Fun filmdagen...

Een ieder heel hartelijk dank voor het bidden voor het videowerk. De filmdagen afgelopen weekend waren met één woord geweldig. We hebben nog nooit zo gelachen op de set ;)

Alle specifieke gebedspunten (goede samenwerking / sfeer, goed weer en stroom) werden stuk voor stuk bewaarheid. Met een enkele stroomstoring tussendoor dan ...

Het geheim zat hem vooral in de professionele acteurs (ze willen naar A'dam komen om christelijke producties te maken ;), de band onderling, het samen optrekken / eten, mijn videohelper die helemaal enthousiast is over wat ze leert en de leeftijd die nagenoeg bij iedereen gelijk was.

Het werkteam hier op de compound grapte voordurend dat ze een handtekening wilde voordat de hoofdrolspelers vertrokken...en dat werd door de dames gewaardeerd. Voor vertrek werd iedereen op de foto gezet en zei de ene kant "tot de volgende keer" in gebrekkig Frans en de andere kant in gebrekkig Engels.

Terugkijkend - de dames zijn inmiddels weer richting huis vertrokken - is het videoteam "close" geworden in zeer korte tijd. Via FaceBook en andere wegen zullen we dan ook contact houden.

De twee hoofdrolspelers maken deel uit van een theatergroep in Kadiolo. In maart zullen we hen daar gaan opzoeken om o.a. ook te kijken of we in de toekomst iets voor hen kunnen (terug) doen.

Vooraf zeiden verschillende vrienden hier in Mali dat er wel iets heel goeds uit deze video zou moeten komen, omdat we zoveel tegenstand ervoeren. Daar zei ik altijd maar twijfelachtig ja op, omdat ik het nog niet zo wist. Eerst doormaken dan geloven zeg maar.

Toch moet ik bekennen dat ik het achteraf wel zo zie. Nog nooit hebben we zoveel moeite moeten doen om een productie überhaupt door te laten gaan. We zien dan ook Gods hand in het hele verloop ervan en we kijken uit naar wat deze productie in Mali kan gaan betekenen.

Binnenkort meer over de montage, nu ga ik eerst genieten van een paar dagen Bamako / rust. De filmdagen waren zeer intensief, omdat ik tevens als taxi voor deze periode was aangesteld ;)

Anco is overigens nog steeds in Guinee en maakt het goed. Hij is daar aan het werk in de Hope Clinic. Volgende week hoopt hij terug in Mali te zijn, met zijn vriend Dan uit Alaska.

Stapels kleren

Komen de kledingzaken in Nederland (en elders) soms in het nieuws vanwege kleding (die uit de mode is) die ze weggooien. Zo niet in Afrika. Ik sta er altijd weer versteld van hoeveel de gemiddelde Afrikaan aan "recycling" doet...

Op één van mijn fototochten kwamen we langs de man op bovenstaande foto. Het feit dat hij precies in de lens keek, maakte het moment nog leuker. Hij verzuipt ook een beetje als het ware in die berg kleding.

Ik moet me - in tegenstelling tot de gemiddelde Afrikaan - er vaak weer toe zetten om aan te vallen op zo'n berg. Het is toch niet echt mijn ding om in een stapel met tweedehands kleding te graaien.

Toch doe je soms de leukste vindingen op voor een habbekrats. Zo zag ik een keer een t-shirt met Grover (van Sesamstraat) voorop in combi met de tekst: "Treat animals right". Zeker weten dat die niet in Afrika gedrukt kan zijn ;) Het land waar de kippen aan het stuur van een motor hangen of in bosjes langs een bus.

Een Malinese (witte) vriendin grapte dan ook dat waarschijnlijk op de achterkant van het t-shirt zoiets zou staan als: voordat ze gegeten worden...

Toch neem ik mijn petje af voor de dingen die wij - als westerlingen - weggooien en die door onze Afrikaanse vrienden nog als nuttig worden ervaren. Bijna niets wordt weggegooid, je kunt er altijd nog iets mee doen. Of zelfs mee verdienen (aldus de foto).

Alle afdankertjes komen deze kant op...En reken maar dat ze er blij mee zijn ;) Kunnen wij nog iets van leren niet? Ik in ieder geval wel!

Uitverkoren

Misleidende titel wellicht, maar jullie aandacht heb ik hiermee dacht ik zo ;) Of niet?

Raar keek ik op toen ik een DVD (Portretfotografie) bekeek van een fotoblad bekeek waarop ik geabonneerd ben...en een in Mali gemaakte foto voorbij zag schieten.

Heel even dacht ik: nee dat kan niet, even terugdraaien. En jawel hoor, het was 'm echt.

Nu het verhaal erachter. In hetzelfde blad wordt 2-maandelijks een fotowedstrijd gepubliceerd. En één daarvan was: zomerhitte. Nou, waar hebben we meer met hitte te maken dan in Mali?

