Haal de muren neer!

Luisterde vandaag naar een boodschap met als titel: "De tijd van de liefde is voor u gekomen", van Wilkin van de Kamp.

Wat er voor me uitsprong is dit en dat wil ik van de week ook meenemen "ter overdenking":

"Angst bouwt muren (wie deed of doet dat niet in zijn leven?), maar HOOP bouwt bruggen!"

"EN de liefde haalt muren neer!"

Opdat we elkaar allemaal met (volmaakte / onzelfzuchtige) liefde tegemoet treden deze week!

Prietpraat

Gesprek tussen Anco en Harm (neefje):

Anco: "Niet hangen vandaag Harm, het is te warm om te kroelen. Dat doen we weer als het wat kouder is...
Harm: "Ja maar ome Anco, als het winter (lees: koud) is zijn jullie er nooit!

Andere dag, ander gesprek met een ander neefje:

Ewien: "Goede morgen!" (om 11 uur op een regenachtige dag)
Neefje: stilte....
Ewien: "Of is het geen goede morgen?"
Neefje (na enige sec): "Nee, natuurlijk niet want ik moet helemaal in mijn eentje al mijn grote speelgoed opruimen omdat het anders nat wordt"...

Grappig hoe kinderen soms een vertaalslag maken, waar wij volwassenen het omkijken bij hebben... :) Heb overigens wel een handje geholpen hoor met het opruimen van de spullen!

Naadloze aansluiting, of toch niet?

Het is zover, we hebben weer voet op Nederlandse bodem gezet. Het voelt wat onwennig, maar ze staan er...en ja, de tijd, die heeft duidelijk in Nederland niet stilgestaan. Toch wel (gevoelsmatig) in tegenstelling tot Mali :)

Inmiddels hebben we er een paar dagen Kreta (Griekenland) opzitten en dat was goed voor ons moreel. Beetje uitrusten, genieten van de natuur, soms in de zon liggen...Laat het nu net vaak zo hard waaien dat je er verkouden van wordt. Niks lekker aan het strand liggen bruinen, brr veel te koud.

We hebben ons zeggen en schrijven 1,5 keer in het koude water gewaagd. Verder hebben we met een gehuurd scootertje en auto het eiland verkend. Vooral het persoonlijke contact met de bevolking kleurde vaak onze dag. Het (economische) leven in Griekenland is momenteel niet rooskleurig, veel kleine zelfstandigen kunnen net hun hoofd boven water houden. Of net niet, gezien de vele leegstaande pandjes.

Dat het aangename ook kon worden gecombineerd met een "werkbezoek" bleek uit ons bezoek aan de 'Lasitti hoogvlakte' (zie foto). Anco heeft hier naar hartelust staan filmen en fotograferen. Want zo'n windmolen die water pompt, dat zou perfect werken in Mali :)
Onder het genot van een Grieks kopje koffie en gedroogde druiven in honing maakten we kennis met een boertje en zijn gezin. Vrouwlief kende nog wel een handvol woorden Engels en wij...wij spraken zeker 3 woorden Grieks :) Maar met handen en voeten kom je toch een heel eind. En tijd voor een gesprek is er altijd in Griekenland, net als in Mali. Goede tussenstop dus, voordat we richting Nederland gaan!

En nu Nederland...Een hele uitdaging voor de Afrikaanse chaoot. Waar alles volgens het boekje gaat en tijd (vaak) geld is. Laten we zeggen dat de re-integratie tot nu toe niet vlekkeloos liep :)
Om maar een klein voorbeeld te noemen. Je zou je pincode maar vergeten zijn (is tenslotte een jaar niet gebruikt), terwijl je aan de kassa staat te betalen. Denk je 'm eindelijk te weten, doet je pinpas het niet meer. Waarschijnlijk beschadigd door magnetische stralen.

In een jaar tijd kan veel veranderen, vooral het verschil in straatleven valt op. Zowel Mali als Griekenland kennen een buitenleven. Je huis? Dat is puur functioneel, daar kom je slapen of schuil je wanneer het regent. Ook eten koken doe je buiten, waar "de keuken" zich bevindt. In Nederland heeft elke straatganger een doel, waar je recht op af lijkt te gaan.

