Een jaar in Mali, lang leve Mali!

We zijn alweer een jaar in Mali (tijd vliegt niet?). Nu we de toeristenfase ruim voorbij zijn, leek het me wel aardig om een 'ode aan Mali' te schrijven. Bij deze dan...alhoewel in deze ode zowel de goede als minder leuke kanten aan de orde kunnen komen ;-). Tsja, realistisch moeten we wel blijven natuurlijk!!

Maar goed, het feit dat de tijd vliegt zegt ook wel iets over hoe we ons momenteel thuis voelen in Mali! We leren meer en meer mensen kennen van allerlei aard en dat maakt het leven interessant. Niet altijd natuurlijk, want plannen maken in Afrika verloopt nu eenmaal anders dan in Nederland. Relatie is alles, zonder dat aspect kom je nergens. Goed uitgangspunt overigens, maar het kan ook te ver door worden gevoerd.

Een collega van ons gaf me enkele dagen geleden een goed advies, toen ik mijn armen in de lucht gooide en zei: “Plannen doe ik niet meer, het loopt toch elke dag anders!”. Nee, zei hij wijs, je moet blijven plannen, maar niet gefrustreerd raken als de plannen niet lopen zoals jij het wilt. Tsja, daar valt je mond van open, van zoveel wijsheid ;-) Maar ik ben wel zover dat ik het met een volmondig Ja beaam.

Anco op zijn beurt heeft gelukkig deze tik niet: gestructureerd leven en werken, te ver vooruit plannen...Dat houdt ons keer op keer weer in evenwicht. Nu we alle seizoenen in Mali een keer hebben doorlopen, is de regentijd bij hem toch geen favoriet. Europese en Amerikaanse fabrikanten maken nu eenmaal geen apparatuur voor buiten, dat goed tegen een hoos- en stortbui kan. Kapotte apparatuur en volgelopen radiomodems waren de laatste tijd bij hem 'ergernis nummer 1'. Bij dat aspect hebben we bij onze voorbereiding niet echt stilgestaan ;-)

Maar door alles heen, voelen we ons steeds sterker in onze Malinese schoenen staan. De taalbarrière wordt langzaamaan kleiner, ons vertrouwen ook daarin groeit. De laatste maanden, vanaf augustus, voelen we ons ook gezegend met een nieuwe veld directeur. Na een jaar zonder 'echte' leider in Mali te zijn geweest, kan ik zeggen dat dat een verademing is. Hierdoor kunnen we ook als team meer uit de verf komen.

Enige zaken die al eerder zijn genoemd en waar het moeilijk is om aan te wennen, zijn bijvoorbeeld: het vele vuil op de straat, de kreupelen/zieken/bedelaars op straat, de keer op keer weer tetterende moskeeën, de armoede om ons heen en daarbij de aanhoudende corruptie in sommige bevolkingslagen/beroepsgroepen. Het houdt ons klein om te zien hoeveel slechter de mensen het hebben waaronder we werken. Tegelijkertijd blijft het de uitdaging om te blijven zien hoe je adequaat op deze dingen kunt inspelen, zonder erdoor verlamd te raken.

We hebben naar ons gevoel veel meegemaakt in ons eerste jaar: goede en minder goede dingen. Toch voelen we ons gesterkt en sluiten we ons aan bij wat een Amerikaanse leider ons in augustus zei: “Het tweede jaar kan dan alleen maar beter worden en dat wens ik jullie toe.” Ook wij wensen jullie, familie en vrienden in NL, dat toe! Al besef ik goed dat het officiële Nieuwe jaar (2006) nog niet is aangebroken. ;-)

p.s. De eerste twee weken zullen we minder online te vinden zijn, vanwege een werkreis naar Guinee.

Nogmaals vrouwen (2)

Tot mijn schrik zag ik dat het alweer 10 dagen geleden is dat de laatste weblog is gepost. Time flies!! En dan te bedenken dat ik de laatste keer weer omringd was door vrouwen. Negentig in totaal dit keer, nu voorzien van een blanke huid ;-)

Eén keer per jaar vliegt er namelijk een vrouwenteam over uit (voornamelijk) Amerika om ons, zendelingvrouwen, te 'pamperen' zoals ze dat zo mooi noemen. Pamperen in zowel geestelijke als lichamelijke zin. Pamperen staat dan voor het Nederlandse 'in de watten leggen'.

Het is elke keer weer geweldig om te zien wat er gebeurd zodra je 90 vrouwen op één plaats samenbrengt. Mannen in deze getale heb ik nog geen drie dagen zien samenkomen op de wijze dat vrouwen dat doen / kunnen. Het vrouwenteam dit jaar kwam uit Texas en één van de mede-organisatoren heet Rita. Dat was wel een vreemde gewaarwording om in Bamako te zijn, ver van je familie, terwijl orkaan Rita Texas aandoet. Eensgezind is er dan ook tijdens deze dagen voor de vrouwen en hun familie ver weg (net als voor ons) te bidden.

