Op kamp

Eerst maar even een update op mijn jeuk. Het gaat stukken beter, als gevolg van de medicijnen die ik voorgeschreven kreeg. Vandaag is de laatste dag dat ik deze moet slikken en dan hoop ik dat alle vlekken en jeuk weg zijn. Zo niet, dan ga ik morgen even terug naar de arts die me behandeld heeft.

Ik merkte vanochtend droog op dat ik – kijkend naar mezelf – in ieder geval niet meer na hoef te denken over een carrière als model (eenmaal terug in Nederland ;-) De vlekken zijn grotendeels weggetrokken, maar mijn benen – hier verschenen ze als laatste – zien er nog erg bijzonder uit. We zullen zien wat deze laatste medicijndag gaat brengen. Ben in ieder geval dankbaar dat ik weer wat nachten kon slapen.

Terug naar de titel van deze weblog. Twee weblogs geleden schreef ik over ons buurmeisje dat spontaan met ons mee naar de kerk ging. En de eventuele mogelijkheid om haar naar kinderkamp te laten gaan. Een en ander is gelukt – ze is deze week op kamp -, al ging het niet zonder slag of stoot.

Op zondag wilde ik, na de kerk, weer even bij haar familie langsgaan. Zei het niet dat mijn uitslag dit verhinderde. Moedig als het meisje zelf is, is ze met haar 11 jaar zelf naar de kerk gegaan. Vervolgens kwam ze bij ons langs thuis om te zien hoe het met me ging. Ze had in de kerk opgevangen dat ik ziek thuis lag. Bijzonder niet?

Heb haar film laten kijken, terwijl ik het grootste deel op bed lag. Ze vermaakte zich prima en zat helemaal in de film die ik voor haar had opgezet. Toen ik haar later vroeg of ze op kamp mocht van haar ouders, schudde ze bevestigend met haar hoofd.

Diezelfde avond echter bleek anderszins. Ze stond spontaan weer bij ons huis en probeerde me uit te leggen dat ik nu met haar mee moest naar haar vader en oom. Ik moest komen bevestigen dat er echt een kamp was en het meisje dit niet zelf had verzonnen.

Een korte blik richtend op mijn gehavende huid, besloot ik alles te bedekken, en met haar mee te gaan. Het bleek al snel dat vader en oom haar best erop wilde sturen, mits ze wisten wat het programma van de week precies was. Waar ze precies sliepen en wat ze mee moest nemen. De achterliggende vraag kwam niet geheel naar voren, maar het ging hen uiteraard ook om het christelijke gehalte.

Op dat moment besloot ik hen te zeggen dat ik morgenochtend terug kon komen met onze dominee. Hij draait tenslotte al jaren mee met zo'n kamp, terwijl ik er zelf nog nooit lijfelijk aanwezig ben geweest. Dat was goed zeiden ze, en daar lieten we het even bij.

De dominee een en ander uit laten leggen bleek een goede zet te zijn. Hij en de familie bleken uit dezelfde regio te komen en hadden een en ander gemeen. Na een uitleg over het kamp kreeg ons buurmeisje dan ook toestemming om mee te gaan. Inmiddels was het 11 uur in de ochtend, terwijl het kamp om 13 uur van start zou gaan. Ruim op tijd dus voor Malinese begrippen ;-) Ben benieuwd hoe zo'n eerste kampervaring bevalt.

Op Afrikaanse wijze

Allereerst even een update op de pups. De kleinste doet het steeds beter, al blijft hij nog wel erg klein vergeleken bij z'n snel groter wordende broers. We blijven hem voorlopig dus nog wel even bijvoeren, naast de moedermelk die hij nu ook weer tot zich neemt.

De jeugdconferentie (zie vorige weblog) is gisteren officieel van start gegaan. Er was nog heel wat consternatie voor de start. De President was uitgenodigd, maar kwam uiteindelijk niet. Tot op het laatste moment werd de locatie van de 'grote opening' gewijzigd. Heel wat dingen waren op z'n Afrikaans geregeld ;-) soms ter irritatie van andere Afrikanen.

Ondanks alle te nemen hindernissen was en is het goed om zoveel jeugd bij elkaar te zien uit verschillende landen. Tot onze vreugde kwamen we onze vriend Elio ook weer tegen, die vanuit Burkina bij ons vorig jaar stage kwam lopen. Het was goed om hem weer te zien en te horen dat hij het goed maakte.

Langzaamaan hoorden we de verhalen achter de tot nu toe toch wel slecht georganiseerde conferentie. Op het laatste moment was besloten om de conferentie toch door te laten gaan, waardoor een 'onervaren' commissie pas eind juni in werking was gezet. De vorige commissie (daterend uit 1994) had geen draaiboek achtergelaten, zelfs geen enkele geschreven notitie.

