Wereldgebedsdag 2007

Bijzonder was het om met zo'n 3.000 - meest Afrikaanse - christenen samen te komen op de Wereldgebedsdag afgelopen Pinksterzondag. Voor deze gelegenheid wordt elk jaar een cultureel centrum afgehuurd in het hartje van Bamako. Dit jaar, aldus mijn buurman, was de zaal voor het eerst geheel gevuld. Zweten was het wel, maar dat leek niemand echt te deren...

Op deze bijzondere zondag wordt er over de hele wereld gebeden. In Mali werd bijvoorbeeld gedankt voor het rustige verloop van de Presidentsverkiezingen, het bespaard blijven van de vogelgriep, het openlijk christen kunnen zijn in een overwegend Moslimland en de momenteel relatieve vrede in buurland Guinée.

Ook werd er voor de regering van het land gebeden, de afname van corruptie op hoog niveau en de strijd die gevoerd wordt door het christelijke hoofdkantoor om een stuk land te mogen kopen. Ook Europa, en dan met name Israel werd niet vergeten in de gebeden. En dan is dit slechts een heel kleine selectie uit de vele opgezonden gebedspunten. Op zo'n middag werd voor Afrikaanse begrippen ;-) systematisch 'gewerkt'. Je werd als het ware in kolommen ingedeeld die dan weer verschillende onderwerpen voor rekening (gebed) namen.

Zo nu en dan opende ik mijn ogen om om me heen te kijken en te luisteren naar het geroezemoes van vele stemmen. Ik voelde me dan bevoorrecht om op deze plek aanwezig te zijn, ook al voelde ik me die dag niet 100% ;-) De Pinksterochtend hadden we een goede dienst in onze eigen gemeente gehad, waarin men werd opgeroepen om massaal naar eerdergenoemde gebedsmiddag te gaan.

Het feit dat er relatief zo 'weinig' mensen tot geloof komen in Mali, aldus onze voorganger, komt deels door de angst van de christenen in Mali om Jezus daadwerkelijk na te volgen, van Hem te getuigen door de Geest. Dat was duidelijke taal en zeker ook de realiteit in Mali. Daarbij ook hand in eigen boezem stekend.

Er zijn vele verhalen elke week weer van dorpelingen die tot geloof komen, komen te overlijden en dan aan hun lot worden overgelaten door de rest van het dorp. Men zit dan letterlijk te wachten op 'de christenen' die zich maar moeten ontfermen over hun dode broeder of en zuster. Deze christen (vaak een dominee) moet dan vaak van ver komen, uit de stad, en kan op deze manier een getuigenis zijn. Toch is deze isolatie van familie en gemeenschap de angst van vele Moslims die interesse in het christelijk geloof tonen. Helemaal in een groepsgeoriënteerde maatschappij.

Toch zien we de blijdschap onder (pasbekeerde) christenen en de verandering in hun leven. Daar gaat – in het dagelijks leven - een echt getuigenis van uit. Angst voor (met name) het hiernamaals zet zich om in zekerheid over het leven.

Op de gebedsmiddag dwaalde mijn gedachten ook veelvuldig af naar Nederland. Waar op dit moment onze jonge schoonzus, net bevallen van een dochter, op het IC ligt. Een hersenbloeding in de kleine hersenen gooide haar leven van de een op de andere dag om. In vertrouwen brengen we haar in gebed bij onze Geneesheer, Heer over hemel en aarde. Want één ding is zeker: God is een God van wonderen, daar kunnen we ook hier in Mali niet omheen. Hij heeft de toekomst in Zijn hand, Zijn plannen falen niet. Dat geeft vertrouwen, hoop om door te gaan.

Onrust

De titel komt niet echt overeen met de plek waar we ons nu bevinden: Ségou. Een plek waar we tot rust mogen komen met het hele team tijdens een (paar dagen) gebedsconferentie. Vanwaar dan die titel zou je kunnen denken?

Nou, het is toch wel onrustig op meerdere ‘plekken’ in ons leven...of breder genomen het leven van mensen om wie we geven. Voordat we naar Ségou gingen bijvoorbeeld kregen we een telefoontje van onze taalvrienden die in Guinee wonen. Ze waren onderweg naar Mali, Bamako, omdat de onlusten in dit land standhouden. Ze waren emotioneel en lichamelijk op en waren tegelijkertijd verdrietig, omdat ze een land en vrienden achterlieten, waarvan het niet zeker is of ze ernaar terug zouden keren.

De onrust in de landen om Mali lijken toe te nemen, een soort sneeuwbaleffect. In Senegal bijvoorbeeld worden morgen (zondag) de verkiezingen gehouden. Ook dit gaat gepaard met onrust, oppositie en een president die zegt bereid te zijn de wapens op te pakken, als de verkiezingsuitslag niet gerespecteerd wordt.

Dit horende moest ik denken aan een vraag die een Congolese vriendin me stelde vorige week. In Mali zullen dit jaar namelijk ook presidentsverkiezingen worden gehouden. Volgens haar (heb het zelf nog niet nader bekeken) in de maand mei / juni. Uit voorzorg sluiten de scholen vroeger, omdat onder studenten vaak de meeste weerstand wordt aangetroffen. Door de school vroeg te sluiten, zijn de studenten wellicht meer “at ease” zoals ze dat mooi in het Engels zeggen.

Maar goed, terug naar de verkiezingen in Mali. Ze stelde me dan ook de (onverwachte) vraag of wij het land zouden uitgaan als de verkiezingen plaatsvonden. Het land uitgaan? Keek ik haar enigszins verbaasd aan...die vraag was nog geen moment in me opgekomen. Al zou het wel een eerste ervaringen (van de vele deze tweede termijn ;-) voor ons zijn, de verkiezingen...

In het klein maakt ons Mali team ook ‘enkele turbulenties’ mee...Onze veldleider en zijn vrouw gaan begin juni 2007 voor een jaar op verlof. En het lukte tot nog toe niet om een vervanger voor hem te zoeken. Daarnaast is het niet zeker of ze terug zullen keren naar Mali, vanwege de gezondheid van zijn vrouw. Onzekerheden voor het veld, waar op dit moment nog geen antwoorden op te vinden zijn.

Toch is er zo’n duidelijke groei te zien, in hoe we op ‘zulk nieuws’ als team, groep reageren. En hoe we hiermee omgaan. Met z’n allen hebben we gezegd het alleen van God te willen verwachten. Hij is soeverein. Hij heeft de antwoorden al klaarliggen, waar wij nog blind zijn voor hetgeen voor ons ligt. We hebben als team dan ook ‘besloten’ een verwachtende houding aan te nemen, in de positieve zin van het woord...