Vandaag zijn we alletwee moe en komt er weinig uit onze handen. Maar dat geeft even niets, want gisteren hebben we een productieve, lange en toch ook zeer leuke 'filmdag' gehad. Filmdag? vragen jullie. Laat me bij het begin beginnen...
Begin vorige week ontvingen we een e-mail via onze website van Lokaalmondiaal (www.lokaalmondiaal.net) met de vraag of ze evt. een dagje met ons mee konden lopen in Mali. Voor hun werk bezochten zij het Sociaal Mondiale Forum in Bamako en zodoende wilden ze de gelegenheid aangrijpen om ons leven en werk hier te filmen. Sja, zo'n aanvraag krijgen we niet elke dag en kunnen we dus ook niet afslaan ;-)
Na heen en weer te hebben gemaild of we elkaar van dienst konden zijn, stond het team van twee dan ook gisteren (woensdag 25 januari) bij ons op de compound. Anco haalde ze om 8.15 uur op in hotel Salam – niet ver bij ons vandaan – en zette ze om 2 uur 's nachts af op het vliegveld in Bamako. Zoals gezegd: een lange, maar heel gezellige dag.
Rond 11 uur togen we naar onze kerk, om een computer voor Abel – onze dominee – en de jeugd te installeren. Een computer overigens geheel draaiende op Linux, Open Source. Na de kerk even shoarma happen en vervolgens naar Point G, hét toeristische punt van Bamako. Vanaf dit punt kun je als het ware heel Bamako overzien. Je krijgt dan een idee van de wijdte van Bamako en ziet heel mooi dat de Niger 'dwars' door de stad heenstroomt. Wij dachten dat dat wel heel mooie filmbeelden zou opleveren.
Na Point G trokken we ons weer even terug op onze compound, om een interview met ons beiden op te nemen. De insteek van de 'korte film' zou zijn: het werken met de jeugd in een ontwikkelingsland. Om a.o. deze reden had LokaalMondiaal ons dan ook benaderd, met een grote interesse voor het computerproject in de jonge jongensgevangenis.
Voor het filmen van laatstgenoemde project hadden we schriftelijk toestemming gevraagd en ook gekregen op de dag zelf, dachten we. Toen we echter uiteindelijk in de gevangenis zelf aankwamen, stond de adjunct directeur ons op te wachten. In zijn kantoor vertelde hij ons dat zijn hogere baas toch geen toestemming had gegeven om het project te filmen. Zelfs niet als we ons alleen tot de computerzaal waarin de les wordt gegeven beperkten. Jammer, maar helaas!
Op dat moment besloten we Joel, onze Malinese computerdocent, mee te nemen naar ons test cybercafé en hem daar te laten vertellen om welke reden dit project bijzonder is. En hoe hij het lesgeven in de gevangenis ervaart. Ook konden we in het cyber nog wat jongeren interviewen over de 'kansen die internet geeft voor de jeugd en de toekomst'.
Na het cyber – inmiddels rond 6 uur 's avonds – op naar de school, om een les HTML te verzorgen én te filmen. Ook daar kwam de jeugd aan het woord. “Wat zou een cursus HTML hen 'opleveren' voor de toekomst?”
We sloten de avond af met een Malinese maaltijd bij ons thuis en praatten nog wat na. Om half 12 werd het toch echt tijd om even de ogen te sluiten. We waren het allemaal over één ding eens: het was bijzonder hoe we de dag als vier 'vreemden' begonnen en als 'vrienden' (wat ons betreft) uit elkaar gingen. We hopen tijdens ons verlof een bezoekje te brengen aan de opnamestudio van LokaalMondiaal in Arnhem.
Onze korte film wordt – DV – op de lokale tv getoond, tijdens het programma Bouwen aan de Wereld. De kans zit er in dat het ook landelijk zal worden uitgezonden. Hoe en wanneer horen jullie zodra het bekend is.
26 januari 2006
22 januari 2006
Leren van fouten
Aangezien de cultuur en levenswijze in Mali zo anders is dan in Nederland, kun je 'als witte' gemakkelijk iets niet volgens de culturele spelregels doen. Waar wij soms voor snelheid en efficiëntie kiezen, kiest de Malinees voor een ceremonie en langere tijd. In sommige gevallen staan we vooraf niet voldoende stil bij het verschil in (denk)patronen. En dan gaat het weleens mis ;-)
Zo hebben we bijvoorbeeld het computerproject in de jongensgevangenis waar we oprecht trots op zijn. Helemaal ook omdat het project draaiende wordt gehouden door een Malinese computerdocent. Zo dachten we dat we sinds mei vorig jaar wel enige 'krediet' (in ons denken) hadden opgebouwd, om een en ander van een les te filmen. Het gefilmde materiaal zouden we dan weer in Nederland kunnen gebruiken, om beelden van ons werk te laten zien.