Toch is alles niet hieraan toe te schrijven. Veel dingen gingen op het laatst nog fout, als gevolg van traagheid? Slechte organisatoren? Zo kreeg men op de dag van de opening door dat de hoofdspreker niet zou komen. Dit zou hij drie weken geleden hebben gemeld, maar dit bericht was nog niet geheel doorgedrongen ;-) Toch wel een grote fout, als hij de belangrijkste 'teaching' voor de jongeren zou verzorgen. En een vervangende hoofdspreker trek je niet zo even uit een hoed.

We hopen maar dat de Malinese jeugd van gemaakte fouten wil leren... De jeugd heeft – ondanks klagerijen soms – lol met elkaar en geniet waar mogelijk. Dat hun harten ook mogen worden aangeraakt om hun jeugdgenoten te bereiken.

Iets heel anders, maar wel van Malinese makelij ;-) Afgelopen zaterdag werd ik aangesproken door een van de buurtmeisjes. Ze vertelde me dat ze zondagochtend bij ons op bezoek kwam. Ik zei op mijn beurt dat dat niet echt kon, omdat we dan naar de kerk gaan. OK, reageerde ze, dan ga ik met jullie mee.

In de hoop dat ze dit met haar ouders zou bespreken, ze is 11 jaar, zei ik dat dat goed was als ze klaarstond als we langskwamen. Dat stond ze niet, maar wel een minuut later nadat haar zus haar snel had geroepen.

In onze kerk heb ik haar naar de kinderdienst gebracht waar ze, hoewel ze eerst even angstig keek, graag wilde blijven. Toen we terug naar huis reden zei ze dat ze het erg leuk had gevonden en volgende week weer mee wilde.

Sja, bedacht ik, dan moet ik eerst even kennis maken met de ouders. Dat heb ik dus met knikkende knieën gedaan ;-) Ik zag die dag niet alleen haar ouders, maar ook de hele verdere familie. Bij iedereen even zitten, praten, lachen om mijn Bambara. Haar vader zei dat ze met ons meemocht, zolang ze geen christen wordt. Luchtig merkte ik op dat dat niet aan ons is...en liet het er op dat moment bij.

Toch is een en ander best lastig. Voor raad hoe een en ander verder aan te pakken, keren we ons tot onze gemeente. Mijn plan is om deze week nog een keer terug te gaan naar haar ouders met onze jeugdleider om toestemming te vragen voor haar om mee te gaan op een kinderkamp. We zullen zien wat deze week gaat brengen ;-)

Week van veranderingen

De afgelopen weken hebben heel wat dingen plaatsgevonden. Ons team heeft vanaf vorige week woensdag weer een veldleider voor een jaar. Onze collega's kwamen op die dag terug van een jaar verlof, om in deze rol te dienen. Anco hoopt ook met onze veldleider het nodige aan radiowerk te kunnen doen voor ons verlof in 2008.

Afgelopen maandag – of eigenlijk zondagnacht – zijn we opnieuw tante en oom geworden! Mijn zus en zwager hebben er een derde dochter bij, Hester (zie foto). Het is altijd weer bijzonder, zo'n jonge, gezonde baby én moeder! Sinds onze verhuizing naar Mali staan we met name bij de gezondheid van beiden extra stil. Zo'n goede uitkomst is (hier) niet vanzelfsprekend. Lastig is het ook altijd weer om op zulke mooie momenten niet in de gelegenheid te zijn om een bezoek te brengen. Maar ja, het is zo 2008 zullen we maar zeggen ;-)

Afgelopen woensdag zijn we met de editing van de in juni geschoten film van start gegaan. Voor deze gelegenheid is er weer een videoplek klaargemaakt in onze woonkamer ;-) Wonen en werken zijn hierdoor weer minder gescheiden (zie weblog na onze terugkomst uit NL), maar ja, door ruimtegebrek moeten we wel...De samenwerking met de Malinese dominee gaat goed, hij en ik hebben er beiden veel plezier in. We hopen de film medio september 2007 gereed te hebben.

Een wat minder bericht kregen we te horen van onze kokkin. Sinds enkele maanden is zij in een echtscheidingsproces verwikkeld. Haar man is sinds langere tijd bij haar weggelopen, haar en vijf kinderen achterlatend. Het proces vreet aan haar en is niet makkelijk om te doorlopen. Toch gelooft ze dat het voor haar beter is om dit door te zetten. Haar man zorgt niet voor haar gezin en hij sliep tijdens hun huwelijk al elders, met verschillende vrouwen.

Zulke gesprekken zijn niet makkelijk, omdat God niet achter een echtscheiding staat. Toch wil ik een en ander niet onderschatten, omdat Mali écht grote problemen kent op het gebied van seksualiteit. Het feit dat een man meerdere vrouwen kan en mag trouwen, komt dit niet ten goede.

