook tot de 10 armste landen van de wereld. De oorlog en jaren schrikbewind hebben veel stuk gemaakt, waardoor de wederopbouw maar niet op gang wil komen. Men blijft steken op het zogenaamde overlevingsniveau.

Zolang zaken op hoger niveau ook niet beter worden geregeld, zullen er weinig 'Westerse bedrijven' geld in de maatschappij willen pompen. Terwijl dat juist een impuls zou geven aan de economie en dus ook werkgelegenheid.

Bijna elke Congolees zou ook het liefst naar het buitenland willen, om of te studeren of te werken. Maar zo gemakkelijk is dat niet. Ook wonen er aardig wat Congoleze intellectuelen in het buitenland. Maar over terugkeren denken ze niet na, zolang er geen orde op zaken wordt gesteld.

En zo is de cirkel eigenlijk weer rond. Het stemt de gemiddelde Congolees treurig. Men heeft weinig zicht op verandering de komende (min) 10 jaar. Tenzij de verkiezingen volgend jaar een totale ommekeer brengen. Men hoopt en bidt hierop!

En dan de mama's en de papa's...Het trof me ineens dat ik het enigszins bijzonder - of moet ik zeggen bizar? - vind dat in een maatschappij waar zoveel wantrouwen en achterdocht is, men gewend is elkaar mama of papa [vul je naam maar in] te noemen.

Voor ons wel gunstig, kunnen we die dimensie ook eens aan onze naam toevoegen :) Maar toch! Het beeld van een mama of papa zou toch een heel andere sfeer moeten oproepen over het algemeen. Of wellicht denk ik teveel door en is het simpelweg de positie die je in de maatschappij bekleed. Wie zal het zeggen?

p.s.
Mijn oog viel op de Blog-titel "God komt nooit te laat"... Daar houd ik me aan vast, ook voor Congo.

Energie(k)

We zijn inmiddels drie weken in Congo van de negen. Een dag loopt niet altijd als gepland. 'Dat is Congo', men leeft hier vanuit impulsen, een vaste structuur kent men vrijwel niet. Vergeleken bij Congo is het leven in Mali vrij gestructureerd :)

Zo zijn we bijvoorbeeld al een hele week bezig om een vergunning te krijgen voor ons bezoek aan de Inga dam (mogelijk) dit weekend. De Inga dam I en II voorzien Congo Kinshasa en Brazzaville, Zuid-Afrika van spanning / electriciteit. Ook zijn er grootse plannen met een uitbreiding van de dam met Inga III en Grand Inga. Genoeg potentie, al draait de dam nog lang niet op volle toeren (30% van de capaciteit is in gebruik) door ernstig gebrek aan onderhoud.

Het lijkt ons dus wel wat om dit grootste energiemonster eens met eigen ogen te bekijken. Zo gezegd, maar niet zo gedaan :) Om dit te kunnen hebben we permissie nodig van de baas van de nationale energiemaatschappij en de immigratiepolitie. Een simpel velletje papier met namen, handtekening en een stempel. Vrij reizen en bezichtigen is er dus niet bij !

Dat je de benodigde papieren hiervoor niet zomaar rondkrijgt, werd ons van de week wel duidelijk. Dan was chef a – die de papieren moest ondertekenen – er niet, de volgende dag chef b. Om moe van te worden. Je zou denken dat de vice-chef bij afwezigheid zijn krabbel wel mag zetten, maar ook dat is hier niet het geval !

Hierarchische structuren lopen dan ook als een rode draad door de Congolese maatschappij. Tot het niveau dat het de hele samenleving lam kan leggen. En of het ons op tijd gaat lukken om de papieren voor morgen rond te krijgen, dat is nog maar de vraag. Zo niet, dan accepteert men dat ook gelaten onder het mom van 'zo gaat dat nu eenmaal bij ons in Congo'.

