Video avontuur

Afgelopen weekend had ik het "privilege" om een dagje met de EO en camera / geluidsman op te trekken. Het was echt een dag om niet snel te vergeten...

Ik mocht niet alleen de oren van ieders hoofd vragen, maar ook kon ik met eigen ogen zien hoe een bepaald programma in de praktijk tot stand komt. En dat alles in een heel gemoedelijke sfeer.

Voor een nieuw programma "Geloof, Hoop en een hele hoop Liefde" (te zien vanaf oktober 2010) reisden we - in alle vroegte - af naar Nijkerk, waar de Landelijke Stoomgemaal dag werd gehouden. Een echte mannenwereld met zo nu en dan een excentrieke vrouw :) Zet een groep mannen met machientjes (en stoom) bij elkaar en je krijgt een heel bijzonder tafereel :)

De regisseuse van de EO wilde geen opnames hebben van alle attracties op de Stoomgemaaldag, omdat het anders een Ontdek-je-plekje karakter zou krijgen. Probeer dat maar eens aan het verstand te peuteren van stoom-liefhebbers, die helemaal opgaan in hun hobby...Dan is tenslotte alles de moeite waard om vast te leggen!

Naast de opnames op locatie zijn we ook naar het huis - en naaste omgeving - geweest van de "hoofdpersoon". Hij verzorgt namelijk zijn vrouw en dat moest ook naar voren komen.

Het was echt grappig om te zien hoe "men" reageert als er een cameraploeg op straat gaat filmen. De ene voorbijganger knoopt een praatje aan in de hoop ook op tape te komen, terwijl de ander echt verontwaardigd kan reageren omdat er toevallig een ploeg voor zijn of haar voeten loopt.

Ook het filmen in de plaatselijke supermarkt gaf een enkeling enige stress. En dat op een drukke dag als zaterdag! De crew bleef echter de rust zelve en het was goed om te zien hoe men reageerde op onverwachte veranderingen, van welke aard dan ook. Goed leerpunt ook, om altijd je hoofd koel te houden. En vriendelijkheid met een goede dosis humor ten alle tijde doet wonderen ... :)

Bye bye Burkina

Vorig weekend bevonden we ons in Bobo (Burkina Faso) en omstreken. Om daar de laatste klussen af te ronden voor vertrek. Het werd een weekend om niet snel te vergeten. Met onverwachte dingen (hoe kan het ook anders?) en onverwacht bezoek. Een korte compilatie van de werkreis.

Op donderdag vertrokken we met 4 personen: onszelf en twee Afrikaanse collega's. De één is een jonge gast die sinds enkele maanden bij Anco stage loopt. De ander een technicus die meer over solar (het doel van onze reis) wilde leren. So far, so good...

Bij de grens werd het ons al even moeilijk gemaakt, omdat we aardig wat waardevolle spullen zichtbaar in en op de auto hadden liggen. Na enige tijd praten liet de douane ons toch door. "We werken tenslotte ook voor hun kinderen, de toekomst van de land". Die doet het over het algemeen goed... :)

Via de grens snel doorrijden naar Dedougou, een lagere school. Daar een lange, dikke, zware, koperen kabel van het dak gehaald en netjes opgeborgen. Deze dient om een verbinding te leggen tussen de energiebron en een computerlokaal met 30 pc's op 180 meter afstand. Een klus die we niet meer zelf gaan klaren, maar die de leraren daar dienen op te pakken.

Pondou avonturen
Diezelfde avond nog in het donker richting de bijbelschool in Pondou. Geen pretje, rijden in het donker. Dat doen we dan ook alleen maar als het echt niet anders kan. Het is zo donker dat je geen hand voor ogen ziet. Voeg daar de ezelskarren en fietsers zonder licht aan toe en de tegenliggers die alleen stand "verblindend licht" kennen en het plaatje is compleet.

In Pondou een rusteloze nacht gehad. Het was binnen veel te warm en buiten werden we door de wind en regen geplaagd. Zeggen en schrijven misschien 3 à 4 uur geslapen die nacht. Niet genoeg voor slaapliefhebbers van het eerste uur.

Volgende dag (vrijdag) vroeg uit de veren - Anco althans - om het werk zoveel mogelijk af te ronden. Op Pondou's grote terrein werden in mum van tijd 12 batterijen + 6 zonnepanelen geinstalleerd. De controllers lieten op zich wachten, omdat we die in de haast in Koutiala hadden laten liggen. Een vriend van ons (de onverwachte bezoeker) zou die per bus naar Bobo komen brengen. Dan zouden we het werk maandag af komen maken. So far, nog steeds so good :)

Werk voor die dag afgerond, terwijl ik de kinderen bezighield. Was overigens niet veel meer voor nodig dan een fotocamera (zie foto) :)

Vol goede moed naar het busstation om onze vriend op te halen. Nog niet wetende wat er boven ons hoofd hing. De vriend was netjes aangekomen, maar zonder... inverters. De mobiele brigade had de bus onderste boven gekeerd en de inverters ingenomen. Ondanks een pleidooi van onze vriend en buschauffeur geloofde ze niet dat hij (als Afrikaan) in het bezit kon zijn van zulke dure apparaten. Achterlaten dus en hij verder.