Ik er dus op uitgetrokken en o.a. bovenstaande foto gemaakt. De mango's spraken tot de verbeelding, lekker fris en de jongens waren dolsblij om de kiek te gaan. Als je goed kijkt zie je dat jongen nummer 3 geen mango in zijn handen heeft, maar niet uit de toon wil vallen. Hij wilde niet onderdoen aan de anderen. Of hij dacht: dat zou die gekke blanke dame met fototoestel wel willen, dus doe ik het maar...

Uiteindelijk was dit geen winnende foto, maar wel goed genoeg dus om een plekje op de DVD te krijgen. Grappig hoe Mali dan via een omweg "in de picture" komt te staan...

Sheep wash

Nogmaals een heel goed en gezegend Nieuw Jaar toegewenst. Het is moeilijk te geloven dat het alweer 2010 is, het jaar waarin we 7 jaar uit Nederland weg zijn.

Zal de komende tijd doorzetten met een fotoblog, geeft wat meer kleur aan de dingen die worden geschreven.

Sheep wash





Raar keek ik op in Senegal toen ik een jonge man schapen de zee in zag dragen. Of slepen zoals te zien is op de eerste foto! Ik besloot wat dichterbij te gaan, een praatje te maken en te vragen of ik foto's mocht schieten van hetgeen hij aan het doen was.

Waarom? was vraag nummer één. Logisch...Nadat ik hem had uitgelegd dat we in Nederland geen schapen wassen (hoe raar kan dat zijn?) en ik mijn familie en vrienden (afwijkende) Afrikaanse gewoonten wilden bijbrengen, was hij akkoord. Al bleven zijn wenkbrauwen wel wat langer omhoog staan toen ik vertelde dat schapen in Nederland helemaal niet worden gewassen, al helemaal niet in het zoute water van de zee...

Het zal een ieder bij het zien van de foto's niet verbazen dat ook de schapen niet zo happy waren de zee te worden ingedragen. Ze werden letterlijk schoon gescrubd (met zand), half verzopen, om er vervolgens brandschoon uit te komen (zie foto 2). Met als doel: schoon levend vlees ter ere van het Tabaski feest.

Enige hilarische momenten leverde het wel op wanneer een schaap ontsnapte en er vervolgens als een haas vandoor ging. Foto 1 toont de methode die gehanteerd wordt met een schaap dat gevangen wordt, nadat het meerdere keren was ontsnapt. En de lammetjes hobbelde er achter aan, al blatend: Mama, wat overkomt ons nu?

Je zal maar een schaap (of ander dier) in Afrika zijn ;) Beh!

Dogon trip in beeld

Als beloofd nog wat foto's (kleine selectie) en een kort filmpje (volgt, lijkt niet te willen uploaden) van ons avontuur naar de Dogon.

Meer foto's zijn terug te vinden in ons Picasa Webalbum...

Foto's aftrap

Als beloofd nog enkele foto's van de aftrap "Dumuni ni sin" ....

Gemaakt door onze YWAM vriendin die met ons mee was.

Lastige (geld)vragen

Kinderen en het "niet naar school gaan" van velen, gaat ons aan het hart. Helaas kunnen we niet iedereen naar school helpen, daar hebben we niet de fondsen voor.

Zo kregen we gisteren een telefoontje van onze oude kokkin in Bamako. Volgend schooljaar gaan twee van haar kinderen naar het lycee en daar moet flink voor betaald worden. De directeur van de school was al bij haar langs geweest. Of wij haar niet konden helpen om geld te lenen, zodat ze voor de 5e mei de rekening kon betalen?

Simpele vraag lijkt het, maar niet in deze Malinese cultuur. Ze vertelde ons dat ze het volgende maand terug zou betalen. Op welke wijze? Elke maand leggen veel Malinezen 10.000CFA (zo'n 15 euro) in een pot, samen met anderen. Op deze wijze ben je als het ware aan het sparen - als het in die pot zit kunnen familieleden er niet naar vragen - en krijg je (als alles goed gaat) eens per jaar je 10.000CFA en al het andere ingelegde geld van de anderen...

Ik zeg niet voor niets "als het goed gaat"...Heel vaak gaat het namelijk niet goed en betalen de leden niet meer zodra zij hun geld binnen hebben. Gevolg? De laatsten na deze persoon ontvangen minder of soms zelfs niets meer. Dan kan jij eerlijk elke maand je 10.000 hebben ingelegd, maar heb je op het laatst alsnog het nakijken naar je geld.

We hebben onze kokkin dan ook gezegd dat we haar graag een gift willen geven, maar niet willen lenen. We hebben (helaas) al teveel voorbeelden gezien en ondervonden waarbij het niet gaat zoals de lener beschreven had, om welke reden dan ook.

