Werk en fun in Koutiala

We zijn vandaag teruggekomen van een paar dagen Koutiala. Waar we het werk met plezierige dingen hebben afgewisseld. Sowieso was het weer gaaf om onze collega's daar te zien en beter te leren kennen. Ook hadden we Tabitha, een Amerikaanse stagiaire van Carina, met ons meegenomen die volop genoot. Koutiala is weer eens wat anders dan de drukke stad Bamako.

Maar wat hebben we dan in Koutiala gedaan? Nou, allereerst gewerkt natuurlijk ;-) Anco ging gewapend met een satellietschotel om voor eens en altijd af te rekenen met het telefoon- / internetverbindingsprobleem. Zoals sommigen van jullie je wellicht herinneren had hij al eerder een poging op dit vlak in Koutiala gedaan. Hij kwam toen echter tot de conclusie dat de satelliet waarop hij richtte, in combinatie met de te kleine schotel, geen succes uitwerkte.

Dit keer had hij dus een GROTERE schotel mee, en zou hij deze op een andere satelliet gaan richten. Beter te bereiken vanuit Mali. De schotel werd op dag 1 op het dak geplaatst. De jongste zoon van onze collega's hielp gretig mee en genoot zichtbaar van dit technische klusje. Eveneens Anco overigens. Anco richtte de schotel uit en ja hoor, na een telefoontje richting de 'internetmaatschappij' werkte het aan het einde van de middag prima. Ze waren er echter met z'n allen nog niet zo zeker van of het dak de grote en dus zware schotel zou houden bij bijvoorbeeld een grote storm. Het plan werd dan ook gesmeed om de schotel de volgende dag op de grond te plaatsen.

En ja hoor...Laat nu de volgende morgen vroeg (rond 7 uur) een kleine storm opkomen. Alle mannen, inclusief mijzelf als fotograaf, snel hun kleren aan en het dak op. Al het materiaal eraf en weer even terug naar bed / binnen. De regen belemmerde tenslotte verder werken. Na het ophouden van de regen gingen we met man en vrouw aan de slag. Al leek het soms meer een Malinese werkwijze: de vrouwen stonden erbij en bemoedigde....juist ja, de mannen!!

Maar goed, na wat bomen / struiken te hebben gekapt werd de schotel dit keer op de grond geplaatst. Deel 1 van de internetverbinding in Koutiala was geslaagd. Binnenkort zullen we terug gaan om een netwerk tussen de verschillende huizen en kantoor op te zetten.

Ewien heeft ook niet stilgezeten tijdens het bezoek aan Koutiala. Zij heeft een uitdraai van de website-in-concept voor het ziekenhuis woord voor woord met de groep doorgenomen. Met het resultaat dat deze, als alles goed gaat, deze week online kan gaan. Daarover later meer.

Plezier hebben we ook gehad werd al in de kop genoemd. Jazeker, we werden namelijk verrast met een nachtje kamperen. En dat op maar 10 kilometer afstand van het huis van onze collega's!! Het leek echter alsof je in een ander stukje Mali was beland. Het was een leuke, enigszins vermoeiende nacht, we hebben niet veel geslapen ;-) De 3 kinderen (10, 8, 5) van onze collega's vonden het helemaal 'geweldig'! En de rest natuurlijk ook. We hebben veel gepraat, gelachen bij het kampvuur en weinig geslapen. Al was het alleen al omdat de rotsachtige bodem waarop we lagen niet zo lekker meeveerde als ons (water)bed.

Familieperikelen

Familieperikelen? Weer zo'n 'bijzondere' naam voor een weblog? Nou, dat kan uitgelegd worden. We komen er meer en meer achter dat binnen families, waar zowel moslims en christenen toe behoren, onderlinge fricties ontstaan. En dan met name voor de moslims ten aanzien van de christenen. Een voorbeeld uit het dagelijks leven ontvouwde zich voor onze ogen het afgelopen weekend.

Aya stond met familie, gevlucht uit Ivoorkust, opeens op onze compound. Ze wilden naar Guinee, naar het vluchtelingenkamp waar wij ook zijn geweest, om hun vader te zoeken. Rechtstreeks hiernaar toe ging echter niet, vanwege veiligheidsoverwegingen. Om die reden kwamen ze door Mali, en tevens om Aya, de geldverdienende tante te bezoeken.