Zo gezegd, zo gedaan! Na de docent te hebben ingelicht, gingen we er met onze eigen camera op af. We dachten echter niet voldoende na over protocollen – erg belangrijk in Mali – die vereisen dat we schriftelijk een verzoek indienen voor het filmen van....Die vrijdag hadden we dat nog niet voldoende door en hebben we de studenten gefilmd en hen iets laten delen van hoe zij de cursus ervaren.
Woensdag werden we echter op de hoogte gesteld dat de (adjunct)directeur hierop niet gesteld was en dat we hem vooraf (beter) hadden moeten inlichten. Of we dan ook niet naar de gevangenis wilden komen om te praten. Uiteraard gingen we hierop in en wilden we ook goed uitleggen om welke reden we een en ander hadden gefilmd. Het project kan tenslotte alleen maar draaien met behulp van sponsors in Nederland. We hadden dus absoluut geen kwaad in de zin.
We hadden echter niet voldoende stil gestaan bij het feit dat de gemiddelde Malinees er niet van houdt op de film te worden gezet. Helemaal niet als je in de gevagenis zit!! Tijdens het gesprek namen we onze meer ervaren collega mee, die al jaren in de gevangenis komt en werkt. Zij wist op een heel prettige en ontspannende manier het 'slecht-nieuws-gesprek' in goede banen te leiden. Waarbij ze de nadruk legde op het leren door fouten te (mogen) maken.
De adjunct-directeur drukte ons nog eens goed op het hart een en ander in de toekomst beter te regelen. Sinds het aantreden van een andere 'hoogste baas' waren de regels strenger geworden en is een en ander er niet makkelijker op geworden. Ook hij begreep gelukkig goed om welke reden we dit project wilden filmen.
Een volgende keer zouden we dan, aldus hem, enige 'officials' kunnen uitnodigen, en een klein schaap kunnen slachten. Het dus doen op de manier à la Malienne ;-) We hebben tijdens dit gesprek direct een verzoek ingediend. Om woe a.s. met twee vertegenwoordigers van “Lokaal Mondiaal” een kwartier te filmen.
Lokaal Mondiaal heeft ons zelf benadert om een dagje met ons mee te lopen. Zij hadden ons via onze website gevonden en waren met name geïnteresseerd in het gevangenisproject. Lokaalmondiaal zendt televisieitems en films uit op regionale en lokale omroepen. Door internationale issues vanuit het lokale en regionale perspectief te belichten wil lokaalmondiaal bewustwording creëren over internationale samenwerking en respect voor culturen bevorderen.
We zouden het erg leuk vinden om hen iets van het werk in de gevangenis te laten zien. We zullen zien hoe de (adjunct) directeur op ons 'officiële verzoek' reageert ;-)
Zo hebben we bijvoorbeeld het computerproject in de jongensgevangenis waar we oprecht trots op zijn. Helemaal ook omdat het project draaiende wordt gehouden door een Malinese computerdocent. Zo dachten we dat we sinds mei vorig jaar wel enige 'krediet' (in ons denken) hadden opgebouwd, om een en ander van een les te filmen. Het gefilmde materiaal zouden we dan weer in Nederland kunnen gebruiken, om beelden van ons werk te laten zien.
Zo gezegd, zo gedaan! Na de docent te hebben ingelicht, gingen we er met onze eigen camera op af. We dachten echter niet voldoende na over protocollen – erg belangrijk in Mali – die vereisen dat we schriftelijk een verzoek indienen voor het filmen van....Die vrijdag hadden we dat nog niet voldoende door en hebben we de studenten gefilmd en hen iets laten delen van hoe zij de cursus ervaren.
Woensdag werden we echter op de hoogte gesteld dat de (adjunct)directeur hierop niet gesteld was en dat we hem vooraf (beter) hadden moeten inlichten. Of we dan ook niet naar de gevangenis wilden komen om te praten. Uiteraard gingen we hierop in en wilden we ook goed uitleggen om welke reden we een en ander hadden gefilmd. Het project kan tenslotte alleen maar draaien met behulp van sponsors in Nederland. We hadden dus absoluut geen kwaad in de zin.