Lastig verhaal blijft het wel, want je wilt graag helpen. Toch moeten ook de Malinezen begrijpen dat de geldboom bij de blanken ook niet oneindige geldbedragen produceert. Hierbij liften we helaas mee op de expats die goed geld verdienen en heel luxe leven. Een blanke, maakt niet uit voor welke organisatie hij of zij werkt - heeft dan ook in Malinese begrippen altijd geld. Zeggen ze van niet, dan houden ze iets/het achter.

Terug naar de foto's...Beide genomen in Guinee. De hangjeugd van Guinee staat afgedrukt op de eerste foto. Ze vonden zichzelf erg cool en wilden in eerste instantie alleen voor geld op de foto. Ook iets waar je als blanke elke keer tegen strijdt ;-) Toen ik had uitgelegd dit niet te doen, gingen twee om en uiteindelijk ook de derde. Anco en ik 'dromen' nog van een klein printertje die je aan de camera kan aansluiten, zodat je ze ook per direct een foto van henzelf kunnen geven.

De tweede foto is een meisje dat aan het werk is. Op mijn vraag of ze naar school gaat, schudde ze haar hoofd ontkennend. Meisjes zijn nu eenmaal nodig voor het werk- binnens of buitenshuis - en zullen veel minder snel dan jongens naar school worden gestuurd! Al met al vormde ze een kleurrijk plaatje...

Bezoek gemeente Bamako

Afgelopen weekend kon ik onverwachts mee naar Bamako. Altijd doen, dacht ik, aangezien onze auto nog steeds niet gerepareerd is. Voor wie het gemist hebben: de versnellingspak is naar "zijn Grootje" en deze moet worden vervangen. Erg lang en duur proces ;-)

Maar goed, Bamako dus. Wat zou dat toch met dit lam hiernaast te maken hebben? Komt'ie....

Tijdens dit weekend kon ik - na 1,5 jaar - eindelijk weer een bezoek aan onze gemeente brengen. Het was een waar feest om terug te zijn. Het was goed om oude bekenden te zien. Maar ook om te zien dat - na het vertrek van onze vroegere dominee en vriend - de gemeente nog steeds op rolletjes loopt.

We vielen met onze neus in de boter en kregen alvast een pre-Paas boodschap te horen. Vandaar het lam...

Geweldige foto vind ik het overigens ook, omdat de pasgeboren lammeren hier zo wit en vlekkeloos schoon zijn. Dat in schrille tegenstelling met de rest van Mali, waar de straten vol plastic en afval liggen ;-)

De dienst zondag duurde maar liefst 3 uur, maar niemand scheen het in de gaten te hebben. De "preek" was goed opgebouwd (niet altijd vanzelfsprekend in Mali) en de vreugde van Pasen sprong eruit.

Ook werd gesproken over het Lam dat voor onze (niet zijn eigen) zonden is geslacht. En hoe onze houding moet zijn in het lijden voor Hem, als navolging daarvan. Een boodschap die dagelijks tot leven komt als we om ons heen kijken in Mali.

Fototrip N'Torosso

Op zaterdag maakte ik een (foto)trip naar N'Torosso, een van de
meisjes bijbelscholen in Mali. Om heel eerlijk te zijn had ik er niet zo heel veel zin in (gewoon moe van het vele reizen en het filmen in de felle zon), maar het werd een prachtige dag.

Collega's wilden dit bezoek afleggen, omdat ze er taalstudie een jaar geleden hadden gedaan. En sindsdien niet meer terug waren
geweest. Het bezoek was dus bedoeld om wat cadeau's te brengen en er gewoon te zijn, met de mensen te praten en te zitten. Tijd voor elkaar nemen is erg belangrijk in Mali!

Ik ging 'alleen' mee om foto's / video te maken van het hele gebeuren. De meegebrachte cadeau's waren namelijk gedoneerd door een kerk die graag foto's wilden zien van de 'echte overdracht'.

De bijbelschool is echt een mooie plek om te zijn, alle faciliteiten zagen er goed verzorgd uit, ondanks dat er niet genoeg water is (een extra put is nodig) en men geen electriciteit heeft. De blijde sfeer viel me echter op en weer werd ik er bij stilgezet dat Malinese christenen over het algemeen blijheid kennen in (materiele) armoede.

Ook was ik blij verrast door het aantal studenten (en vrouwen) dat studeert op de school. Het is niet eenvoudig in deze tijd om de roeping van dominee te hebben, omdat het een onderbetaalde baan is (soms werken dominees maanden zonder salaris) en de vrouwen over het algemeen niet staan te popelen om een dominee te trouwen.