Hij had ons geprobeerd te bellen, maar wij zaten in de brousse, geen bereik. Vriend in de auto en op naar de mobiele brigade post zo'n 50 km buiten Bobo, helaas weer in het donker! Daar aangekomen praatten we voor dovemansoren. De "baas" aldaar bedroog ons waar we zelf bij stonden. Hij dacht er ook niet aan om de hoogste baas te bellen op dit tijdstip (het was inmiddels een uur of 8)... die werkte alleen op kantooruren en was net terug van een reis. Bovendien, de doos was al naar de grenspost, wat niet waar bleek te zijn omdat onze vriend hem kon aanwijzen.

Even later stopt er een busje die alle dozen inlaadt. Wacht even, dacht Anco, daar gaan we achteraan. Anders weet je nooit in wiens handen het pakket beland. Wij dus met z'n alleen weer de auto in en achter het busje aan, naar de "echte post" zo'n 20 km verderop. Iedereen werd er stil van, ook door moeheid en gebrek aan een fatsoenlijke avondmaaltijd :)

Ook bij de volgende post konden we praten als Brugman, maar kregen we de doos niet mee. Officieel was het pakket nu van de douane en moesten wij maar bewijzen dat het apparatuur echt van ons was. Ze hadden daar tenslotte een heel magazijn vol met spullen die zogenaamd "gedoneerd" waren. Van dat argument raakte hij niet onder indruk. Wel nam hij de moeite zijn chef even op te bellen. Maar nee, morgen terugkomen met de originele bon, dan wilde hij wel verder praten. Maar een belofte wilde ze geen van allen doen.

In het donker dus weer terug naar Bobo en daar nog even snel een broodje hamburger verorberd. Het was inmiddels al half 12! Uitgeput in bed!

Jacht op doos
Inmiddels hadden we vrijdagavond per e-mail een scan van de originele bon ontvangen. Dat zou de douane uiteindelijk moeten overtuigen, hoopten we :) Eerst een ochtend werken op de Maranatha school. Daar hebben de mannen fyber optics neergelegd en een voltage regelaar geïnstalleerd voor de hele school. Ook hier hebben ze een goed werkend computerlokaal.

De regelaar was hard nodig, omdat de spanning kan variëren tussen de 170 en 260 Volt. Zo erg, dat zelfs de lampen er van springen!

Na de klus snel een lunch en met z'n allen weer op weg naar de douane. Dit keer namen we al onze spullen mee, omdat de kans erin zat dat we onze inverters niet meer terug zagen. Als dat de uitkomst was, zouden we doorgaan naar Mali. Het had dan geen zin om terug te keren naar Pondou.

Terwijl Anco met de chef praatte, keken wij van een afstand in de auto toe. Het gesprek in de auto ging over heel andere zaken (slangen, spinnen en ander ongedierte) dan erbuiten. Het was toch wel een beetje een ontlading van de opgebouwde spanning de afgelopen dagen. Ook maakte ik opmerkingen als "ze gaan samen naar binnen, maar de doos staat nog buiten"; "Anco ondertekent iets" etc, waaruit onze Afrikaanse vrienden dan weer dingen kunnen opmaken. Al met al, na ongeveer een half uur, kwam Anco met doos en al onze kant op. Zonder te betalen!! Opeens brak er weer een zonnetje uit op de achterbank. Een pak van ieders hart.

De ontlading
Eenmaal terug in Bobo reden we eerst naar een supermarkt...eerst maar eens fatsoenlijk boodschappen voor de overige dagen doen. Nu we de doos hadden, zouden we de zondag vrij nemen en maandag het werk op Pondou afmaken.

De avond gingen we uit eten bij de Katholieken om de 'overwinning' te vieren. Dat beloofde een gezellige avond te worden. Des te meer omdat één van de jongens nog nooit voet in een "sjiek restaurant" had gezet. Tot hilariteit van ons allen bestelde hij uiteindelijk een sorbet als zijn hoofdmaaltijd :)

Ook Anco's helper zette de toon van de avond. Hij at letterlijk alles van iedereen op. Zo'n kans kreeg hij tenslotte niet snel weer.

Op maandag konden we eindelijk het werk afmaken en kregen de controllers hun plaats. Ook twee inverters werden geinstalleerd, om enkele computers van goede spanning te voorzien.
Met een blij en vol hart gingen we weer terug naar Koutiala. De reis had ons allen duidelijk dichter bij elkaar gebracht :)

Nog zes te gaan!

Zes weken wel te verstaan...en niet dat we aan het aftellen zijn overigens ;) De tijd vliegt en de dagen worden warmer en warmer. Het is nu gemiddeld 40-45 graden in de zon. We maken elke dag dan ook wel even tijd om een frisse duik te nemen.

De video over zwangere vrouwen "titel: Dank God, ik ben zwanger!" is zo goed als af. Nog een DVD-cover maken en dan kan de DVD de verkoop in. Dit project was van begin tot eind een uitdaging, maar ik heb er (met plezier) veel van geleerd.