In het begin was het voor hen niet duidelijk dat ze écht christen was (geworden), tot de zondag aanbrak en ze haar zondagskleren aandeed, haar bijbel pakte en naar de kerk ging. Toen was 'de liefde over'. Voor hen was het duidelijk: een christen kon geen deel uitmaken van hun moslimfamilie, dat was de keuze! Aya liet wat geld achter voor een ontbijt en zei dat ze naar een ander familielid (moslim!) konden gaan om zich te vermaken. Dat is wat ze deden, en ze kwamen niet meer terug.

Aya vertelde ons echter dat ze uiteindelijk toch wel bij haar terugkomen, omdat ze geld nodig hebben voor de reis naar Guinee. En bij haar maken ze de grootste kans! Zij werkt tenslotte bij blanken en verdient regelmatig geld. Dat is in onze ogen echt 'bijzonder' (kan niet op een ander woord komen)..Binnen de Malinese traditie kan ieder familielid met geldproblemen bij de werkende geld komen 'eisen', en je kunt je daar niet makkelijk (of helemaal niet) vanaf maken.

Op deze wijze kun je dus in de problemen komen als gezin, omdat je familieleden het je moeilijk maken door geld en alles van je te vragen. We hebben onze werkers echt uitgelegd dat het gezin gewoon voor gaat. Het zal toch gek zijn als je een baan hebt, regelmatig geld verdiend, en dan niet voor je eigen gezin kan zorgen.

Ook in het geval van Aya laten ze haar links liggen vanwege haar geloof, tenzij ze haar nodig hebben voor geldzaken. Dat vonden we toch wel een triest gebeuren. Hun verhaal dat ze ons vertelden, over hun leven in Ivoorkust tijdens de oorlog en ook nu, is triest. Ze hebben veel moeten meemaken, maar toch...Dat rechtvaardigt in onze ogen niet de manier waarop ze Aya, hun familie, nu behandelen.

Schot in de zaak

Anco's wonden zijn bijna geheel genezen en dat geeft op sommige plekken enig schot in de zaak. Schot in de zaak van wat? hoor ik jullie denken. Van bijvoorbeeld het idee om een centre d'informatique in te richten in de jeugdgevangenis. Al ligt dit schot in de zaak natuurlijk niet alleen aan Anco's wonden die genezen ;-) In deze weblog een update van het computerproject.

Vanochtend hadden we bij ons thuis een vergadering om de verdere details te bespreken om van start te kunnen gaan in de gevangenis. We willen, indien mogelijk, in augustus van start gaan. Ook de leraar die we graag in de arm willen nemen, was vandaag op de meeting.

Het ging goed, de neuzen staan in ieder geval dezelfde kant op. Het idee is om als CAMA-groep het project het eerste jaar te financieren, het vervolgens met alle partijen te evalueren en te bekijken of het een goede zaak is om het project te continueren. Het idee ligt er nu om de leraar 3 ochtenden per week in de jeugdgevangenis te laten les geven. Op die manier kunnen er dan 3 groepen per keer worden bereikt. De lessen zullen uit zo'n 45 sessies bestaan, waarbij een oriëntatie op de computer wordt gegeven. Het leren dus van Word, Excel etc. maar dan het liefst met behulp van de Open Source varianten (hangt ook een beetje af van de leraar).

We hebben alle praktische zaken vandaag kunnen doornemen en onze gedachten erover kunnen laten gaan. Volgende week de zaal bekijken en wat er nog nodig is. En dan zouden we theoretisch gezien van start kunnen gaan. Als de leraar akkoord gaat met het door ons genoemde salaris wat we hem kunnen betalen.

Ook zullen we alle zaken ten aanzien van het project in een kort plan vastleggen. Zaken als verantwoordelijkheden, energievoorziening, onderhoud van computers, etc. kunnen beter vooraf goed worden vastgelegd. Ook zullen we naar budgetten op zoek moeten gaan om dit project voor een jaar te kunnen 'trekken'.

Per deelnemende groep (gevangenis, technici/onderhoud, kerken) is een 'contactpersoon/verantwoordelijke' aangesteld, die dan zo'n één keer per maand bij elkaar zullen gaan komen om de voortgang van het project te bespreken. En het houden van tussentijds toezicht erop.

We zien ernaar uit om onze computers voor dit doel uit te lenen. Al blijven we duidelijk communiceren dat wij, als blanken, de kar niet willen trekken. Het zijn uiteindelijk de Malinezen die verantwoordelijk zullen zijn. Wij bieden alleen onze technische kennis en vaardigheden aan, voor zover nodig in het beginstadium. Het is bijvoorbeeld ook de bedoeling dat de computerstudenten die aan huis komen de installatie en het onderhoud van de computers doen. Alleen als het echt niet gaat of goed fout gaat, mag Anco om de hoek komen kijken.