Kabbelend beekje

Ons leven is momenteel een beetje te vergelijken met een kabbelend beekje. Zonder al te poëtisch te worden in deze weblog. Anco's wonden genezen langzaam en het lopen gaat nog steeds niet makkelijk. Om deze reden brengen we meer tijd in huis door dan we wellicht zouden willen.

Maar....dat betekent niet dat we afgesloten zijn van de buitenwereld. Want de buitenwereld zorgt wel dat zij naar binnenkomt. Zo kregen we gisteren een 'troep' (daar leek het wel een beetje op ;-) verpleegsters op bezoek. Een groep die door een collega van ons werd rondgeleid. Een mix van Amerikanen en Malinezen. Ze kwamen even langs om ons te bemoedigen en ons van enig advies te voorzien.

Diezelfde dag kwam er een 'invasie' van CAMA-dominees langs. Ook zij wilden ons vooral bemoedigen en kwamen ons vertellen wat ze aan het doen waren op het gebied van het openen van 'een christelijk cybercafé'.

Zo stond er vandaag opeens een vreemde Afrikaan binnen. Anco en ik keken al een beetje van: kennen we die? Het gebeurt ons namelijk regelmatig dat we de Afrikanen die we kennen of niet kennen niet uit elkaar kunnen halen. Het is lastig als je vaak de enige blanke bent en zij, om die reden, jouw gezicht en naam wel onthouden ;-)

Maar goed, dit bleek de vriend van onze werker te zijn, en hij werkt bij een apotheek. Ook hij kwam even binnen, bekeek de wond, wenste ons een snelle beterschap en gaf ons nog wat adviezen.

Al met al, gaat het (zoals gezegd) de goede kant op en zien we ernaar uit dat Anco weer mobiel zal zijn. Dan kunnen we weer verder met de technische projecten waarmee we bezig zijn en hoeven we ons niet te beperken in het naar buiten gaan en mensen bezoeken.

Anco & zijn Lazy boy

Even een update vanuit Bamako over Anco zijn motorwonden. Zoals de titel al zegt, neemt Anco nog niet volledig deel aan het actieve leven. Zijn Lazy boy, luie en gemakkelijke stoel waarin je je beensteun omhoog kan doen, is momenteel zijn grootste vriend ;-) Het is al met al niet makkelijk om vrijwel de hele dag stil te moeten zitten. Maar ja, lopen is te pijnlijk.

Vanaf dinsdag vorige week (dag van het ongeluk) zijn we zo'n 5 keer bij de kliniek langsgeweest om Anco's wonden te laten verzorgen. De heling gaat minder snel dan gehoopt en verwacht. Zelfs de verpleegster gaf afgelopen maandag aan dat ze 'niet contente' was. We plagen haar maar een beetje wanneer ze zegt:”Kom overmorgen terug en dan kan het verband eraf!”. Klinkt als muziek in Anco's (en mijns ;-) oren, maar het is tot nu toe nog niet gelukt.

De zuster was er vandaag van overtuigd dat de wonden donderdag beter zullen zijn. Zo niet, dan gaan we bij haar thuis eten! Anco weet al wat hij plagend zal gaan zeggen bij binnenkomst donderdag: 'Dat wordt bij jou thuis eten!' Al hopen we natuurlijk van niet.

Het is bijzonder om te zien hoeveel collega's en Malinezen al aan Anco's stoel hebben gestaan. Zodra ze het horen, komen ze even langs om te groeten en beterschap te wensen. En om zo nu en dan stiekem een technische vraag te stellen. Wel een goede afleiding overigens voor Anco. Maandag stonden 2 van zijn studenten voor de deur en heeft hij de les gewoon door laten gaan. Daarna wel moeier dan normaal, maar dat geeft niet. Dan kan hij tenminste lekker slapen!

Mijn verjaardag was 'anders' dan anders. Het regende pijpenstelen (ja echt in Mali!), waardoor de stroom werd afgekapt. Toen hebben we in het donker bij kaarslicht een spelletje Carcassonne gespeeld. Het zwemmen in Eden Village houden we onszelf tegoed, al zal het nog wel eventjes duren voordat Anco weer een duik zal nemen.

Anco in de lappenmand

Het was even schrikken dinsdag in huize Van Bergeijk. Ewien kreeg rond 13.30 uur een telefoontje van Anco dat hij een ongeluk had gehad met de motor, toen hij op weg was naar collega's, niet ver bij ons huis vandaan. Een paar minuten na dit telefoontje stonden er ook wat mensen te kloppen aan de poort. Of ik niet met de auto even wilde komen. Natuurlijk! Ik wilde ook wel graag weten hoe 'erg' Anco er aan toe was.