We hebben dan ook met enige regelmaat gesprekken over het reilen en zeilen van de Congolese maatschappij. Want een ieder voelt toch wel de frustratie dat er zoveel voor handen is in Congo, maar het niet tot zijn volle recht / potentie komt. Men komt nauwelijks vooruit. Niet onbegrijpelijk in een samenleving waar niet gewerkt wordt volgens een bepaalde structuur. Of waar bepaalde structuren de vooruitgang juist belemmeren in plaats van stimuleren.

Al met al blijft het moeilijk grijpbare materie. Helemaal in een cultuur waar patronen, gewoonten en gedachten zo anders worden ingevuld dan bij ons. Rest ons niets dan de 'discussie' levend te houden en in de massa mee te gaan...zij het soms wel enigszins uit de pas :)

God komt nooit te laat!

Ons laatste weekend in Nederland zijn we naar een "Vrij Zijn" weekend geweest op de Betteld in de Achterhoek. Anco ging dit keer voor het eerst mee. Op de uitleg aan zijn nichtje wat zo'n weekend inhoudt, antwoordde hij: dansen, zingen, feest, opgebouwd worden en goede vrienden...Ga er maar vanuit dat hij het naar zijn zin heeft gehad :)

Dat geestelijk 'opgebouwd worden' leek ons een goed iets voordat we aan een nieuw avontuur in Congo beginnen. Eén van de spreekbeurten wil ik er graag even uit lichten, omdat deze me enorm aansprak. Het had als titel "God komt nooit te laat", door Wilkin van de Kamp.

Aan de hand van het verhaal van Lazarus werd uitgelegd dat - ook al denken wij dat God te laat kwam - dit niet het geval was. God is God en Zijn tijd is vaak niet de onze.

Een lied met als titel "Four days late", gezongen door Karen Peck & New River geeft heel duidelijk weer wat de kern van zijn boodschap was:

The news came to Jesus please come fast.
Lazarus is sick and without Your help he will not last.
Mary and Martha watched their brother die
They waited for Jesus- He didn't come.
They wondered why.
The death watch was over; buried four days.
Somebody said He'll soon be here
The Lord's on His way.
Martha ran to Him and then she cried
'Lord if You had been here- You could have healed him. He'd still be alive.
But You're four days late; and all hope is gone.
Lord we don't understand why You've waited so long.'
But His way is God's way.
It's not yours or mine
But isn't it great when He's four days late- He's still on time!
Jesus said, 'Martha, show Me the grave.'
But she said, 'Lord You don't understand- he's been there four days!''
The grave stone was rolled back.
Then Jesus cried, 'Lazarus! Come forth!'
Then somebody said, 'He's ALIVE! He's ALIVE!'
Right know you may be fighting a battle of fear
You've cried to the Lord 'I need You now!' But He has not appeared.
My friend don't be discouraged
Cause He's still the same.
He'll be right here and He'll roll back your stone and He'll call out your name!
When He's four days late and all hope is gone
Lord we don't understand why You've waited so long.
But His way is God's way it's not yours or mine
But isn't it great when He's four days late- He's still on time!
Oh my God it's great when He's four days late- He's still on time!!!

Je kunt ook het lied beluisteren, dat is de moeite waard! Karen Peck heeft een enorme stem - in de goede zin van het woord :) - al moet je wellicht wel even door de Amerikaanse aanblik prikken...

Opdat dit een bemoediging mag zijn voor deze week, waar je ook bent en hoe je je ook voelt. Ons heeft het in ieder geval bemoedigd voor onze komende reis naar Congo!

Congo voor de deur

Het colbertje voor Congo is aangeschaft (zie vorige blog), al ging de aankoop niet van harte :) Ben benieuwd of het colbertje ook nog wordt gedragen na onze 2,5 maand Congo. Maar dat zien we dan wel weer...