We hadden echter niet voldoende stil gestaan bij het feit dat de gemiddelde Malinees er niet van houdt op de film te worden gezet. Helemaal niet als je in de gevagenis zit!! Tijdens het gesprek namen we onze meer ervaren collega mee, die al jaren in de gevangenis komt en werkt. Zij wist op een heel prettige en ontspannende manier het 'slecht-nieuws-gesprek' in goede banen te leiden. Waarbij ze de nadruk legde op het leren door fouten te (mogen) maken.
De adjunct-directeur drukte ons nog eens goed op het hart een en ander in de toekomst beter te regelen. Sinds het aantreden van een andere 'hoogste baas' waren de regels strenger geworden en is een en ander er niet makkelijker op geworden. Ook hij begreep gelukkig goed om welke reden we dit project wilden filmen.
Een volgende keer zouden we dan, aldus hem, enige 'officials' kunnen uitnodigen, en een klein schaap kunnen slachten. Het dus doen op de manier à la Malienne ;-) We hebben tijdens dit gesprek direct een verzoek ingediend. Om woe a.s. met twee vertegenwoordigers van “Lokaal Mondiaal” een kwartier te filmen.
Lokaal Mondiaal heeft ons zelf benadert om een dagje met ons mee te lopen. Zij hadden ons via onze website gevonden en waren met name geïnteresseerd in het gevangenisproject. Lokaalmondiaal zendt televisieitems en films uit op regionale en lokale omroepen. Door internationale issues vanuit het lokale en regionale perspectief te belichten wil lokaalmondiaal bewustwording creëren over internationale samenwerking en respect voor culturen bevorderen.
We zouden het erg leuk vinden om hen iets van het werk in de gevangenis te laten zien. We zullen zien hoe de (adjunct) directeur op ons 'officiële verzoek' reageert ;-)
18 januari 2006
Onderwijzers opgelet!
Pff, nooit geweten dat kennis overdragen in een andere taal best ingewikkeld kan zijn. Het is alsof je soms de meest simpele termen niet meer snel genoeg in andere woorden kan omzetten, voordat de groep je vragend aankijkt omdat er zo'n lange stilte valt. Maar goed, ben dus sinds maandagavond met een cursus HTML 4.01 van start gegaan.
De groep is goed van aantal, 7 in totaal. Eén van onze voorwaarden om deze cursus te geven was, dat niet alleen jongens zich zouden inschrijven, maar zeker ook enkele meiden. Als je de algemene cijfers erop naslaat zie je toch (over het algemeen) al het beeld terug dat de jongens beter geletterd zijn dan de meiden. Niet vreemd overigens, in een cultuur waarbij de rol man – vrouw nog wat duidelijker en traditioneler omlijnd is.
Maandagavond dus van start gegaan, later dan gepland, omdat een ieder zijn of haar weg naar de onderwijslocatie (MK school) moest vinden. Na enige administratieve afhandelingen (gegevens, betaling voor kopieën, etc) konden we dan ook echt van start gaan. Iedereen stelde zich even voor en vertelde met welk doel hij of zij de cursus wilde volgen. Dat zou mij, dacht ik, een beter beeld geven van de samenstelling van de groep. Dat gaf het zeker en sommige studenten gaven aan de cursus te willen volgen om beter met de computer om te leren gaan. Hmm, da's toch niet helemaal het doel waarmee deze cursus wordt gegeven ;-)
Divers is de groep wel, al hebben ze twee dingen gemeen. Ze kerken in dezelfde gemeente (de onze dus ;-) en ze zijn allen student. Toch werd de eerste avond al een duidelijke scheiding zichtbaar tussen de mensen die wisten hoe met een computer om te gaan en degenen die – zo leek het althans – die avond voor het eerst erachter plaatsnamen. In het leven van alledag ontmoeten we al weinig Malinezen (jong of oud) die weten hoe ze blind moeten typen. Dominees kunnen soms uren over het typen van enkele Bijbelverzen doen.
Toch was het enthousiasme tijdens de avond groot, de wil om nieuwe dingen te leren is absoluut aanwezig. Het jongste meisje uit de groep had dit al laten blijken, toen Anco haar van ons huis naar de MK-school bracht. Aan mij is dan ook de taak om het voor iedereen uit de groep aantrekkelijk en leerzaam te maken. Na les 1 te hebben gegeven werd ik er bijvoorbeeld weer even bij stil gezet, dat wij – computertechneuten – bepaalde jargon gebruiken alsof het de taal is van alledag. Sommige studenten keken dan ook zo nu en dan glazig op van de door mij samengestelde syllabus.
