Overal jeuk

Voor de verandering heb ik (Ewien) een slechte (gezondheids)week achter de rug. Het begon vorige week vrijdag of zaterdag...Een urine infectie stak de kop op. Uit eerdere ervaring wist ik welke medicijnen hiervoor te nemen. Want afwachten, bleek in het verleden, helpt de situatie niet ;-)

Op aanraden van een collega nam ik dit keer echter een ander merk medicijn. En dat, bleek donderdag, geen goede keuze te zijn. Al is er één positief element in het geheel: mijn infectie is inmiddels helemaal verdwenen ;-)

Maar ja, wat kreeg ik ervoor terug (zie foto). Overal kleine, later grotere, rode vlekken die jeuken als een gek. Kon vannacht van ellende niet stil in m'n bed blijven liggen. En dat gebeurd maar zelden ;-) Heb de nacht dan ook doezelend in bad doorgebracht, omdat het onder water niet zo jeukt en ik daarmee het krabben vermijd.

Kijkend naar de foto's die ik mijn collega opstuurde, zei ze direct met het medicijn te stoppen en 2 of 3 dagen af te wachten. Dan zouden de rode vlekken wel weg zijn. Niet dus he! Per dag kreeg ik er alleen maar meer. Vandaag zijn alleen mijn hand- en voetpalmen nog maar gevrijwaard. De rest is bedekt, tot aan de binnenkant van mijn oren en mijn gezicht toe. Best 'impressive', dacht ik, toen ik mezelf in de spiegel bekeek.

Tegelijkertijd maakte ik me wel een beetje zorgen of er ooit weer een gaaf huidje onder vandaan zou komen. Het is ook zo wat om met blijvende rode vlekken door het leven te gaan. Naast het uiterlijke aspect was het vooral de jeuk die me vanochtend naar het ziekenhuis liet gaan.

Daar werd ons vermoeden en dat van de collega bevestigd. Het medicijn dat ik had genomen bevatte penicilline, waarvoor ik allergisch ben. Geen penicilline meer dus zolang ik in Mali ben. En in Nederland nog eens goed testen wat ik wel en niet kan hebben.

Het voordeel van onze tocht naar het ziekenhuis was, dat er goede medicijnen werden voorgeschreven. Dit keer één tegen de jeuk en één die de algehele uitslag tegengaat. Eén bijverschijnsel, vertelde de arts, is minder prettig. Zucht dacht ik, altijd die bijverschijnselen bij elke pil die je neemt. En dat is...dat je er slaperig van wordt.

Ha, laat ik dat nu net willen. Heb vannacht geen oog dichtgedaan. Voor mij dus een weekendje binnen de muren van ons huis. Ik zie de mensen op straat al kijken (of in de kerk) als er zo'n roodbevlekte blanke rondloopt. Toch hoop en bid ik van harte dat een en ander binnen de gestelde vijf dagen over is. Zo leer ik mijn gezondheid weer waarderen!

Op Afrikaanse wijze

Allereerst even een update op de pups. De kleinste doet het steeds beter, al blijft hij nog wel erg klein vergeleken bij z'n snel groter wordende broers. We blijven hem voorlopig dus nog wel even bijvoeren, naast de moedermelk die hij nu ook weer tot zich neemt.

De jeugdconferentie (zie vorige weblog) is gisteren officieel van start gegaan. Er was nog heel wat consternatie voor de start. De President was uitgenodigd, maar kwam uiteindelijk niet. Tot op het laatste moment werd de locatie van de 'grote opening' gewijzigd. Heel wat dingen waren op z'n Afrikaans geregeld ;-) soms ter irritatie van andere Afrikanen.

Ondanks alle te nemen hindernissen was en is het goed om zoveel jeugd bij elkaar te zien uit verschillende landen. Tot onze vreugde kwamen we onze vriend Elio ook weer tegen, die vanuit Burkina bij ons vorig jaar stage kwam lopen. Het was goed om hem weer te zien en te horen dat hij het goed maakte.

Langzaamaan hoorden we de verhalen achter de tot nu toe toch wel slecht georganiseerde conferentie. Op het laatste moment was besloten om de conferentie toch door te laten gaan, waardoor een 'onervaren' commissie pas eind juni in werking was gezet. De vorige commissie (daterend uit 1994) had geen draaiboek achtergelaten, zelfs geen enkele geschreven notitie.

Toch is alles niet hieraan toe te schrijven. Veel dingen gingen op het laatst nog fout, als gevolg van traagheid? Slechte organisatoren? Zo kreeg men op de dag van de opening door dat de hoofdspreker niet zou komen. Dit zou hij drie weken geleden hebben gemeld, maar dit bericht was nog niet geheel doorgedrongen ;-) Toch wel een grote fout, als hij de belangrijkste 'teaching' voor de jongeren zou verzorgen. En een vervangende hoofdspreker trek je niet zo even uit een hoed.