Onze volgende reis komt nu echt in de zicht, nog een week en dan stappen we in Brussel op het vliegtuig. Ons visum is nog niet binnen, dus dat wordt even spannend. Maar het vertrouwen is er dat ook dat deel goed komt!

Morgen reizen we af naar de Betteld in Zelhelm om te genieten van een weekend "Vrij zijn". Wilkin van de Kamp, Martin Koornstra en Willem Ouweneel geven twee dagen bijbels onderwijs met als thema "Een koninkrijk vol geloof, hoop, liefde en kracht" (lees meer).

We zien dit weekend echt als een soort "geestelijke boost" voor ons vertrek naar Congo. Een land waar we niet bekend mee zijn en dat maakt het toch wel spannend! Niet eng spannend overigens, maar nieuw spannend als je begrijpt wat ik bedoel...

Gewapend met wat kaas en andere Nederlandse lekkernijen zullen we aan de reis beginnen. In Congo zullen we allereerst bij een Nederlands echtpaar intrekken op de bijbelschool compound, de plek waar we onderzoek zullen doen naar de mogelijkheid tot goed licht, electriciteit en internet.

Het zal weer even wennen zijn om Nederland voor Afrika in te ruilen, maar het wordt hier toch langzamerhand te koud voor ons aangepaste lichaam. Qua temperatuur zitten we dus sowieso goed :) Ook hebben we op de valreep nog een documentaire van 440 minuten aangeschaft om ons klaar te stomen voor het onverwachte: het verschil in cultuur.

Voor vertrek zullen we nog een nieuwsbrief uitbrengen met daarin de ervaringen van Joel en een goede vriend van ons op-ge-pend (zal geen goed Nederlands woord zijn denk ik, maar het bevalt me wel...).

Voor nu alvast een heel goed weekend toegewenst! Mochten we u / jullie niet meer zien, dan ook alvast gezegende Kerstdagen en een heel goed Nieuwjaar! :) Tot in 2011!

p.s.

Bid met ons voor een goede en snelle aanpassing aan het Congolese leven. Dat we flexibel genoeg mogen zijn om de dingen te nemen zoals ze komen en we hard kunnen lachen om de fouten die er zeker worden gemaakt! Door ons dan hé! :)

Uitstapjes als nooit tevoren

Wat doe je als je een Malinees Nederland wil laten leren kennen? Juist ja, dan maak je uitstapjes. Op die manier komen we weer op plekken waar we (letterlijk) al menig jaren niet meer zijn geweest. Of zelfs nog niet eerder zijn geweest :)

Voor een uitstapje met onze vriend hoef je niet ver te gaan, want hij kijkt nog steeds overal zijn ogen uit. Toch hebben we bijvoorbeeld de zeehondencrêche in Pieterburen bezocht, toen we in het Noorden waren. Dat vond hij toch wel ergens bizar, een opvang voor zieke zeehonden. In Mali wordt elk dier gezien als potentieel eetbaar...
Een mooi moment ontstond toen Leni 't Hart - de oprichtster - even bij ons kwam staan en Joel vroeg waar hij vandaan kwam. Zij bleek een goed woordje Frans te spreken en ook een centrum te hebben in Senegal (tevens West-Afrika) en Iran. Ze toonde oprechte interesse in hem en vond het prachtig dat hij drie weken "stage" loopt in Nederland.

Grappig was ook J's reactie bij een bezoek aan mijn tante. Op het moment dat hij haar kat zag, zei hij prompt dat zo'n kat in Mali goed vlees zou zijn :) Z'n ogen werden nog wat groter toen hij een speciaal kattenluikje zag én een speeltje! Naar onze hond Bantu wordt ook wel eens met een verlekkerde blik gekeken :)

Samen met ons neefje brachten we zaterdag een bezoek aan Sea Life op Scheveningen. Weer een plek waar hij dingen zag die hij of nog nooit tevoren had gezien of kende van een plaatje. Ik weet ook niet wie er meer genoten - Anco en Joel - of ons neefje van zeven jaar. Nieuwe dingen hebben we zeker allemaal die dag onder ogen gekregen.Het meest genoot J. van zijn wandeltocht door de watertunnel (foto boven) ... Zoiets had hij niet vooraf kunnen bedenken. Hij slaakt ook iedere keer nog een Malinese kreet als we bijvoorbeeld door een tunnel met de auto rijden.