De titel is ook bedoeld om de Malinese vrouwen uit de dagen. Te vaak nog wordt een zwangerschap namelijk als "ziekte" gezien. Je moet bedenken dat het gemiddelde aantal kinderen in Mali rond de 7.4 ligt. We willen dan ook met deze film benadrukken dat kinderen een geschenk van God zijn. Dat het een eer is om voor zo'n kostbaar leven te mogen zorgen.

Samen met een vriendin hebben we nagedacht over de toekomst van het videowerk en zij heeft wat dat betreft "wilde plannen"...Tot nu toe heb ik de wat "veilige" onderwerpen gekozen om een video van te maken. Op die manier kon ik het videowerk onder de knie krijgen en dienden we ook een grote vrouwelijke doelgroep, die nog te weinig weten over algehele gezondheid.

Onderwerpen die zij graag verfilmd zou zien zijn bijvoorbeeld: vrouwenbesnijdenis, en de kinderen die door familie worden "apart gezet" (lees: weggegeven) aan de Koranschool. Onderwerpen die diep doorwerken in de Malinese maatschappij. Onderwerpen waar vaak niet openlijk over gesproken wordt.

We zullen zien (en bidden) wat de toekomst wat dat betreft te brengen heeft. Eerst maar eens op verlof naar Nederland, waar we meer de tijd zullen hebben om onze tijd te evalueren en vooruit te blikken op de toekomst.

Ik hoop in die tijd ook meer te leren van een persoonlijke videocoach. Zij wil me graag de kneepjes van het maken van documentaires bij gaan brengen. Ik zie ernaar uit, want die kennis zal in de toekomst goed bruikbaar zijn.

Lekker op de trekker!
Anco is gisteren teruggekomen van een lange reis (zo'n 18 uur) trekker rijden. Hij en enkele Malinezen hebben deze van Bamako naar Koutiala gereden: een waar avontuur! De trekker is inmiddels verkocht aan een groep christenen die meer en meer tuinen willen gaan bewerken.

Helemaal tijdens het hete seizoen (mrt - juni) zullen er meer en meer voedseltekorten zijn. De laatste oogst dateert alweer van oktober en de voedselreserves raken langzamerhand op. Ook op de bijbelschool Bethel hebben we vandaag een zak rijst gebracht, omdat gezinnen niet genoeg te eten hebben.

Des te belangrijker is dan ook het tuinen (groen) project op de bijbelschool waar Anco momenteel druk mee is. Dat zal in de toekomst meer zelfverbouwd voedsel moeten opleveren. Waardoor de leerlingen en gezinnen gezond kunnen eten en met gevulde magen in de klas kunnen zitten, het hele jaar rond.

The funny look

Vanochtend vroeg ik Moussa - onze interieurverzorger slash kok - om weer eens iets geks te doen. Op zulke momenten zou ik wel een gedachtenwolkje boven zijn hoofd willen zien ;)

Bij het bekijken van de originele "video footage" (bestaat er hier een goed Nederlands woord voor?) vond ik dat twee theedrinkende mannen niet genoeg geluid maakten. Hier in Mali mag je namelijk slurpen terwijl je thee drinkt. Het schuim van de thee zet je hiertoe aan aldus de Malinezen. Klinkt goed niet? Het land waar je mag slurpen slash boeren, zonder dat het onbeschaafd is.

Mijn vraag aan hem was dus om een zogenaamd foley effect op te nemen. In films worden bepaalde geluiden - zoals het dichtslaan van een deur, voetstappen in een steeg, etc - namelijk ook apart opgenomen om het effect te versterken. Een man genaamd Foley (1950) werd bekend om zijn geavanceerde sound technieken in die tijd.

Zo gezegd, zo gedaan. Hij al grijnzend (funny look) naar buiten om voor de camera thee te slurpen. Al gauw kwamen zijn vrienden / collega's langs en gaven ook een funny look. Zo erg zelfs dat Moussa het maar even uit ging leggen.

Laat er nu een collega zoveel geluid maken dat we moesten wachten tot hij de trap op was gelopen, de sleutel in het slot had gedaan en de deur geopend...Ik zag hem denken: op wie wachten jullie nou? Laat mijn externe mic nu gevoelig zijn voor deze ongewenste bijgeluiden...

Zomaar een willekeurig moment op een maandagochtend in Mali...

Fun filmdagen...

Een ieder heel hartelijk dank voor het bidden voor het videowerk. De filmdagen afgelopen weekend waren met één woord geweldig. We hebben nog nooit zo gelachen op de set ;)

Alle specifieke gebedspunten (goede samenwerking / sfeer, goed weer en stroom) werden stuk voor stuk bewaarheid. Met een enkele stroomstoring tussendoor dan ...

Het geheim zat hem vooral in de professionele acteurs (ze willen naar A'dam komen om christelijke producties te maken ;), de band onderling, het samen optrekken / eten, mijn videohelper die helemaal enthousiast is over wat ze leert en de leeftijd die nagenoeg bij iedereen gelijk was.

