Werk in uitvoering

Het aftellen tot de verkiezingen is begonnen. Ook in Bamako slaat de verkiezingskoorts toe. Op elke lantaarnpaal knikt ATT (de huidige President van Mali) ons lachend toe. Op tv kan men uren lang luisteren naar wat de 9 kandidaten voor het land in petto hebben.

Toch heerst er ook veel cynisme .... en horen we om ons heen dat vrienden, collega’s niet zullen gaan stemmen. Een veelgehoord argument is: ‘ik heb niets met politiek’ of ‘er zal toch niets veranderen’. Onze computerleraar vertelde ons dat de verkiezingsopkomst in voorgaande jaren op ongeveer 25% lag.

De komende week zal dan ook bepalend zijn...Zondag 29 april 2007 vinden de verkiezingen plaats. Wij, daarentegen, houden ons niet teveel met politiek bezig. We zullen geen stem hebben in het geheel, al is het wel interessant om met de gemiddelde Malinees over politieke zaken te discussiëren. Het kan er soms ‘heet’ aan toegaan (in het frans zegt men: ça chauffe)...

De volgende week zal voor ons een drukke, interessante week worden. Anco houdt zich dezer dagen met name bezig met de solaropzet op de bijbelschool Bethel in Koutiala. Daarnaast krijgt zijn rol in het radiowerk steeds meer vorm.

Ewien heeft in Koutiala de tijd genomen om met verplegend personeel te praten over een scenario voor een eerste videoclip. Het onderwerp zal zijn: (het voorkomen van) diarrhee. Een niet al te smakelijk onderwerp ;-), maar wel superbelangrijk in een land als Mali.

Veel baby’s en kleine kinderen lijden hieraan in Mali, omdat men het kind (bad) water geeft naast de borstvoeding. Geen enkel putwater in Mali is kristalhelder (of bacterievrij), waardoor met name de kinderen lijden.

Het zal een uitdaging gaan vormen om te weten ‘welke boodschap’ te communiceren in een korte videoclip (5-10 min) als deze. Niet alle kreten die in het westen werken (goedkoop, beste, etc) zijn bruikbaar in een zo’n cultureel verschillend land als Mali. Gelukkig heeft er ook een Malinese dominee plaats in ons videoteam, zodat hij de culturele correctheid van een en ander kan beoordelen.

Genoeg te doen dus de komende tijd! En daarbij voldoende uitdagingen die voor ons liggen. Het werken met technische apparaten, op welk gebied dan ook, blijft onvoorspelbaar, vanwege de hoge uitval door hitte, onweersschichten etc. Ons motto daarin is: vooral blijven lachen en schouders eronder ;-) Dit gedeelte van ons werk in Mali is nu eenmaal ‘part of the job’....

Roerige tijden

Onze tijd in Sofara Ba (zie foto hierboven) was heet, maar goed. Het heeft ons een goed beeld gegeven van het evangelisatiewerk dat onze collega’s ‘naleven’ in een traditioneel Bozo-dorp als Sofara Ba. Daar lijkt het alsof de tijd heeft stilgestaan en is er buiten vissen, warmte, modder, mobiele telefoons, …weinig om je mee bezig te houden ;-)

De Bozos staan bekend als vissers die trots zijn op hun behoud van cultuur en levensgewoonten. De eerste Bozo die, om in zijn levensbehoud te voorzien, afstapt van het vissen moet nog gevonden worden. Deze trotse houding maakt hen ook in sommige opzichten onbenaderbaar, niet makkelijk om mee te leven.

Het was dan ook bijzonder om te zien en te filmen hoe onze collega’s hun leven leven in een dorp als Sofara Ba. Zo’n vissersdorpje aan het water levert prachtige videobeelden op. De nachten waren extreem warm (er is geen elektriciteit) en daardoor kort. We werden wakker gehouden door het mannen kikkerkoor dat op zoek was naar ‘de ideale vrouw’. En dat lieten ze uit volle borst horen ;-)

Tijdens ons verblijf hebben we wederom een nieuwe culturele ervaring opgedaan. Meer dan één om eerlijk te zijn. De zondagsdienst veranderde van kerkdienst in begrafenis, omdat een van de gelovigen de avond / nacht ervoor was overleden. Deze man was slechts 35 jaar en al jaren ziek.

Tijdens de kerkdienst werd het lichaam – gewikkeld in kleden en matrassen – binnengebracht en op het podium neergelegd. Dit ging zo klungelig en niet zonder stunten dat ik in gedachte het lichaam al ter aarde zag vallen. Gelukkig gebeurde dit niet!

