Terug van weggeweest

Sommige van jullie zullen onze weblogs gemist hebben de afgelopen week, anderen zullen het niet gemerkt hebben dat er een gat in het schrijven van weblogs zat...Vandaag, zaterdag, zijn we teruggekeerd van een 4-daagse conferentie in Bamako.

Hmm, geen reden zou je zeggen om ons niet van weblogs te voorzien. Jawel, toch wel, omdat we voor deze conferentie op een plaats waren waar het lastig was om ons te connecteren met internet. Daarbij kwam ook nog dat gedurende deze tijd onze 'internetlijn' thuis niet werkend was. De kabel tussen Bamako en Dakar, die ons normaliter van internet voorziet, was onderbroken.

Maar goed, genoeg hierover. De conferentie was georganiseerd door onze regionale leiders, om met ons, het team, te praten over de 'gezondheid' van ons veld. Iets waarover we als zendingswerkers wel eens (opzettelijk) vergeten te praten, door alle drukte in het werk, de aanpassing aan een nieuw land en een nieuwe cultuur, etc.

De komst van een nieuwe veldleider en zijn gezin, begin augustus, leek een geschikt moment om hiervoor tijd in te ruimen. Deze dagen hebben we hen dan ook beter mogen leren kennen en was er openheid om zowel goede als minder goede dingen te bespreken. Ook werd de gelegenheid geboden om met IM, de regionale leiders, te praten over het beleid dat door hen is en wordt uitgestippeld. Over de manier waarop zij tot bepaalde keuzes (zijn ge)komen.

Zo'n kleine week is intensief en ook confronterend. Er werd van elk teamlid gevraagd om eerlijk, ECHT, te zijn en je hart bloot te leggen. Ook als er minder leuke, pijnlijke dingen waren die met elkaar besproken moesten worden. Om op deze wijze als team vooruit te kunnen komen en met vertrouwen de toekomst tegemoet te zien.

Het was voor ons een verfrissende week, waarop we zowel serieuze als fun dingen als team mochten doen. De eerste avond werd bijvoorbeeld geopend met een heus potje Nederlands sjoelen. Wij Nederlanders moesten al lachen wanneer onze Amerikaanse collega's het woord probeerden uit te spreken ;-) Ook mochten we ervaren dat er in de loop der week meer begrip ontstond voor elkaar en voor elkaars wensen en behoeften.

Je hebt elkaar als team hard nodig in een land als Mali. Of eigenlijk in elk land 'anders' dan je thuisland. Ieders gaven en talenten komen zoveel beter tot uiting als je er voor elkaar bent, zowel in werk als privé. En we ons gesteund mogen weten door een capabele leider, die het beste in ieders teamlid naar boven wil halen. Dit alles onder leiding van Hem die een plan heeft met een ieder van ons en elk teamlid geplaatst heeft in de plaats en positie waar hij/zij nu verkeert.

Kip ik heb je

Niet letterlijk bedoeld in dit geval, maar het leek me een goede titel om in ieder geval de aandacht te trekken ;-) De weblog van vandaag gaat over bepaalde Afrikaanse denkwijzen, die zo nu en dan (tot vaak) haaks staan op die van ons. Eerder hebben we onze naaier al genoemd, die er voor ons een nogal onlogische denkwijze op nahield.

Maar goed, kippen dus. Zoals jullie weten hebben we er 3: 2 hennen en 1 haan. Soms, de laatste tijd zelfs vaker, loop je met een slaperig hoofd de buitenlucht in en sta je opeens oog in oog met....jawel een kip. Om precies te zijn altijd dezelfde kip. Misschien zelfs een avontuurlijke kip?? Je moet dan eerst de kip vangen en weer terug zetten voor je verder kan met de orde (welke orde ;-) van de dag. Maar dat terzijde.

Nu hebben we deze kippen al een aantal maanden en zijn ze, aldus kenners, 'legklaar' (of hoe noem je dat?). Afrikaanse kenners, zoals Aya, horen het aan de manier waarop ze kakelen. Andere, Nederlandse kenners, kijken gewoon naar hun leeftijd en groei. Maar goed, beide partijen zijn het hierin eens, dat het leggen van eieren kan beginnen.

