Stelen om te overleven

Deze week kregen we te horen dat Anco's beste Malinese vriend niet meer in Mali wil werken. Oorzaak: corruptie die hem eerlijk werken onmogelijk maakt. Hij vertelde ons dat Mali hem nodig heeft, maar niet de Malinezen. Hierbij lettend op het nuance-verschil.

Deze aankondiging viel enigszins rauw op ons dak. Des te meer omdat we hem nog als ' hoop voor de toekomst van Mali' zagen. Als hij de druk (van corruptie en andere invloeden) al niet 'aankan', wie dan wel? Tegelijkertijd begrijpen we zijn beslissing en zien we zelf ook dat de corruptie meer en meer toeneemt en daarmee ook de onvrede.

De rijken worden rijker en de armen armer. Teveel ontwikkelingsgeld blijft aan de strijkstok hangen en er is vrijwel niemand die hier actief iets tegen doet. Met als gevolg: toenemende en wijd verspreidere corruptie door heel Mali. En slechts individuen die hiermee hun zakken spekken.

Op sommige dagen worden we daar wel eens moedeloos van en lijkt onze hoop voor Mali in de grond te zakken. Toch willen we ons daar niet in vastbijten en moedigen we elkaar aan de kleine, goede dingen in het leven van vrienden om ons heen te zien. Ook de jeugd in onze kerk maakt zich sterk voor een beter Mali. Onder het motto: verander Mali, begin bij jezelf.

Daarnaast moet je ook blijven beseffen dat deze praktijken zich ook in Nederland / Europa voordoen, zei het in een andere, soms meer verborgen vorm.

Al met al zullen we – als Anco's vriend elders een baan vindt – hem wel enorm gaan missen. Hij is een handige schakel in het regelen van allerlei (culturele) zaken en dient daarbij ook als een eerlijk en transparant klankbord voor ons. Hij is een van de weinige Malinezen die letterlijk alles durft te zeggen. Hij zou een goede Nederlander zijn ;-)

Hoe een en ander af gaat lopen is nog niet bekend. We hebben goede hoop dat hij alsnog een andere baan in Mali vindt, omdat het land mensen zoals hij hard nodig heeft. Ook in Bamako zien we het tij keren. Steeds meer mensen komen naar de (hoofd)stad en vinden daar niet wat ze zoeken: werk, rijkdom, een doel om te leven. Zodra er maar voldoende mensen ontevreden zijn / raken over de situatie, politiek van het land, kan verandering worden ingezet.

Zelf geloven we dat de groei van het aantal christenen het land ten goede komt. Dat zien we in buurland Burkina Faso, waar 10% christen is. Om die reden blijven we dan ook getuigen over het hoe en waarom we in Mali zijn.

Opkomende stadsmentaliteit

Las op internet dat de Nederlandse jeugd massaal wil emigreren. Onder het mom van: Nederlandse jeugd heeft meer met cola dan klompen. Na hierover even te hebben nagedacht, dacht ik: ja, zou je eigenlijk ook wel van de Malinese jeugd kunnen zeggen. Dan zou de volgende uitspraak wellicht toepasselijker zijn: Malinese jeugd heeft meer met cola dan Malinese tradities.

Heb er al eerder in weblogs over geschreven: het verlangen van de jeugd om hun land te ontvluchten….Weg uit de armoede, de werkeloosheid en de uitzichtloosheid. Waarbij het beeld van de trek naar het Westen gelijk staat aan: voldoende werk, geld en toegang tot dingen die men hier niet kan krijgen.

Wellicht niet geheel onterecht, behalve dat de jeugd hierbij denkt dat alles ‘zo komt aanwaaien’ en vergeet dat hiermee (veel) geld gemoeid gaat. Al filosoferend op een terrasje bespraken een vriendin (die binnenkort terug naar NL gaat) en ik onze ervaringen met Bamako, Mali. Zo’n tweede termijn in hetzelfde land ga je dingen anders zien, begin je je eigen mening te vormen over bepaalde dingen.

Interessant vond ik het wel wat deze vriendin over de stad Bamako zei. Zij heeft er al heel wat jaartjes meer op zitten dan wij, dus heeft recht van spreken ;-) Met name de laatste twee jaar heeft zij dingen zien veranderen. Bars, disco’s schieten als paddestoelen uit de grond. De bevolkingsgroei neemt grootste vormen aan, zij het door geboorte en/of door trek vanaf het platteland.

Een en ander uit zich bijvoorbeeld in het steeds chaotischer wordende verkeer…het lijkt wel of elk gezinslid tegenwoordig over een brommertje beschikt. In minder materiëlistische zin merkten we beiden op dat er een mentaliteitsverandering plaatsvindt. Met name zichtbaar onder de (ook hier) dynamische en meer willende jeugd.

De jeugd wil (over het algemeen) alles, maar wil er niets voor hoeven doen. Waarbij het fatalistische karakter van een moslimland als Mali daar nog een schepje bovenop doet. Het ligt tenslotte toch allemaal in Gods hand (zal ik overigens niet ontkennen ;-), waardoor een passieve houding (ben ik het niet mee eens ;-) geoorloofd is.

Mijn vriendin zag het grootste toekomstige probleem toch wel in die explosieve bevolkingsgroei. Helemaal in de stad, Bamako dus. Meer dan 65% liet ik me vertellen is 20 jaar of jonger. Hoe krijgen die allen werk? En hoe houdt ‘men’ deze groep tevreden? Een eenvoudig antwoord hierop is niet te geven. Helemaal niet in een land als Mali, waar de kloof tussen allerarmst en rijk steeds groter wordt.

Een plasticvrij Mali zou dan in onze ogen praktisch meer haalbaar zijn. Al zouden we beiden Mali dan niet meer herkennen…;-)

p.s.
Deze overpeinzingen kwamen naar boven met het oog op de komende presidentsverkiezingen hier in Mali eind april 2007.