Eenmaal buiten Sea Life stuitten we op het vliegerfestival. Bijzonder om zoveel vliegers bij elkaar te zien, inclusief de vliegende koe - al staat deze niet op de foto.Allen een goede en plezierige week toegewenst. Geniet van de dingen om je heen!

Kijken met nieuwe ogen

De afgelopen dagen bekijken we Nederland met nieuwe ogen. Sinds zaterdag hebben we een Malinese vriend bij ons "op bezoek" voor 3 weken. Onze cultuurschok (in Mali) is niets vergeleken bij wat hij voor zijn kiezen krijgt hier in Nederland...

Het begon al toen we hem van Schiphol afhaalden. De politie pikte 'm uit de rij (ondanks een visum dat helemaal in orde was), onder andere omdat hij geen geld op zak had. We kregen dan ook een telefoontje toen we onderweg waren naar Schiphol. Men wilde zijn verhaal checken en ons even zien, voordat ze 'm "los wilden laten":)

En wat dacht je van een deur die automatisch open gaat? Voor ons een normaal verschijnsel, voor hem helemaal nieuw.

We vroegen hem enkele opvallende zaken te beschrijven tot nu toe:

1. De goedwerkende stoplichten in Nederland, ook als het gaat om detectie etc. In Mali zijn alle stoplichten niet zo goed op elkaar afgesteld en werken ze 9 van de 10 keer niet zoals het hoort.
2. Hij heeft met verbazing aangehoord hoe we onder de rivieren doorrijden (tunnel) en erover heen (brug).
3. In de kerk zondag viel hem op dat de gebeden in Nederland zo geordend verlopen. Een ieder spreekt na elkaar. In Mali bidt men tegelijkertijd en wacht men over het algemeen niet op elkaar. Was voor ons ook wennen in het begin :)
4. Gisteren trok hij een dagje met Anco en broers op rondom de boerderij. Wederom verbaasde hij zich over de ver-ontwikkelde technologie die zich in Nederland (lees: op de boerderij) bevind. Dat een trekker automatisch kan rijden en dan ook nog op gps, dat is voor hem ondenkbaar. Anco vertelde vanochtend ook dat hij klaar stond om uit de trekker te springen als hij vond dat deze maar iets te dicht bij de sloot kwam :)
5. Ook merkt hij op dat alle menselijke acties - zoals het rijden op de weg - door computers worden gecontroleerd. Hoe blij zijn wij hier soms mee als het gaat om snelheidscontroles etc :)
6. Dat een paard een wei voor zichzelf krijgt, ook dat is nieuw. In Mali hebben dieren geen rechten en lopen ze kris kras door alles heen. Dat het paard hier een grote plek krijgt, goed eigen voer en er alleen is tot vermaak van de kinderen, daar krabt hij zich nog even voor achter zijn oren.
7. De Big Tasty die hij kreeg was niet alleen te groot om helemaal op te eten, maar ook te mooi. We hebben nog de helft in de koelkast liggen :)

En zo kunnen we nog een hele tijd doorgaan, omdat hij zich elke dag wel weer over iets nieuws verbaasd.