Zo gezegd, zo gedaan: het ongeluk had nog geen paar honderd meter van ons huis plaatsgehad. Het was vanuit de auto ook duidelijk waar de plaats van het ongeval precies was. Er stond een hele groep rondom een bleek uitziende blanke man. De ziekenwagen en politie waren inmiddels ook gearriveerd. Een gehavende Anco (2 kapotte knieën, een bloedende linkerhand- en voet en heel wat schrammen) vertelde hen precies wat er gebeurd was.

Een oude man stak 'gehaast' de straat over (zoals vele Malinezen) om een busje / taxi (Sotrama) te halen. Altijd weer een levensgevaarlijke actie in onze ogen, omdat er bij het oversteken weinig naar het overige verkeer wordt gekeken, de blik is alleen gericht op het halen van zo'n Sotrama. Anco had de man al wel langs de weg zien staan, die vervolgens opeens overstak. Anco remde stevig toen hij dit doorkreeg, maar kon niet meer voorkomen dat hij ging glijden met de motor. Tijdens deze pijnlijke 'sliding' raakte hij de man, die vervolgens met zijn hoofd op de asfaltweg viel. Anco gleed al schurend over de weg en wist zich van zijn linkerzij op de rechter te draaien.

Al met al viel de schade aan motor en 'oude man' mee. Anco was er wat slechter aan toe en had flinke wonden aan bovengenoemde lichaamsdelen. Om deze te laten behandelen gingen we naar dr. Guindo, de dokterskliniek waar hij 2 jaar geleden ook behandeld is, maar toen voor typhus en malaria.

Het was rustig bij dr. Guindo, vanwege de middagpauze. Anco ging naar binnen, terwijl Ewien een recept in haar handen kreeg gedrukt om medicijnen te gaan halen bij de apotheek. Echt op zijn Malinees. Per patiënt de juiste medicijnen laten halen! Ondertussen gingen een verpleegster en verpleger aan de slag. De kapotte broek uit en eerst maar eens de schade bekijken.

De wonden werden vervolgens goed schoongemaakt, afgedekt en verbonden. Voor de zekerheid kreeg Anco ook een tetanusprik. Na ruim anderhalf uur konden we de kliniek weer verlaten, om vervolgens naar het politiebureau te gaan. Daar zat de broer van de 'tegenpartij' al te wachten op ons. Bij ongevallen in het verkeer ben je als blanke echter niet in je voordeel. Ook niet als de Malinese tegenpartij wellicht de schuldige in dit geval was.

Na veel heen en weer gepraat en het invullen van de nodige papieren, moesten we, aldus de politieagent, de eerste zorg betalen voor de oude man. Daarnaast kon Anco zijn motor alleen meekrijgen als er een expert naar had gekeken, uiteraard door ons betaald! Tijdens zo'n situatie is het altijd lastig om vriendelijk en beleefd te blijven, helemaal als je het gevoel krijgt dat gerechtigheid niet wordt gedaan....

Na weer 1,5 uur op het politiebureau te zijn geweest, konden we eindelijk op huis aan. Om vervolgens de dag erna nog een bezoek aan het bureau te brengen om de motor terug te vorderen en langs het verzekeringsbedrijf te gaan. Ook hier moesten we de politie weer betalen. En, jawel, de tegenpartij had geëist (zei de politieagent) dat we hem medische zorg zouden geven voor de rest van zijn leven!! Niet dus, zei ook de agent, dat was een te hoge eis.

Maar goed, al met al waren we dankbaar dat Anco én de oude man het er zo goed hadden afgebracht. Al voelde Ewien zich na de afsluiting bij de politie flink 'bekocht'. Je weet in zulke situaties nooit in wiens zak het geld terechtkomt. Vandaag, donderdag, zijn we teruggeweest naar het ziekenhuis en de wonden helen goed. Zaterdag wellicht nog één keer terug en dan rustig verder helen. Lastig is het wel, vindt Anco, om niet in staat te zijn om dingen te doen. En dan te bedenken dat we zondag, op Ewien's verjaardag, 'romantisch' naar Eden Village wilden, om lekker te zwemmen. We zullen zien; gezondheid is een groot goed, ook hier in Mali!