Het werkteam hier op de compound grapte voordurend dat ze een handtekening wilde voordat de hoofdrolspelers vertrokken...en dat werd door de dames gewaardeerd. Voor vertrek werd iedereen op de foto gezet en zei de ene kant "tot de volgende keer" in gebrekkig Frans en de andere kant in gebrekkig Engels.

Terugkijkend - de dames zijn inmiddels weer richting huis vertrokken - is het videoteam "close" geworden in zeer korte tijd. Via FaceBook en andere wegen zullen we dan ook contact houden.

De twee hoofdrolspelers maken deel uit van een theatergroep in Kadiolo. In maart zullen we hen daar gaan opzoeken om o.a. ook te kijken of we in de toekomst iets voor hen kunnen (terug) doen.

Vooraf zeiden verschillende vrienden hier in Mali dat er wel iets heel goeds uit deze video zou moeten komen, omdat we zoveel tegenstand ervoeren. Daar zei ik altijd maar twijfelachtig ja op, omdat ik het nog niet zo wist. Eerst doormaken dan geloven zeg maar.

Toch moet ik bekennen dat ik het achteraf wel zo zie. Nog nooit hebben we zoveel moeite moeten doen om een productie überhaupt door te laten gaan. We zien dan ook Gods hand in het hele verloop ervan en we kijken uit naar wat deze productie in Mali kan gaan betekenen.

Binnenkort meer over de montage, nu ga ik eerst genieten van een paar dagen Bamako / rust. De filmdagen waren zeer intensief, omdat ik tevens als taxi voor deze periode was aangesteld ;)

Anco is overigens nog steeds in Guinee en maakt het goed. Hij is daar aan het werk in de Hope Clinic. Volgende week hoopt hij terug in Mali te zijn, met zijn vriend Dan uit Alaska.

Burkina trip

We bevinden ons alweer drie dagen in Burkina Faso, het is goed om terug te zijn. De laatste keer dat we voet in Ouaga (hoofdstad) zetten, was alweer in 2006. Wat een veranderingen sindsdien, je kunt zien dat Ouaga ver voor op Bamako ligt.

Dit keer is ons hoofdproject de watervoorziening en minimale verlichting voor een project "Dorcas house¨. Een opvangplek voor jonge meiden (15-22 jaar) die tijdelijk meer begeleiding nodig hebben, of helemaal geen plek hebben om naar toe te gaan.

Momenteel heeft het huis een eerste jaar achter de rug, met een groep van 15 meiden. Vijf zullen er volgend jaar terug keren om het eerste jaar nog een keer "over te doen"...

De meiden vinden alle extra aandacht en mensen geweldig en doen bij allerlei zaken extra hun best. Zo ook in de dienst vanochtend, waar ze de dakpannen (bij wijze van spreken, want die hebben we niet in Burkina ;-) van het dak leken te willen dansen. Het was een genot om te zien.

De meiden leren niet alleen lezen en schrijven, maar ook skills als naaien, zeep maken en stoffen verven. Ook wordt een tuintje bijgehouden met verschillende groenten om het vitaminegehalte op peil te houden.

Vanaf dag 1 had het project mijn hart en ook Anco geniet zichtbaar van de plek en de technische snufjes die in basisbehoeften als bijvoorbeeld water voorzien. De waterpomp werkt nu op zonne energie, waardoor het hele dorp kon uitlopen om naar genoegen water te halen. Vol verbazing was men over het feit dat dit water nu niet meer handmatig gepompt hoeft te worden, maar zo uit de slang rolt. Hoe dat toch mogelijk is ?!

Het weerzien in Ouaga met het CAMA team is goed. Drie jaar geleden waren we hier ook in December en maakten we (evenals dit jaar) de Kerstparty mee. Het voelt goed om te weten dat we automatisch "included" zijn.

Morgen (maandag) zullen we het werk hier afronden en langzaam weer "afzakken" naar Mali. In Bobo (op zo'n vier uur afstand van Koutiala) zullen we nog een dagje werken aan computers op scholen. Ook hopen we dit keer bij de Hippo's langs te gaan.

De plek waar zich Hippo's bevinden schijnt erg bijzonder te zijn. Je gaat met een boot het water op om ze te spotten. Meerdere keren zijn we er al voorbij gereden, dus ik vond het dit keer de hoogste tijd om hen met een bezoek te vereren. Gewapend met mijn fototoestel uiteraard. Wordt vervolgd! ;)

Video avontuur

Wauw, wat vliegt de tijd zeg! Ongelooflijk...Praat men in Nederland ook al over de Kerst? Sinterklaas kennen ze hier niet, dus die wordt overgeslagen. Ik weet in ieder geval dat we gebakken zitten, met twee zakken kruidnoten in de container.

Genoeg gekheid hierover. De container is alweer ruim een week in Bamako, maar bij de douane. Alle spullen muv de auto en de trekker is "goedgekeurd". Afwachten dus op de juiste papieren, van een bureau dat niet al te snel werkt!

