We gaan op reis en nemen mee...

Even een kort berichtje om te zeggen dat we morgen (vrijdag) weer op reis gaan naar Koutiala. Om de internetverbinding aldaar werkende te maken. En om de website nog wat meer onder de aandacht van het team te brengen en met hen door te nemen.

Dit keer weten we niet hoe lang we weg zullen blijven (misschien een paar dagen, een week?). We zullen in ieder geval niet eerder huiswaarts gaan dan dat de verbinding werkt, en we dit ook met eigen ogen gezien hebben ;-)

Zolang de internetverbinding nog niet werkt, zullen we dan ook niet veel online te vinden zijn ;-) Geen beloftes dus over snel e-mails beantwoorden, een weblog schrijven over onze belevenissen, etc. Even lekker op z'n Afrikaans: we laten het gewoon over ons heenkomen.

Tot binnenkort!!

Werk en fun in Koutiala

We zijn vandaag teruggekomen van een paar dagen Koutiala. Waar we het werk met plezierige dingen hebben afgewisseld. Sowieso was het weer gaaf om onze collega's daar te zien en beter te leren kennen. Ook hadden we Tabitha, een Amerikaanse stagiaire van Carina, met ons meegenomen die volop genoot. Koutiala is weer eens wat anders dan de drukke stad Bamako.

Maar wat hebben we dan in Koutiala gedaan? Nou, allereerst gewerkt natuurlijk ;-) Anco ging gewapend met een satellietschotel om voor eens en altijd af te rekenen met het telefoon- / internetverbindingsprobleem. Zoals sommigen van jullie je wellicht herinneren had hij al eerder een poging op dit vlak in Koutiala gedaan. Hij kwam toen echter tot de conclusie dat de satelliet waarop hij richtte, in combinatie met de te kleine schotel, geen succes uitwerkte.

Dit keer had hij dus een GROTERE schotel mee, en zou hij deze op een andere satelliet gaan richten. Beter te bereiken vanuit Mali. De schotel werd op dag 1 op het dak geplaatst. De jongste zoon van onze collega's hielp gretig mee en genoot zichtbaar van dit technische klusje. Eveneens Anco overigens. Anco richtte de schotel uit en ja hoor, na een telefoontje richting de 'internetmaatschappij' werkte het aan het einde van de middag prima. Ze waren er echter met z'n allen nog niet zo zeker van of het dak de grote en dus zware schotel zou houden bij bijvoorbeeld een grote storm. Het plan werd dan ook gesmeed om de schotel de volgende dag op de grond te plaatsen.

En ja hoor...Laat nu de volgende morgen vroeg (rond 7 uur) een kleine storm opkomen. Alle mannen, inclusief mijzelf als fotograaf, snel hun kleren aan en het dak op. Al het materiaal eraf en weer even terug naar bed / binnen. De regen belemmerde tenslotte verder werken. Na het ophouden van de regen gingen we met man en vrouw aan de slag. Al leek het soms meer een Malinese werkwijze: de vrouwen stonden erbij en bemoedigde....juist ja, de mannen!!

Maar goed, na wat bomen / struiken te hebben gekapt werd de schotel dit keer op de grond geplaatst. Deel 1 van de internetverbinding in Koutiala was geslaagd. Binnenkort zullen we terug gaan om een netwerk tussen de verschillende huizen en kantoor op te zetten.

Ewien heeft ook niet stilgezeten tijdens het bezoek aan Koutiala. Zij heeft een uitdraai van de website-in-concept voor het ziekenhuis woord voor woord met de groep doorgenomen. Met het resultaat dat deze, als alles goed gaat, deze week online kan gaan. Daarover later meer.

Plezier hebben we ook gehad werd al in de kop genoemd. Jazeker, we werden namelijk verrast met een nachtje kamperen. En dat op maar 10 kilometer afstand van het huis van onze collega's!! Het leek echter alsof je in een ander stukje Mali was beland. Het was een leuke, enigszins vermoeiende nacht, we hebben niet veel geslapen ;-) De 3 kinderen (10, 8, 5) van onze collega's vonden het helemaal 'geweldig'! En de rest natuurlijk ook. We hebben veel gepraat, gelachen bij het kampvuur en weinig geslapen. Al was het alleen al omdat de rotsachtige bodem waarop we lagen niet zo lekker meeveerde als ons (water)bed.

Familieperikelen

Familieperikelen? Weer zo'n 'bijzondere' naam voor een weblog? Nou, dat kan uitgelegd worden. We komen er meer en meer achter dat binnen families, waar zowel moslims en christenen toe behoren, onderlinge fricties ontstaan. En dan met name voor de moslims ten aanzien van de christenen. Een voorbeeld uit het dagelijks leven ontvouwde zich voor onze ogen het afgelopen weekend.

Aya stond met familie, gevlucht uit Ivoorkust, opeens op onze compound. Ze wilden naar Guinee, naar het vluchtelingenkamp waar wij ook zijn geweest, om hun vader te zoeken. Rechtstreeks hiernaar toe ging echter niet, vanwege veiligheidsoverwegingen. Om die reden kwamen ze door Mali, en tevens om Aya, de geldverdienende tante te bezoeken.

In het begin was het voor hen niet duidelijk dat ze écht christen was (geworden), tot de zondag aanbrak en ze haar zondagskleren aandeed, haar bijbel pakte en naar de kerk ging. Toen was 'de liefde over'. Voor hen was het duidelijk: een christen kon geen deel uitmaken van hun moslimfamilie, dat was de keuze! Aya liet wat geld achter voor een ontbijt en zei dat ze naar een ander familielid (moslim!) konden gaan om zich te vermaken. Dat is wat ze deden, en ze kwamen niet meer terug.

Aya vertelde ons echter dat ze uiteindelijk toch wel bij haar terugkomen, omdat ze geld nodig hebben voor de reis naar Guinee. En bij haar maken ze de grootste kans! Zij werkt tenslotte bij blanken en verdient regelmatig geld. Dat is in onze ogen echt 'bijzonder' (kan niet op een ander woord komen)..Binnen de Malinese traditie kan ieder familielid met geldproblemen bij de werkende geld komen 'eisen', en je kunt je daar niet makkelijk (of helemaal niet) vanaf maken.

Op deze wijze kun je dus in de problemen komen als gezin, omdat je familieleden het je moeilijk maken door geld en alles van je te vragen. We hebben onze werkers echt uitgelegd dat het gezin gewoon voor gaat. Het zal toch gek zijn als je een baan hebt, regelmatig geld verdiend, en dan niet voor je eigen gezin kan zorgen.

Ook in het geval van Aya laten ze haar links liggen vanwege haar geloof, tenzij ze haar nodig hebben voor geldzaken. Dat vonden we toch wel een triest gebeuren. Hun verhaal dat ze ons vertelden, over hun leven in Ivoorkust tijdens de oorlog en ook nu, is triest. Ze hebben veel moeten meemaken, maar toch...Dat rechtvaardigt in onze ogen niet de manier waarop ze Aya, hun familie, nu behandelen.