Het rondlopen op de IBC (video/tv beurs in Amsterdam) afgelopen maandag was ook geweldig om mee te maken. Zelfs de verkopers in net pak moesten soms lachen om de geluiden die onze vriend maakte. Bij het opzetten van een 3D bril bijvoorbeeld. Hij viel nog net niet achterover vanwege het effect, maar het scheelde weinig :)

We zullen hem nog met meer specifieke dingen / activiteiten van Nederland kennis laten maken. Zo is hij zaterdag uitgenodigd om te gaan indoor skiën. Sneeuw heeft hij nog niet eerder gezien, laat staan dat hij in een hal is waar de temperatuur onder nul is. Ben benieuwd hoe bibberend hij de helling afgaat...en of er veel van skiën komt, omdat we de neiging hebben met z'n allen dubbel te liggen :)

Wordt vervolgd! Zo ook het avontuur van Anco en zijn vrienden in Mali...

Nu ik nog even naar de titel kijk schiet me een beeld te binnen. Wanneer we met andere geestelijke ogen leren kijken, zien we de wereld vaak ook heel anders dan voorheen. We worden opmerkzamer en zien de dingen als nooit tevoren, intenser. Zo zal onze vriend zich ook enigszins voelen nu hij op Nederlandse bodem rondloopt.

Belevenissen

Een week zonder Anco...hoe zou ik deze invullen en "beleven" dacht ik vooraf. Nu terugblikkend ging het me eigenlijk best af, al blijft 'koken voor één persoon' een hele uitdaging :) Enkele belevenissen op een rij...

[Nederland] Anco en twee vrienden vertrokken vorige week donderdag richting Mali om de bijbelschool Bethel weer op gang te helpen voordat het nieuwe schooljaar van start gaat. Het avontuur begon - wat mij betreft - op Schiphol waar drie jonge mannen verwoed met de koffers en weegschaal in de weer gingen om alle benodigde bagage binnen het maximale aantal kilo's bagage probeerde te houden. Was een komisch gezicht en ik vertrok met het teveel aan bagage weer richting Zuidland.

[Mali] Na een extra dag op Casablanca kwamen Anco & co en alle bagage veilig op het vliegveld van Bamako aan. Anco schreef: "We zijn goed aangekomen. Heerlijk met alle bagage zonder problemen en zonder betalen... Halleluja!"

[Nederland] Na een drukke vrijdag waarop ik weer op mocht trekken met de EO filmploeg viel het weekend zonder Anco even zwaar. Toch genoten van een avondje uit op het Spijkenisse Festival en een latere 'kerkgang' op zondag in Hellevoetsluis. Lekker uitslapen dus en beetje teuten...

[Mali] Vanuit Mali kwamen de berichten dat ze het als 'mannen onder elkaar' goed hadden en dat er het eerste weekend ook tijd vrij was gemaakt om bijvoorbeeld de watervallen te bezoeken. Helemaal in de regentijd is deze plek de moeite waard om te bezichtigen.

Onze hond Bantu was 'dun en happy', aldus Anco. Hij had het sinds ons vertrek en later ook de buren toch wel zwaar gehad.

De bliksem bleek de bijbelschool materialen toch harder getroffen te hebben dan vooraf gedacht. Anco denkt dan ook niet alles te kunnen 'repareren', maar het wel zó te maken dat ze vooruit kunnen tot volgend jaar. Verder was hij bemoedigd door een bezoek aan een bevriende, Malinese dominee die visie heeft voor Koutiala en omgeving.

Ben benieuwd naar allerlei fotomateriaal en de bijbehorende verhalen die het Mali avontuur beter tot zijn recht zullen doen laten komen. Wordt vervolgd dus!

[Nederland] Heb zelf eindelijk de stoute schoenen aangetrokken en ben van de week begonnen met ... een fotografiecursus. Stond al jaren op mijn verlanglijstje, maar nam er telkens niet de tijd voor. Met onze stijl van leven is het ook niet makkelijk om zulke zaken in te passen.

Gisterenavond was dan ook de aftrap in het Zuiderpark Den Haag. Voelde weer veilig en vertrouwd, daar hebben we tenslotte voor vertrek naar Mali jarenlang dichtbij gewoond :) Mijn vriendin en ik vonden we het wel spannend zo'n eerste ontmoeting!