We hebben echt een aantal drukke, maar goede weken achter de rug. Anco heeft de klus op de meisjesschool Baramba (aanleggen van internet + computerlokaal) - die hij begonnen was met Victor - geklaard. Het grappige is dat je er nu wel kunt e-mailen, maar niet bellen. Tenzij je hoog in de antenne klimt. Het idee is dan ook om de Oranje (telefoonaanbieder) een plekje in diezelfde toren aan te bieden...Slim of slim ;-)

Ikzelf kreeg een eerste video-opdracht voor de Malinese tv. World Vision benaderde me om een korte spot te maken over een "nieuw landbouwproduct" om de granen tijdens de opslag vrij van een bepaalde insect te houden.

De set was met één woord "crazy", maar het was ontzettend leuk en leerzaam. Al ging het wel op z'n Malinees. Waar ik op tijd wilde beginnen vanwege het (zon)licht, hanteerden de anderen het Malinese protocol. Overal groeten - tot in het extreme toe - en vooral de tijd nemen ...

Zo nu en dan trok ik (letterlijk) de haren uit mijn hoofd. Toch was het erg leuk om dit (een keer) mee te maken en het leggen van de contacten is voor de verkoop voor het uiteindelijke product erg goed.

De coördinator van het project was onder de indruk van de uitvoering van het project. Hij vertelde ons (Anco was die dag mijn helper ;-) dat we het project op gestructureerde en professionele wijze tegemoet traden. Vandaag is het eindproduct naar tevredenheid afgeleverd.

Indien Amerika ook accoord is - daar zitten de geldschieters - wordt de spot de komend drie maanden twee keer per week uitgezonden. Ik ben erg benieuwd naar reacties. Ben tegelijkertijd ook blij dat het project goed is afgerond. Ik had zo nu en dan echt de zenuwen en was niet altijd even zeker van mezelf. Leerpunt dat is zeker ;-)

Dit weekend - vanaf morgen - laat ik Anco alleen om met een stel collega's naar de jaarlijkse vrouwenconferentie te gaan. Ik heb er dit jaar lang over getwijfeld of ik wel zou gaan. Helemaal omdat het soms conferentie na conferentie lijkt te zijn. Toch is de timing nu goed en kan ik na een week hard werken lekker bijkomen, zowel lichamelijk als geestelijk.

De jongste helpers op de filmset ;-)

Empowerment

We zijn terug op stek na een korte, intensieve, maar goede reis naar Bamako. Het was vooral leuk om bepaalde mensen te bezoeken na lange tijd. Zo ook onze oud-buren in Sogoniko (onze buurt in Bamako voor drie jaar) ... Grappig hoe Bantu's pup daar nu de regels bepaald.

Voordat we vertrokken vond er een vrouwenbijeenkomst plaats in de grote kerk in Koutiala. Mijn vriendin en ik projecteerde daar de nieuwste gezondheidsvideo "Dumuni ni sin" op de witte muur (zie foto). Een groep van 45 kerkvrouwen bekeek de 15 minuten durende film aandachtig.


Het was zo stil toen ik rondliep om wat foto's te schieten, dat ik me een beetje zorgen maakte. Normaal gesproken wordt er toch wel tussendoor gelachen, bijvoorbeeld om de vrouwen die ze herkennen. Nu vertrok bijna niemand een spier, al bleven ze wel allemaal aandachtig naar het scherm kijken.

Opgelucht haald ik adem toen in de laatste seconden er toch gelach in de zaal klonk. Pff, gered! Mijn vriendin stamelde wat woorden van dank, toen een invloedrijke, oudere vrouw in de groep opstond. Ze gebaarde dat ze graag wilde dat we de microfoon op het geluidsapparatuur aansloten. Ze had een boodschap voor de groep.

De tranen schoten ons in de ogen toen we haar boodschap hoorde. Allereerst prees ze het gedane werk in naam van God. Tegen de vrouwen zei ze (vrij vertaald): Zie hier wat we kunnen "presteren" als we als christenen samenwerken. De weg ligt voor ons open, met een video als deze kunnen we de samenleving in, onze buurten om op een creatieve manier van Jezus te getuigen"... Ze zag uit naar meer videoproducties als deze en ze moedigde de vrouwen aan indien ze gevraagd werden, hun medewerking te verlenen.

We voelden ons dan ook enorm gezegend door deze boodschap / reactie. Het gaat niet om wat wij - als blanken, zendingswerkers - kunnen neerzetten, maar om de samenwerking en effectiviteit in Malinese ogen van datgeen wat we doen.

Het videowerk is dan ook allereerst bedoeld om interkerkelijk de vrouwen / leden te laten samenwerken. Dit is in het verleden niet altijd zo geweest en als het gebeurde, ging er wel eens iets mis. Toch komt er meer en meer begrip dat de krachten gebundeld moeten worden, willen we als christenen een stem krijgen in een voornamelijk Islamitisch land. Het videowerk kan daarbij een laagdrempelige ingang vormen.

Momenteel wordt een volgende productie voorbereid. Dit keer (en daar ben ik heel erg blij mee) doet een andere denominatie mee, die vorige keer niet stond te trappelen om kennis en vaardigheden te delen. Ik ben dan ook heel benieuwd hoe deze productie in de praktijk gaat uitpakken!