Onze kokkin verraste me door te vragen of ik voor haar wilde bidden. Voor Kerst hadden we haar een bijbel cadeau gegeven en een stripbijbel voor haar dochter. Sindsdien neemt haar interesse toe voor het christelijk geloof en hebben we regelmatig geanimeerde gesprekken.

Dit keer vertelde ze me dat ze écht een verschil ziet tussen christenen en moslims in Mali. Op een christelijke compound, vertelde ze me, is er veel minder ruzie, men respecteert elkaar. Daarnaast wist ze me ook te vertellen dat de gemiddelde Malinese moslimman niet naar zijn vrouw luistert. Ook al geeft ze een goed advies. Dit is anders binnen christelijke huwelijken, was haar observering.

Zij, als Malinese 'moslim', ziet dan ook heil in de groei van oprechte christenen in Mali. Alleen dan kan Mali vooruit, in letterlijke en figuurlijke zin.

Busreis vol verrassingen

Tijdens de terugreis vanuit Bobo (Burkina Faso) kon ik het niet helpen ‘weg te dromen’ bij de gedachte aan de comfortabele heenreis…wat een verschil ;-) De heenreis kon ik meerijden met collega’s (Toyota pick-up, niet teveel mensen, versnaperingen en airco), terwijl ik op de terugweg plaatsnam in een tot de nok toe gevulde, maar vooral kokendhete lange afstandsbus.

Deze bus was niet alleen afgeladen met zoveel mogelijk personen, ook nog eens met zoveel mogelijk spullen onder de stoelen, in het gangpad en bovenop het dak. Bij een oneffen weg naar beneden dreigde hij meer dan eens uit balans te raken. Elke keer haalde ik opgelucht adem als de bus weer ‘wiel’ zette onder aan een schuine heuvel. Ik bekeek een en ander per deelaspect van de reis.

Eén ding wist ik echter zeker na een reis van ongeveer 10 uur (terwijl deze normaliter zo’n 4,5 max. zou moeten zijn)….Ik zal niet snel, zeg nooit nooit, meer een bus nemen om de grens over te gaan. Binnen Mali is het goedkoop vervoer, maar daar buiten wordt de stressfactor alleen maar hoger. Laat me een paar voorbeelden geven van deze ‘ultieme cultuurervaring’ ;-)

De bus was zo volgeladen, dat na enkele kilometers te hebben gereden er al een ‘correctie’ moest worden gemaakt. Iedereen er weer uit, het onderstel van de bus corrigeren (vraag me niets precies welk deel) en toen weer inladen. Hmm, dat begint goed dacht ik, het kon wel eens een lange rit worden.

De echte ellende begon echter pas bij de beide grenzen, Burkina Faso en Mali. De bus leek het ideale vervoermiddel te zijn voor hen die hun ID-papieren niet in orde hadden. Vaak kwamen ze er af door 1.000 CFA (ruim 1,5 euro) te betalen, al ging die vlieger niet altijd op. Het (steekpenningen)systeem wordt dan ook in stand gehouden door dit alles. Het is goedkoper voor de partij zonder papieren en de douanier wordt er ook niet slechter van.

Het wordt alleen wel lastig als je als passagier (met papieren tip top in orde) niet aan deze praktijken mee wilt doen. Iedereen werd dan ook gesommeerd om 1.000 CFA te betalen. Ikzelf was net met Boven in debat over het feit dat ik op duidelijke, maar niet al te onvriendelijke manier wilde gaan zeggen dat ik het bedrag niet wilde betalen. Laat ik nu de enige zijn die zo m’n paspoort terug in handen krijg gedrukt ;-)

En ja, dan barst er enige discussie los. Waarom ik als blanke (met geld…) de gevraagde 1.000 CFA weigerde te betalen. Op die manier kreeg ik wel de kans om uit te leggen waarom ik anders wilde zijn. Even later ontkwam ik er echter met geen mogelijkheid aan om 200 CFA (per persoon) te betalen, omdat de bus moest worden geëscorteerd. De kans op bandieten was groot, het was al laat, en even later stapte er dan ook een douanier met grote radio binnen. Als hij nu een geweer bij zich had, had ik er misschien nog iets van begrepen ;-)

Ondanks het afzien en lange tijd in de rij (bij de grens) en buiten staan, was het toch de moeite waard om een keer een busreis als deze mee te maken. Het is bijzonder om te zien hoe de passagiers in de bus zich gedurende de reis tot een groep omvormen. Een ieder let en zorgt voor elkaar, er worden menige contacten gelegd. De relationele kant van de Afrikaanse samenleving komt ook in een bus volledig tot uiting.

Is weer eens anders dan mijn dagelijkse busreis soms naar Wassenaar (was werk), terwijl iedereen z’n neus in krant of boek heeft gestoken. Maar blij was ik wel, toen ik na 10/11 uur weer voet op vaste bodem kon zetten. Want vermoeiend is het wel...