De rode draad door de hele conferentie heen was 'boundless'. Wij mensen hebben er een handje van om alle dingen in ons leven, op welk gebied dan ook, zelf in de hand te nemen, te controleren. We springen niet zo graag 'out of the box', want dat brengt verandering met zich mee. Bovendien: wat zal mijn buurvrouw daar wel niet van denken. Ook in de zendelingenwereld is dit fenomeen niet onbekend. Wij blijven tenslotte ook mensen van vlees en bloed, en zijn niet heiliger op dat vlak dan anderen. We streven er wel naar, maar falen vaak genoeg.

Ook in het aanbidden van God, het inrichten van je leven moet je voor de volle 100% kunnen geven, zonder je daarbij te laten limiteren door mensen om je heen, omstandigheden of angst voor verandering. Onze visie / zicht wordt zo vaak vertroebeld door de dingen die wij bestempelen als belangrijk (= gelimiteerd). Zonder daarbij onze ogen gericht te houden op de Schepper van hemel en aarde (= ongelimiteerd).

De conferentie was heel verfrissend en het is ieder jaar weer goed om (nieuwe) contacten op te doen. Het is ook altijd weer een uitdaging om de dingen die je hebt geleerd vast te houden en om te zetten naar de praktijk. Naast sessies was er ook tijd voor een frisse duik, het laten beschilderen van je teennagels (momenteel een hit in Amerika), je haar laten knippen, zelf sieraden / kaarten maken, het krijgen van een massage etc. Ik heb met bewondering gekeken naar de omtovering van teennagels in bijvoorbeeld een aquarium (Nemo), meloenen, bloemenvelden, tijgervellen, etc. Dat was ware kunst!!

De sfeer was ontspannen en vol verwachting. Zo'n 13 verschillende landen waren vertegenwoordigd tijdens deze dagen om elkaar beter te leren kennen, ervaringen te delen. Het was een geslaagde, maar (wat mij betreft) te korte conferentie ;-) Maar het was goed om weer naar huis te gaan en wat tijd te spenderen met Anco. Hij was namelijk de week ervoor ook in zijn eentje geweest, toen de conferentie in Koutiala aan de gang was (Aaaaaaaaaaaaaaahhhhhhhhhhhhhh, hoor ik jullie nu denken).

Volgende week trekken we er weer samen op uit. Dit keer weer naar Guinée. Om daar een technisch handje te helpen met het klaarmaken van het ziekenhuis (apparatuur, zonne-installaties etc). De deuren van de Hope Clinic hopen namelijk half november officieel open te gaan!!

Overal vrouwen

Deze week bevindt ik me op een andere plaats binnen Mali, namelijk Koutiala. De plek waar Anco en ik regelmatig naar afreizen om over de website te praten, een goede internetverbinding aan te leggen etc. Dit keer ben ik echter niet voor 'zaken' in Koutiala, maar voor een internationale vrouwenconferentie. En dat zonder Anco ;-)

Het is een unieke ervaring om te zien hoe vele Afrikaanse vrouwen (zo'n 1.200 in totaal) zich verzamelen en tijdens een kamp als dit de tijd van hun leven lijken te hebben. Even weg van huis, hun man en soms ook de kinderen ;-) Het roept herinneringen op van de schoolkampen die we hadden in onze tienertijd.

Vandaag, donderdag, was ook voor ons, Toubabous (=blanken), een goede dag. Tim Albright, zendeling in Burkina Faso, verzorgde namelijk de lezingen. Met als gevolg een aantal lezingen in zowel Frans en Bambara, waar de anderen alleen in het Bambara worden gehouden. Ook het onderwerp van de lezingen was interessant, namelijk 'je eigen mentaliteit' ten opzichte van armoede in een land als Mali. Ofwel: hoe stel je je op als het gaat om de armoede die heerst in je land?

Zie je het als onoverkomelijk? Treur je alleen over de dingen die je NIET hebt in plaats van de dingen die je WEL hebt? Zie je het als de situatie waarin God je heeft geplaatst? De lezing was ook interessant omdat er zowel theoriëen als oplossingen werden gegeven. Met name op gezondheidsgebied kan veel goeds worden bereikt met het doorvoeren van kleine veranderingen. Denk hierbij bijvoorbeeld aan de plastic beker water die aan zo'n 10-15 man wordt doorgegeven, afgezien van een (kleine) ziekte die hij of zij met zich meedraagt. En dus tegelijkertijd aan heel wat anderen overdraagt.

Zelf schrok ik wel van het gegeven dat doodsoorzaak nummer 3 in arme Afrikaanse landen is, het inademen van de rook die vrijkomt bij het koken IN huis. Met name de kinderen leiden hier dubbel en dwars onder.

In alles ging het, aldus de spreker, om 'hoe je je opstelt' in de situatie waarin je verkeert. Ben je God dankbaar en ben je Hem dankbaar voor het weinige dat je hebt? Neem daarin de verantwoordelijkheid voor datgene wat je hebt, onafhankelijk van de waarde. Op die manier verlies je geen hoop en kun je, door niet bij de pakken neer te gaan zitten, op een creatieve manier je familie, de gemeenschap en uiteindelijk Mali helpen. Laat de armoede waarin je leeft je niet blink maken voor de capaciteiten / talenten die God je gegeven heeft.