Vooral het contact met de Afrikaanse kids op straat is een gemis. Kinderen zijn gemeengoed en dat merk je vooral ook op straat. Even (oog)contact, even een lolletje. Corrigeren / opvoeden op straat is ook geen probleem, het wordt als het ware van je verwacht. Ook al ben je een vreemde!

De keuzes (bijvoorbeeld in de supermarkt) overrompelen soms, vooral als deze snel gemaakt moeten worden. Gun me even de tijd wil je? Bedankt! Het zal wel goed komen - met de tijd - denk ik...We zullen zien, ik houd jullie op de hoogte :)

Weg rekstok!

Hoog tijd om mijn vliegtuig/veld ervaringen aan een weblog toe te vertrouwen. Wat een hectisch avontuur! Blij dat ik de volgende keer weer vergezeld wordt van mijn man...Met z'n tweeën kun je nu eenmaal meer hebben dan alleen ;-)

Het begon al op de weg naar het vliegveld. Twaalf km file en dat 'midden op de dag'. Zo vroeg hadden Anco's moeder en ik onze caravan niet verlaten, omdat we de kans op file klein achtte. Hoe anders is de praktijk vaak ;-)

Op het vliegveld kwamen we dus niet echt ruim op tijd aan, dat geeft al enige onderhuidse stress. Boarding pass even met de computer uitprinten, handig zo'n machine. Niet dus, de doorboeking vanuit Parijs naar Bamako stokte door een technische fout. Grr...

Eenmaal bij de balie zou alles goed komen dacht ik nog. Niet dus, daar begonnen de problemen pas echt. Op de boerderij had ik netjes mijn koffers gewogen, iets meer dan de vereiste 23 kilo, moet kunnen toch? Niet dus, aldus de grondstewardess. Of ik er even iets uit wilde halen en de koffers herwegen. Ik had zeker wel 1,5 kilo per koffer teveel. Maar mevrouw, ik ga naar Afrika, kunt u een en ander niet één keer door de vingers zien? Nee, dat zou 100 euro extra kosten. Vijftig euro per koffer met teveel kiloos. Pff, wat zijn ze streng!

Met een rood hoofd de rij maar weer uit en een en ander uit de koffer halen. Jammer van de kilo kaas voor Anco, inclusief zijn rekstok voor de zere schouderpartij. Ook de bijbel eruit en in de handbagage. Ja hoor, netjes onder de 23 kilo.

Weer terug naar de balie, andere vrouw dit keer. Je weet nooit wat er nog mis kan gaan en dan wil ik wat meer meevoeling krijgen dan bij de eerste vrouw. Koffers dit keer OK, limiet voor handbagage is 10 kilo.

De kaas kon me inmiddels gestolen worden. Ik had mijn handen al vol aan mijn handbagage zonder die kaas ;-) Rekstok dan toch maar mee, niet erbij nadenkend dat ijzer natuurlijk nooit door de douane komt. Inmiddels is het hoogtijd om door de douane te gaan, geen tijd meer voor een kopje koffie (helaas).

En ja hoor, op de band wordt mijn laptoptas er afgehaald. Of de eigenaar van de laptoptas met uittekende rekstok zich even wil melden. Ik kan praten wat ik wil, maar de rekstok mag niet mee. Ook willen ze hem niet terugsturen naar de boerderij. Terplekke wordt ie in de vuilnisbak gegooid. Grr, maar ja de boarding time is al ruim aan de gang. Me erover heen zetten dan maar.

Uiteindelijk stond het vliegtuig er nog en kon ik gewoon mee. Ik was blij dat ik even kon bijkomen voordat het op Parijs weer hectisch zou worden. Helemaal omdat ik opnieuw een boarding pass moest gaan vragen. De vrouw op Schiphol zei dat ik die bij het verlaten van het vliegtuig van een collega op Parijs kreeg...Ja, ja, dat vond ik al te mooi om waar te zijn.

Gelukkig zag en hoorde ik op Parijs – na kilometers te hebben gelopen – 'bekende' Afrikaanse gezichten met bijbehorende klanken. Dat gaf de burger weer moed!

De verdere reis is goed verlopen, ik had zelfs Nederlands gezelschap naast me en dat was leuk. Op Bamako stond Anco me op te wachten en verraste me met een rit naar een hotel. Heerlijk was het om terug te zijn in Bamako! En de in NL opgelopen verkoudheid was binnen een dag weg ;-) Afrikaanse temperaturen zijn toch nog ergens goed voor.