We hopen maar dat de Malinese jeugd van gemaakte fouten wil leren... De jeugd heeft – ondanks klagerijen soms – lol met elkaar en geniet waar mogelijk. Dat hun harten ook mogen worden aangeraakt om hun jeugdgenoten te bereiken.

Iets heel anders, maar wel van Malinese makelij ;-) Afgelopen zaterdag werd ik aangesproken door een van de buurtmeisjes. Ze vertelde me dat ze zondagochtend bij ons op bezoek kwam. Ik zei op mijn beurt dat dat niet echt kon, omdat we dan naar de kerk gaan. OK, reageerde ze, dan ga ik met jullie mee.

In de hoop dat ze dit met haar ouders zou bespreken, ze is 11 jaar, zei ik dat dat goed was als ze klaarstond als we langskwamen. Dat stond ze niet, maar wel een minuut later nadat haar zus haar snel had geroepen.

In onze kerk heb ik haar naar de kinderdienst gebracht waar ze, hoewel ze eerst even angstig keek, graag wilde blijven. Toen we terug naar huis reden zei ze dat ze het erg leuk had gevonden en volgende week weer mee wilde.

Sja, bedacht ik, dan moet ik eerst even kennis maken met de ouders. Dat heb ik dus met knikkende knieën gedaan ;-) Ik zag die dag niet alleen haar ouders, maar ook de hele verdere familie. Bij iedereen even zitten, praten, lachen om mijn Bambara. Haar vader zei dat ze met ons meemocht, zolang ze geen christen wordt. Luchtig merkte ik op dat dat niet aan ons is...en liet het er op dat moment bij.

Toch is een en ander best lastig. Voor raad hoe een en ander verder aan te pakken, keren we ons tot onze gemeente. Mijn plan is om deze week nog een keer terug te gaan naar haar ouders met onze jeugdleider om toestemming te vragen voor haar om mee te gaan op een kinderkamp. We zullen zien wat deze week gaat brengen ;-)

Intensieve zorg

Na maandag – de dag dat er drie pups ter wereld werden gebracht – is ons leven lichtjes veranderd ;-) Het leven draait soms wel eens te draaien om de drie pasgeboren.

We grappen naar elkaar dat we sinds die dag populairder dan ooit zijn geworden. De deur wordt namelijk platgelopen door mensen die de kleine beestjes willen bewonderen. Vergeven zijn ze inmiddels al, nadat ze vijf dagen geleden op deze wereld zijn gekomen.

Ook de moeder is nog wat onwennig, omdat ze toch al een “muso kòròba” is. Een oude vrouw in het Bambara…Niemand dacht dat ze nog pups kon krijgen…Maar ja, zet er een actieve Bantu naast, laat de natuur z’n gang gaan, en het is zo gepiept lachte onze buurvrouw.

Eén van de pups vraagt extra zorg. Hij wordt door zijn twee, snel groeiende broers verdrongen. We zagen hem de laatste twee dagen zienderogen achteruit gaan. Tijd voor actie dachten we, naast het weghalen van de twee broers opdat hij voldoende kan drinken.

Momenteel voeden we hem bij met baby-poedermelk. En hij lijkt het zeer te waarderen. Je ziet hem tevreden liggen met een rond buikje na onze melk in pipet. Al met al vraagt dit heel wat zorg. Onze Malinese vrienden staan er wel eens raar bij te kijken. Wat een commotie voor zo’n kleine pup ;-)

Altijd weer de natuur kwestie natuurlijk. Laat je de natuur z’n gang gaan, wat hem het leven gaat kosten. Of helpen we hem een handje in het begin, waardoor zijn overlevingskans vergroot wordt. Uiteraard moet hij dan nog steeds leren op eigen poten te staan. Lastige keuze soms. Maar goed, wij hebben dus besloten hem een handje te helpen.

Genoeg over pups nu….Volgende week staat er een drukke week voor de deur. Dan komt de kerkelijke jeugd samen in het voetbalstadium - bij ons om de hoek – om een tweejaarlijkse jeugdconferentie te houden. De kerk heeft ons gevraagd te helpen op technisch vlak.

Anco is druk doende om vier computers gereed te maken, te gebruiken voor de registratie etc. Ook hebben we getracht voor internet te zorgen, maar dat zit er niet in. Het ministerie van sport (naast het stadion gehuisd) zou hiervoor hun connectie moeten willen delen en daar hebben we nog niets van gehoord …. Erg Malinees overigens. Niet direct nee zeggen, maar gewoon niets meer van je laten horen ;-)

We zijn erg benieuwd hoe zo’n conferentie in een stadium verloopt. Ze verwachten zo’n 1.000 jongeren uit Burkina Faso, Mali, Guinee, Ivoorkust, Gabon en omringende landen. Later meer over hoe we deze week mochten ervaren…