Dan het verhaal achter de foto's. Op de eerste worden de spullen verdeeld en staat de hele groep geduldig te wachten tot een en ander hen wordt aangereikt. Op de tweede foto lopen we met kinderen naar de klaslokalen. Zoals je ziet heeft iedereen wel een kind of twee aan de hand. Ikzelf had ook twee kinderen aan de arm, omdat ik ondertussen ook nog probeerde foto's te maken ;-)

Op de laatste foto zie je de slaapplekken van de studenten. Geen luxe, maar toch blijheid vanwege het feit dat ze op deze door God gekozen plek mogen zijn. Bidt voor deze studenten, die een belangrijke, maar zware taak te wachten staat. In een land waar zo'n 95% Moslim / animist is, moet je van goede huize komen om je taak als dominee met blijheid en doorzettingsvermogen te ondernemen.

Koranschool

Onderweg van Mali naar Guinee kwamen we veel verschillende mensen tegen. Zo ook een Koranklasje langs de kant van de weg...

Het op de foto zetten van deze kids was nog niet zo makkelijk, omdat ze spontaan allerlei "rare capriolen" uit gingen halen in plaats van de klassefoto die ik graag wilde.

Helemaal hilarisch werd het toen we met een zak lolly's op de proppen kwamen. Kreeg ze dan nog maar eens aan het leren ;-)

In principe worden de kinderen door de ouders aan een Koranleraar gegeven, en worden daarmee apart gezet voor een heilige missie / taak. Om aan voldoende eten te komen zwerven ze - na de klassen - al bedelend op straat. Erg rooskleurig is hun leven dan ook vaak niet ...

Vrouwen hebben recht...

Dat (jonge) vrouwen recht op leven hebben, is in Nederland niet meer dan normaal?! Toch is het niet zo vanzelfsprekend als het lijkt.

Bij het nemen van deze foto dacht ik aan de vrouwen als motor van de (Malinese) maatschappij. Vrouwen zijn harde werkers, zowel buitenshuis als binnen het gezin.

Hun leven is zwaar en niet zonder gevaar. Gisteren nog werd er een bloedende vrouw achter op de motor het ziekenhuisterrein opgereden. Als het ziekenhuis hier in Koutiala er niet geweest was, zou ze wellicht zijn doodgebloed. En helaas is zij niet de enige, de kans dat een vrouw voor, tijdens of na de bevalling overlijdt (door bloedingen) is 1 op 10!

Boos word ik dan ook als er gewacht moet worden met een operatie. Waarom? Omdat manlief zijn akkoord moet geven en hij dit keer (eens) niet de rijder van de motor was....

Het is altijd bijzonder om te zien hoe blijmoedig de meeste vrouwen zijn. Daarin zit hun kracht!
Het is dan ook een 'eer' om video's met en voor deze groep te maken. Om o.a. meer begrip te kweken voor de positie van de vrouw...

Op de thee bij papa

In een nieuwsbrief van onze provider las ik over het 'fenomeen' fotoblog. Niet dat ik er voorheen niet over had gelezen, maar dit keer raakte het een bepaalde snaar... ;-) De komende weken zullen we veel op pad (o.a. naar Guinee) zijn en dan leek het me wel leuk zo nu en dan een foto te plaatsen, met het achterliggende verhaal erbij.

Laat me beginnen met mijn ontmoeting met Papa (opa in de Malinese cultuur)


Ik kwam papa tegen op mijn wekelijkse zondagse wandeling van een uur. Lekker burgerlijk, maar heerlijk om even uit te waaien, je gedachten te verzetten en te luisteren naar muziek.

Zoals je op de foto kunt zien is papa aardig 'bij de tijd' ;-) Hij viel me met name op door zijn paarse outfit gecombineerd met zijn rose brommer. Om die reden besloot ik 'm aan te houden en een praatje met hem te maken.

Niets vreemds overigens in Mali, je wordt elke dag begroet door vreemden en regelmatig bevraagd. Papa vond het dan ook wel grappig dat een blanke dit keer een praatje wilde houden in zijn moedertaal.

Of ik een foto van hem mocht nemen? Tuurlijk, geen probleem. Achteraf verscheen er een grote glimlach op zijn gezicht toen ik hem liet zien hoe hij op de foto stond.

Kort daarna wees hij me uitgebreid zijn huis aan, waarnaar toe hij op weg was. Of ik niet met hem mee wilde gaan om een kopje thee te drinken? Beleefd hield ik dit af en vertelde hem dat ik mijn wekelijkse wandeling aan het maken was. Misschien een volgende keer?

In Mali zeg je niet direct nee, maar maak je vaak een opmerking als "vandaag niet", "wellicht een volgende keer" om de ander niet te 'beledigen'.

Nu is het natuurlijk afwachten tot ik papa op zondag weer een keer tegenkom. Kijken wat ik dan te zeggen heb en of zijn uitnodiging nog steeds staat!