Lekker op de trekker

Anco voelde zich de koning te rijk op de trekker. Alsof hij even 'terug-gebeamed- was naar de boerderij in Zuidland...Althans, de Malinezen draaiden hun hoofden op straat om, toen ze "een blanke" met een trekker door de stad zagen rijden! Zoiets zien ze tenslotte niet elke dag ;-)

Iedere werker bij ons op de compound komt ook even de mooie trekker bewonderen. Een trekker is toch wel van onschatbare waarde in een land als Mali. Wil je je land bewerken hiermee, dan kun je een trekker een dag huren voor (slechts) 15.000 CFA. Omgerekend ongeveer 30 dollar.

Op de foto's zie je Anco aan het werk op de bijbelschool Bethel. Het grote terrein daar is kaal en dor. Toch wordt er ieder jaar in ieder geval mais gepland. Ieder heeft zo zijn eigen stukje(s) grond om te bewerken en voedsel op te bouwen. In de nabije toekomst hopen we hen verder te kunnen helpen naar een "groener Bethel". Een plek waar ze meer en meer in de eigen voedselvoorziening kunnen voorzien.

Het plan is om twee Malinezen het trekker rijden onder de knie te laten krijgen. Anco zal hen dan voordoen hoe en wat. Op die manier zou het geweldig zijn als een groepje christenen uiteindelijk de trekker kan kopen (voldoende geld bij elkaar krijgen is een probleem!), en zichzelf kan laten inhuren voor het werk op het land.

Het is goed om de trekker te laten test rijden en dingen uit te proberen. Om die reden heeft Anco zaterdag een paar stukjes land omgeploegd. Dat niet alleen Anco het leuk vond, blijkt wel uit de foto's.

De kinderen sprongen om de trekker heen, om de vers-omgeploegde aarde aan hun voeten te voelen. Meerdere keren kregen ze te horen uit de weg te gaan van een van de Bethel leraren. Dat hielp dan even en dan doken ze weer op een andere plek op!

Onschatbare waarde

We hebben een heerlijke tijd gehad in Bobo, Burkina Faso. Een lang weekend weg en je komt bijna herboren terug ;-) Het is er een stuk koeler, ze hebben er echte supermarkten en er is van alles te koop. Bij Bobo vergeleken is Koutiala maar een onderontwikkeld dorpje...

Naast verkoeling en de "nodige luxe" hebben we ook een aantal scholen bezocht. De kerk / CAMA in Burkina maakt er werk van om verschillende christelijke, lagere scholen op te zetten. Niet onbelangrijk in een land waar het analfabetisme nog steeds schrikbarend hoog is. De christenen staan bekend als goede lesgevers, in navolging van de Katholieken. Aan leerlingen dus geen gebrek!

Een miljonair die Mali, Burkina met regelmaat bezoekt, ziet ook het nut van goed onderwijs in. Hij had ons gevraagd eens een kijkje te nemen op de scholen en te zien hoe we de energievoorziening op beter peil kunnen krijgen. Voor het einde van het jaar zullen we Burkina een langer bezoek brengen, om het besproken werk ten uitvoer te brengen.

Op een van de scholen, de bijbelschool in Poundou, kwamen we een pc van onschatbare waarde tegen. Het ging om een computer uit 1994, met een 128 MB harde schijf en Windows 3.1 erop. Kun je je het je voorstellen? Echt uit het stenen computer tijdperk! Er draaide ook nog een programma op dat Anco kende - dr. Watson - maar wat mij meer als paardemiddel in de oren klonk ;-)

De school heeft haar spullen goed onderhouden, om die reden ging deze pc zo lang mee. Nu had hij toch eindelijk zijn laatste adem uitgeblazen en was de vraag of wij de belangrijke administratieve documenten eraf konden halen. Een superoude computer ging dus mee terug naar Mali.

Spullen komen dus wel degelijk goed tot hun recht. Zolang de ontvangers het nut van schoonmaken en houden maar voldoende inzien. Ook de solarinstallatie op de school was oud, maar in redelijk goede staat. Ze kunnen hun batterijen vier tot vijf jaar draaiende houden, waar anderen hun batterij binnen een jaar om zeep helpen.

Vanaf onze komst naar Mali zien we het belang van onderwijs, kennis in. Om die reden draaien we - waar mogelijk - alleen projecten waar ook kennis kan worden overgedragen. Dat is toch echt de toekomst van het land. Dat en innovatie, durf om traditionele manieren te herevalueren en waar nodig achter te laten.

Aftrap 'Dumuni ni sin'

Woensdag 06 mei stond in het teken van de "premiere van Dumuni ni sin", de 15-minuten lange (in Malinese ogen korte ;-) video over het belang van goed voedsel bij kleine kinderen. Voor deze happening vertrokken Anco, een vriendin en ik naar de meisjes bijbelschool in Baramba, een dorpje zo'n 19 kilometer buiten Koutiala.