Al gauw ebde de spanning weg, mede omdat we tenslotte allemaal in hetzelfde schuitje zaten én de sfeer binnen de groep gewoon open en prettig was. Bij het voorstelrondje (niet helemaal mijn ding!) werd er een en ander over ons leven in Mali gevraagd. Lastig om in een paar woorden te omvatten.

Na een avond gezelligheid en theorie gingen we weer weg met een technische en creatieve uitdaging (in zijn bewoording: opdracht :) Aan ons allen de schone taak om vast te leggen WAT het leven waard maakt om te leven. Wie dacht dat een fotografiecursus geen diepgang kent, heeft het mis :) Ben heel benieuwd naar de creativiteit van mijn mede-cursisten en hoe ik een en ander in beelden ga omzetten...Want daar ben ik nog niet helemaal uit :)

p.s Mijn haarlengte is tijdens Anco's afwezigheid ook minstens gehalveerd - voor wie dit een interessant gegeven vindt - :)

Ontmoetings-BBQ

De eerste ontmoetingsactiviteit is een feit. Afgelopen zaterdag vond de ontmoetings-BBQ plaats in Zuidland. De zaterdagochtend begon met een heel aantal wolken, maar ja jullie weten het hé ... achter de wolken schijnt ? Precies, de zon!

Rond een uur of 5 druppelden de eerste gasten binnen en bestormden de eerste kinderen de trampoline. Dat hoef je ze geen tweede keer te zeggen...Hup, t-shirt uit en springen tot je er bij neervalt. Geweldig om te zien hoe goed de kinderen het naar hun zin hebben op de boerderij. Wat wil je ook, met zoveel ruimte :)

Anco had zo zijn eigen ontmoetingsritueel, achter de BBQ. Hij stond - vaak omringd door enkele mannen - geanimeerd te praten. Waarover ze het precies hadden kon ik niet altijd opmaken, maar naar hun zin leken ze het wel te hebben. Het was ook een tijd waar "oude contacten" weer werden aangehaald.

De avond ervoor liepen we nog een goede beamer "tegen het lijf" en daarmee hebben we na de BBQ een presentatie van Gods werk in Mali gehouden. Ook de kinderen deden actief mee - ondanks vermoeidheid - en stelden leuke vragen.

Ons nichtje had het er vandaag nog over. Sommige dingen hadden wel indruk gemaakt, vertelde ze. Ze zag de voordelen van het leven in Mali wel in. School moest wel makkelijker zijn, als de bliksem regelmatig op de school kon inslaan. Dat betekende toch op z'n minst dat de school een paar dagen dicht zou zijn! Ja, een kinderbrein werkt op volle toeren ... :)

De gestelde vragen (tijdens en na een presentatie) zijn voor ons ook waardevol, omdat het ons de kans geeft dieper op bepaalde zaken in te gaan. Daarnaast zouden we de dag erna in een "nieuwe" gemeente spreken. Geen tijd voor zenuwen dus.

In de genoemde gemeente was de zondag helemaal rond het thema "zending" ingekleed. Jonge mensen gaven getuigenissen van wat God had gedaan in hun leven. Naast ons, sprak ook het echtpaar dat we binnenkort in Congo gaan bezoeken. Anco grapte dan ook dat we "in zijn voorprogramma" stonden.

Na de dienst was óók daar tijd om elkaar te ontmoeten en door te praten over de zending. Moe, maar voldaan keerden we rond half drie huiswaarts.

Op zaterdag 18 september zullen we een ontmoetings-ontbijt houden op de boerderij. Een ieder nog van harte welkom! Maar voor die tijd gaat Anco eerst voor een dag of 10 naar Mali. Vergezeld van twee vrienden hoopt hij daar de bijbelschool Bethel weer startklaar te maken, voor de aanvang van het nieuwe schooljaar.