Nadat het lichaam was neergelegd werd er een korte speech gehouden en zong men verschillende christelijke liederen. Vervolgens werd het lichaam, vergezeld door een grote groep mensen, naar de begraafplaats gebracht. In Mali – en helemaal nu in de hete tijd – gaat er geen tijd verloren met het begraven van de doden. Nog dezelfde dag dat iemand overlijdt wordt hij / zij, indien mogelijk, begraven.
Bij zo’n gelegenheid als deze valt het ons iedere keer weer op hoe veel hoopvoller de begrafenissen zijn bij de christenen dan bij de moslim Malinezen.

In Sevare (stadje dichtbij Sofara Ba) werden we, tijdens het diner, ingewijd in de raadselen der (komende) Presidentsverkiezingen. In naam heeft Mali democratische verkiezingen, maar in de praktijk blijft daar weinig van over.

Er worden fictieve of dubbele namen opgevoerd, intimidatie in verschillende vormen vindt plaats. Wanneer een Malinese inwoner geen identiteitskaart heeft, moet hij door middel van twee getuigen aantonen dat hij de persoon die hij zegt te zijn. Klaarblijkelijk staan er getuigen bij de deur van een stemlokaal om voor geld te getuigen. En niet alleen voor één persoon in het algemeen ;-)

Het beloven dan ook hectische weken te worden voor de verkiezingen die plaatsvinden op zondag 29 april 2007. Eén van de gemeenteleden in Sevare noemde zelfs dat het zal gaan ‘opwarmen’ (Malinese uitdrukking) tijdens deze verkiezingen. Er wordt dan ook veel gebeden in de kerken voor een totale ommezwaai van het corrupte regeringsstelsel zodat eerlijke verkiezingen dit jaar mogen plaatsvinden.

San en Sofara

We staan aan de vooravond van onze reis naar San en Sofara. We hebben een korte, maar goede tijd in Koutiala achter de rug.

Indrukwekkend was het om in het ziekenhuis rond te lopen. Momenteel vinden er gemiddeld 4 bevallingen per dag plaats!! Afgelopen weken zijn er menig tweelingen en zelfs een drieling geboren. Wat een werk wordt er per dag verzet. En wat een getuigenis gaat er van het ziekenhuis uit!

En dat eist ook zijn tol. Onze vriend en collega gynaecoloog is toe aan zijn verlof. Over 5 weken (hij houdt de aftelling goed bij ;-) gaan hij en zijn familie voor 3 maanden terug naar Amerika. Dat zal een goede tijd voor hem zijn om uit te rusten van zo’n hectisch, eerste openingsjaar van het ziekenhuis.

Momenteel is er ook een groot werkteam over uit zijn kerk, die alle (nieuwe) zendingswerkers met allerlei handigheden verblijden. Kinderkamers worden van een kleurig likje verf voorzien, watertorens worden opgezet en kleine verbouwingen vinden – waar nodig – plaats. Een en ander is wel nodig waar vanaf de middag tot de late avond / nacht vaak geen water uit de kraan te krijgen is.

Een bezoek van een team als dit is niet alleen belangrijk voor de werkzaamheden die ze verrichten…Zoals ze zelf ook zeggen, krijgen ze zo een veel beter beeld van wat ‘hun zendingswerkers’ precies doen. Ze voelen zich gezegend om zo’n twee weken in ons Koutiala team mee te mogen draaien.

Goede daden dus van beide kanten. Ondanks alle ziekenhuis hectiek is Koutiala goed vertoeven. We zien er naar uit om hier in de toekomst meer tijd door te brengen.

Morgen dus weer “on the road”…Onze collega’s in het dorpje Sofara (niet ver van Djenné) hebben ons gevraagd hun aan collega’s uitgeleende auto mee te nemen. Geen gezellige rit dus in twee auto’s, maar gelukkig is het niet al te ver.

Zoals eerder genoemd zullen we in San wat extra computers installeren op het kerkelijk hoofdbureau. In Sofara gaan we het wonen en werken van collega’s op video vastleggen. Ikzelf ben erg benieuwd hoe dat zal gaan. In hoeverre zullen de (conservatieve) dorpelingen op rondlopende foto- en videocamera reageren? Meer hierover in een volgende weblog.

Groeten uit een nog steeds warmer wordend Mali….