In Baramba wordt deze week een kamp voor CMA kerk vrouwen gehouden. Een week van vrouwen onder elkaar (alhoewel, de mannen komen nog steeds om de studies te geven), bijbelstudies, elkaar ontmoeten en even weg van de alledaagse beslommeringen. Een week waarnaar de vrouwen elk jaar uitzien.

Op welk moment precies we de korte video konden gaan tonen, was tot het laatste moment niet bekend. We gingen mee in het Malinese ritme. Eerst uitgebreid kennis maken, over het kampterrein lopen, zelfgemaakte stoffen bekijken, met de hand "to" eten, naar een animatie luisteren, nog meer praten...

Inmiddels was het al 8 uur in de avond (pikkedonker) en werd het wel tijd om het scherm en de geluidsinstallatie op te gaan zetten. Dit hadden we heel slim uitbesteed (aan juist ja, de enkele man die er was ;-), maar ook wijzelf hebben toch maar een handje meegeholpen. We wilden tenslotte wel graag weer die avond naar huis!

Enigszins zwetend stond ik dan eindelijk voor de groep. Gelukkig niet alleen, omdat mijn vriendin meer gewend is voor grote groepen te praten. Het is ook erg Malinees om iemand anders je te laten introduceren, etc. Kwam dat even goed uit ;-)

Maar goed, groep kerkvrouwen die een rol spelen naar voren gehaald. Goed om hen op deze manier in het zonnetje te zetten. Na onze introductie en een kort praatje, was het dan aan de film! Het was doodstil, terwijl we verwacht hadden dat er flink gelachen werd. Zodra men een bekende op groot scherm zien, werkt dit namelijk altijd op de lachspieren.

Maar niets was minder waar, gespannen keek de groep 15 minuten naar het scherm. Nadat de aftiteling verscheen was het weer mijn beurt om naar voren te komen. We wilden de vrouwen aanmoedigen tot feedback, overtuigen dat men als groep veel kan bereiken.

De feedback kwam, geheel in Malinese stijl ;-) Grappig hoe je je hier altijd weer over kunt verbazen. De leiders onder de vrouwen stonden op en gaven hun getuigenis over hoe het maken van de "serinafanma" (pap) - groot onderdeel van de video - het leven van hun kinderen had gered. Dat het echt werkt en dat de vrouwen er niet licht over moeten denken. Dat ze de film niet af moeten doen als "die korte video die de blanke vrouw is komen tonen".

Ik was geroerd door de reacties van de vrouwen, over hun ernst ten aanzien van het onderwerp. Ook 'medische vragen' kwamen naar ons toe. Was ik blij dat mijn vriendin jaren in de dorpen was geweest om medische kennis over te dragen. Verbazend was het wel weer hoe letterlijk de Malinees iets neemt. Vrouwen uit de dorpen vroegen hoe men de pap kon maken als niet alle ingredienten aanwezig waren? In een volgende video is het goed om te noemen dat dit 1 van de vele opties / recepten was. Dat je ook deze pap kunt maken als je niet over alle ingredienten beschikt!

We hebben alledrie genoten van het bezoek aan Baramba. Het was toch wel de ideale aftrap om Dumuni ni sin te tonen. De doelgroep was volop aanwezig en gaf ook nog de nodige feedback, input voor de toekomst.

p.s. Foto's volgen ...

Korte werk video

Om ons werk wat meer in beeld te brengen, zullen we wat frequenter korte werk video's publiceren. Dit keer over onze radiotrip naar Katiena...



Met fondsen uit Amerika kan Anco op eenvoudige wijze de energievoorziening van verschillende radiostations verbeteren. Radio blijft toch het communicatiemiddel in Mali. Vrijwel iedereen heeft toegang tot een radio!

Wil je ook doneren aan dit onderdeel van ons werk. Kies dan onder "Projecten" op onze website voor het doel "Mali in the air"... Bij voorbaat hartelijk dank!

Filmen: een groot avontuur

Het filmen van de tweede gezondheidsvideo de afgelopen dagen was een groot avontuur.

Allereerst dacht ik een rustige markt om te filmen uitgekozen te hebben: niets was minder waar.
Binnen 'no time' stond er een publiek van zo'n 75 mannen, vrouwen en kinderen. En denk maar niet dat ze zich stil hielden als we dit vroegen. Hoe vaak zei je nu een film crew vlak bij je eigen huis. Het nieuws bleek zich als een lopend vuurtje te verspreiden...

Na een half uur werden ook de spelers langzaamaan "boos, ongeduldig" en stelde voor om naar een nieuwe locatie te gaan. Zo gezegd, zo gedaan. Alles weer inpakken, iedereen mee en naar een nieuwe locatie. Wat nu om 3 uur filmen? Het was inmiddels alweer half vijf. Flexibeliteit Ewien, zei ik tegen mezelf, flexibiliteit!

De tweede locatie was een stuk beter qua bijgeluiden die niet in de film thuis hoorden. Al was het inmiddels de tijd dat mensen op huis aangingen vanaf de markt. Sja, wie gaat er dan ook filmen op een marktdag? Juist ja, weer een wijze les geleerd.