Ook moet ik mijn plaats (balans) zien te vinden in de manier van lesgeven. Onze manier van lesgeven in Europa is zo anders dan die in Mali. In Mali krijg je, even heel zwart-wit gezegd, de dingen voorgekauwd, leer je ze vervolgens uit je hoofd en moet je ze reproduceren. Eigen initiatief en vindingrijkheid wordt niet altijd op prijs gesteld.
Toch probeer ik de les zo te geven, dat er een interactieve sfeer ontstaat. Waarbij ze samen op weg gaan en echt plezier krijgen in de dingen die ze nieuw leren. Met het uiteindelijke doel dat zij dit deel van ons werk (de bouw van websites) zelfstandig op zich kunnen nemen. Maar wellicht denk ik daarbij nog te ver voortuit. Eerst maar eens per les kijken hoe een en ander gaat en waar bepaalde dingen moeten worden aangepast.
De groep is goed van aantal, 7 in totaal. Eén van onze voorwaarden om deze cursus te geven was, dat niet alleen jongens zich zouden inschrijven, maar zeker ook enkele meiden. Als je de algemene cijfers erop naslaat zie je toch (over het algemeen) al het beeld terug dat de jongens beter geletterd zijn dan de meiden. Niet vreemd overigens, in een cultuur waarbij de rol man – vrouw nog wat duidelijker en traditioneler omlijnd is.
Maandagavond dus van start gegaan, later dan gepland, omdat een ieder zijn of haar weg naar de onderwijslocatie (MK school) moest vinden. Na enige administratieve afhandelingen (gegevens, betaling voor kopieën, etc) konden we dan ook echt van start gaan. Iedereen stelde zich even voor en vertelde met welk doel hij of zij de cursus wilde volgen. Dat zou mij, dacht ik, een beter beeld geven van de samenstelling van de groep. Dat gaf het zeker en sommige studenten gaven aan de cursus te willen volgen om beter met de computer om te leren gaan. Hmm, da's toch niet helemaal het doel waarmee deze cursus wordt gegeven ;-)
Divers is de groep wel, al hebben ze twee dingen gemeen. Ze kerken in dezelfde gemeente (de onze dus ;-) en ze zijn allen student. Toch werd de eerste avond al een duidelijke scheiding zichtbaar tussen de mensen die wisten hoe met een computer om te gaan en degenen die – zo leek het althans – die avond voor het eerst erachter plaatsnamen. In het leven van alledag ontmoeten we al weinig Malinezen (jong of oud) die weten hoe ze blind moeten typen. Dominees kunnen soms uren over het typen van enkele Bijbelverzen doen.
Toch was het enthousiasme tijdens de avond groot, de wil om nieuwe dingen te leren is absoluut aanwezig. Het jongste meisje uit de groep had dit al laten blijken, toen Anco haar van ons huis naar de MK-school bracht. Aan mij is dan ook de taak om het voor iedereen uit de groep aantrekkelijk en leerzaam te maken. Na les 1 te hebben gegeven werd ik er bijvoorbeeld weer even bij stil gezet, dat wij – computertechneuten – bepaalde jargon gebruiken alsof het de taal is van alledag. Sommige studenten keken dan ook zo nu en dan glazig op van de door mij samengestelde syllabus.
Ook moet ik mijn plaats (balans) zien te vinden in de manier van lesgeven. Onze manier van lesgeven in Europa is zo anders dan die in Mali. In Mali krijg je, even heel zwart-wit gezegd, de dingen voorgekauwd, leer je ze vervolgens uit je hoofd en moet je ze reproduceren. Eigen initiatief en vindingrijkheid wordt niet altijd op prijs gesteld.
Toch probeer ik de les zo te geven, dat er een interactieve sfeer ontstaat. Waarbij ze samen op weg gaan en echt plezier krijgen in de dingen die ze nieuw leren. Met het uiteindelijke doel dat zij dit deel van ons werk (de bouw van websites) zelfstandig op zich kunnen nemen. Maar wellicht denk ik daarbij nog te ver voortuit. Eerst maar eens per les kijken hoe een en ander gaat en waar bepaalde dingen moeten worden aangepast.
Vanavond mag ik weer: 6 weken 2 keer in de week.
PS Tips op het gebied van lesgeven zijn van harte welkom ! ;-)
Abonneren op:
Posts (Atom)