Elke morgen kijken we dus vol verwachting of er een ei (liefst meer) ligt, maar tot op heden is dat nog niet het geval. De haan groeit en groeit, en is niet voor niets haantje de voorste. De kippen groeien ook, maar in iets mindere mate. Afrikanen zeggen dan ook op het nog niet leggen, zet de kip een mes op zijn keel. Niet al te letterlijk natuurlijk, maar een mes komt er wel bij te pas. Men laat de kip dan een mes zien en 'dreigt' deze de keel door te snijden als zij niet snel met eieren komt. En dit is een serieuze gelegenheid, even voor alle duidelijkheid.

Nederlandse, nuchtere kenners constateren dat de kippen 'ook' nog geen eieren leggen, omdat er geen goede broedplaats is gemaakt. Een aarde pot (niet ideaal) wordt vervolgens met een soort hooi bedekt en 'men' besluit er een gekocht ei in te leggen om hen wellicht op een idee te brengen. Is weer eens wat anders dan een mes op je keel ;-)

Laat nu de verwarring groot zijn als Aya het water 's ochtends verschoond van de kippen en een ei ziet. Vol vreugde wordt haar mes-theorie bevestigd, terwijl wij proberen uit te leggen waar dit specifieke ei vandaan komt. Nee hoor, het mes heeft geholpen!

Al met al houdt het eieren leggen ons bezig en houden we er, ieder vanuit zijn eigen opvoeding en culturele achtergrond, andere ideeën op na. Dus kippenkenners: als je een goed idee hebt, deel het dan. Dan kunnen we deze eens naast elkaar leggen...

Dagelijkse harde praktijk

In Mali worden we dagelijks met mensen geconfronteerd die in nood verkeren. Het is altijd weer moeilijk om op zo'n moment een weloverwogen keuze te maken iemand wel of niet te helpen.

Zo heeft onze sticker 'Mission Protestante CMA' op onze geleende auto zowel voor- als nadelen. In Mali kun je makkelijk over 'spirituele zaken' praten, dat is voor hen aan de orde van de dag. Het spirituele en het dagelijks leven lopen als het ware door elkaar heen, het loopt in elkaar over. Dit heeft dan bijvoorbeeld tot gevolg dat ze even een praatje komen maken en vertellen dat zij ook gelovig zijn.

Moeilijker wordt het echter als je dagelijks mensen op je pad tegenkomt die een bepaalde nood aan je bekend komen maken. En vinden dat je hen 'in naam van God' moet helpen. Maar ja, we kunnen nu eenmaal niet iedereen in Bamako/Mali helpen. Zou mooi zijn, want dan zouden we het ook direct doen ;-)

Het is dan ook zaak om per situatie te bekijken wat je wel of niet kan doen en dat is niet altijd even makkelijk. Zo kwamen we een man tegen bij het huis van onze nieuwe directeur, die ons om geld voor medicijnen vroeg. Duidelijke vraag zou je zeggen, al zijn er ook mensen die zodra ze de medicijnen ontvangen het weer inwisselen bij de apotheek voor geld. Maar goed, in zijn geval konden we zien dat hij pijn leed, en dat hij duidelijk (zoals hij zelf ook aangaf) echt een operatie had ondergaan enkele dagen geleden.

Normaliter zou hij dan eerst bij zijn familie terecht moeten kunnen voor geld en dat vroegen we hem dan ook. Hij antwoordde geen familie te hebben. Moeilijk te begrijpen, maar we konden alleen afgaan op zijn woord in dit geval. In deze situatie besloten we dan ook met hem naar de apotheek te gaan, de medicijnen te kopen en hem af te zetten bij een kleine kliniek voor behandeling.

Het blijft hierin toch dagelijks zoeken naar een balans. En om wijsheid en het kunnen doorgronden van bepaalde mensen met hun verhalen. Want er zijn echt mensen die kunnen liegen alsof het gedrukt staat (ook daar hebben we na 11 maanden Mali voldoende ervaring mee, helaas ;-) Toch willen we ons hart door enkele slechte ervaringen niet laten verharden.