Tussen alle weggeluiden door kregen we de eerste scene toch goed gefilmd. Af en toe brak er gelach uit binnen de groep omdat er jongetjes voorbij kwamen op een ezelskar, die knoerdhard riepen: Blanke, geef me geld / een bal / of iets dergelijks. Dat is voor ons dagelijkse praktijk, al kwam het nu even erg slecht uit als je probeert een verhaal op te nemen.

De groep bleef tot het laatst echter gemotiveerd, niemand klaagde, niemand mopperde. Ze hadden al eerder tegen me gezegd, dat ze niet hadden bedacht dat het maken van een film zo "ingewikkeld" kon zijn. Alles in stukjes knippen, een zin meer dan twee keer overnieuw, iemand die op de achtergrond door het beeld loopt, etc.

Dag twee ging al een stuk soepeler, iedereen wist inmiddels wat er kwam. Maar ook hier kregen we met wat kleine problemen te maken. Hoe krijgen we een huilend kind? Hmm, geef haar in de armen van een blanke, mij dus. Dat werkte helaas niet! De vreemde man naast onze video set dan? Nee, ook dat werkte niet. Kunnen we haar niet even knijpen vroeg ik me af? Op die vraag begon iedereen hard te lachen. Niet dus, ook geen optie!

De foto's zijn gemaakt tijdens de scene in het ziekenhuis. Zoals je ziet is onze jongste speler in zijn element. Hij wist zich goed te profileren. En bovendien kreeg hij ook nog pap toe, wat wil je nu nog meer?

Met 'enige trots' mag ik dan ook wel zeggen dat - toen het eenmaal draaide - het filmen vrij goed en soepel ging. Iedereen had / kreeg er plezier in en als groep hadden we vooraf aan groepsvorming gedaan. Neem dan wat koud drinken en een zelfgemaakte cake mee en je bent helemaal binnen ;-)

Nu nog het editen, ook dat wordt een groot avontuur! Ik voel het, al kan ik nu nog niet precies aangeven welke beren er zich op deze weg zullen bevinden...Maar dat geeft niets, dat geeft ook uiteindelijk de kick. Niet te gauw opgeven en blijven vertrouwen dat we dit niet voor onszelf doen!

p.s. Zeker weten dat ik deze twee dagen wat kilo's aan vocht ben kwijtgeraakt! ;-)

De haas en het schildpad!

Jullie kennen vast wel een verhaal over de haas en het schildpad. De haas die snel was, maar minder slim. Met als tegenhanger het langzame schildpad met o zoveel meer wijsheid in zich ;-) Drie keer raden wie ik vertegenwoordig in deze versie? Juist ja, de haas.

Waar ik snel wil met het filmen van de tweede gezondheidsvideo, gaan de Malinezen – al gelang hun cultuur, een stuk langzamer. En ik vind al dat ik al zo goed mijn best doe om minder hard willen, zuchtend omkijkend naar mijn eigen (snelle) cultuur.

Als het aan mij lag had ik het tweede script al op film vastgelegd, maar zonder medewerking van Malinezen is dat toch echt onmogelijk ;-) Volgens de Malinese cultuur schuif je jezelf niet naar voren voor een rol en zeg je al helemaal niet hardop dat je goed in iets bent. Er mocht eens trots in doorklinken!

Op zich een goede houding, al is het binnen onze eigen cultuur niet erg om te weten (en te zeggen) waar je goed in bent. Waar mijn videopartner en ik al lang doorhadden dat de vrouwen die voor ons zaten meer dan geschikt waren om een rol te vertolken, hielden zij wat terug. Of ze er tot begin december over na mochten denken….

Begin december? Pff, hoe krijgen we het dan ooit voor Kerstmis gefilmd, schoot er door mijn hoofd. Maar goed, je wilt ook iemand niet overhaasten, daarnaast wil je een groep die echt voor het filmen – ook in de toekomst – gaat. En binnen dat plaatje leken de drie vrouwen prima te passen. Gelukkig zagen zij zelf ook in dat ik graag wat sneller een antwoord van hen wilde hebben. Nu staat de afspraak dat ik hen volgende week bel. Ben heel benieuwd!!

Mochten zij niet willen, dan gaat de zoektocht naar vrouwen gewoon door. Niet dat ik onderwijl niet doorzoek, maar je wilt eigenlijk ook op het laatst een niet al te grote groep hebben. Krijg je weer een hele zoektocht naar het aanwijzen van de juiste spelers, zonder dat iemand zich gepasseerd voelt. Net zo iets als met blote voeten over hete kolen lopen, zonder dat je blaren krijgt. Helemaal in een cultuur waarbij men zelden rechtstreeks zal zeggen wat men van iets (of iemand ;-) vindt.

Het grappige is dat ik in NL – binnen mijn laatste baan – ook al voor de troepen dreigde uit te lopen. Het zit er schijnbaar toch een beetje in. Mijn videopartner en ik grapte op de terugweg in de auto dat God wel een God met humor is. Om hazen te plaatsen in een land waar de gemiddelde snelheid die van een schildpad vaak niet eens haalt ;-) Welke les was dit ook alweer?

Geduld?