Koud Guinee

Het is lekker om weer terug in Bamako te zijn. Warmer dan Guinee, maar echt thuis ;-) Het is toch altijd weer even aanpassen om uit koffers te leven, bij anderen te vertoeven, niet in je eigen bed te slapen. Hoe graag we ook ‘op reis’ zijn. Oost, West, thuis best !

Onze tijd in Guinee was intensief, maar goed. Het was geweldig om de Hope Clinic weer open te zien, met een vernieuwd team en vernieuwde krachten. Ons laatste bezoek dateert alweer van zo’n 1,5 jaar geleden. Toendertijd ging de kliniek dicht wegens personele omstandigheden / tekorten.

Anco was in z’n sas om het toendertijd gebouwde zonnearsenaal uit te breiden met nog eens een set van 12 zonnepanelen. Twee van de over de weg vervoerde panelen kwam gebroken uit de verpakking. En dat terwijl zonnepanelen de bijnaam het ‘goud van Afrika’ draagt. Laten we zeggen dat de wegen in Guinee voor verbetering in aanmerking komen. De terugreis (10 uur over een onverharde, slechte weg) was meer dan ongeriefelijk ;-)

Naast de energieuitbreiding heeft hij ook aan een internetconnectie gewerkt. Een goed begin is hiermee gemaakt, maar hij zal wellicht in oktober dit jaar nog een keer teruggaan om het systeem uit te breiden. Tegen die tijd zullen er meer middelen beschikbaar moeten zijn.

Ikzelf heb me de afgelopen week toegelegd op het verzamelen van videomateriaal voor een korte documentaire over de kliniek, het oplossen van allerhand (computer)problemen en het voorbereiden voor de “grande finale” deze week in Koutiala als het gaat om een videostart.

Dit filmen in Guinee gaf me de gelegenheid om overal even mijn neus om de hoek te steken. Het was een druk komen en gaan van allerlei vakbekwame mensen. Zo waren er bijvoorbeeld een arts en lab-technicus overgekomen vanuit Amerika om (lokale) medewerkers te trainen. Daarnaast was er iemand uit Alaska die zich op de (electriciteits)bedrading van het ziekenhuis stortte.

De diversiteit kende geen grenzen.. Met open mond keken we toe hoe twee families met grote snelheid een keuken ‘tevoorschijn toverden’ uit een paar planken hout. En zo hield het maar niet op.

Met een glimlach keek ik zo nu en dan rond in de kliniek om me te verwonderen over de talenten en gaven die God een ieder van ons geeft. En hoe je met verschillende nationaliteiten een hart / visie kunt hebben voor een kliniek als Hope Clinic.

Tijdens deze trip waren Anco en ik 6 jaar (alweer ;-) getrouwd. Zodra dit bekend werd bij de Amerikanen stond er ‘s avonds (we waren uit eten geweest) een taart op ons te wachten, compleet met roos en kaarslicht. Zo’n ‘romantische insteek’ hadden we in 6 jaar nog niet gehad....al was het alleen maar omdat we beiden niet zo romantisch ingesteld zijn ;-)

Een goede afsluiting voor deze weblog vind ik wel de slogan van de Hope Clinic (zie foto): “Nous traitons, mais Jésus guérit!”(Wij behandelen, maar Jezus geneest). Warme groeten vanuit Mali...

Terug en weer weg...

We zijn vanmiddag teruggekeerd uit Koutiala en zijn alweer aan het pakken om morgen naar Guinee te gaan. Het is langgeleden dat we hier zijn geweest (Hope Clinic), dus we zien er erg naar uit. Het is wel een lange reis ernaar toe en daar zien we uiteraard wat minder naar uit na een paar intensieve dagen in Koutiala ;-)

In Guinee zullen we wat minder bereikbaar zijn qua internet, omdat we echt de bush in gaan. We zullen aan het netgeopende ziekenhuis technische ondersteuning gaan bieden en Anco hoopt er - indien nodig - wat zonnepanelen toe te voegen aan het bestaande systeem.

Ikzelf ga dit keer meer mee voor ondersteuning van mijn man ;-) Moet ook gebeuren...Een reis van ruim 1,5 dag kun je namelijk niet in je eentje ondernemen. Ik neem mijn videocamera mee en zal me gaan voorbereiden voor de filmopnamen in Koutiala die kort na onze Guinee reis van start gaan.

Een warme groet uit het langzaam kouder wordende Mali,

Anco & Ewien

Sociale controle

Grappig hoe sommige dingen werken hier in Mali, Bamako...Morgen ben ik namelijk jarig (jawel, 33 jaar)...en om dit duidelijk te maken aan mijn geliefde man begon ik vorige week al te zeggen dat ik dus morgen jarig ben ;-) Met als doel: het kopen van cadeaus hier in Bamako of elders. Niet een al te makkelijke opgave overigens.

Bleek hij nu zaterdag uitgezocht te hebben om deze taak te volbrengen, mij zeggend dat hij naar onze kerk ging om een klusje te klaren. Het grappige is dat op deze dag de electriciteit de hele tijd al instabiel was: aan, uit, aan, uit etc. Waardoor een jeugdmiddag in onze kerk enkele uren in duigen viel en ik hier jongeren aan de poort had om te vragen of Anco een oplossing had.

Om een lang verhaal kort te maken...Eén van de jongeren belde mij om te vragen waar Anco was. Hmm, hoe bedoel je waar Anco is? Hij is net 10 minuten geleden naar de kerk gereden etc, etc. Ja, ja gesnapt zeg maar, bij het stiekum cadeaus kopen van zijn bijna jarige vrouw ;-) Hoezo sociale controle (in de positieve zin van het woord)?

Later die middag kwam Anco dan ook thuis (grumbel, grumbel) en zei dat hij nog niet eens een uurtje ongezien iets alleen kon doen. Die avond kreeg ik al een cadeau, terwijl ik nog niet eens jarig was. Heel praktisch en handig: een patatsnijder. ‘k Geloof dat de onderliggende boodschap duidelijk was...laten we vanavond patat bakken en dat hebben we dan ook gedaan.

Vanochtend heb ik (voor wat mij betreft) mijn laatste Bambara examen afgelegd. Ik haalde 85 van de 102 punten. Niet de beste score die ik wilde, maar goed genoeg. Tijdens een test – ‘t moeten de zenuwen zijn – maak ik, achteraf gezien, altijd domme fouten. Maar goed, niemand is perfect toch?

Morgen gaan we voor een paar dagen naar Koutiala. De 6e juni vindt er een belangrijke bespreking plaats op de bijbelschool Bethel. Worldvision is namelijk geïnteresseerd in het op te zetten energieproject aldaar en komt met delegatie kijken en praten. Spannend wel!

Ikzelf ga nog voorbereidingen treffen voor onze eerste video-opnames (gepland zo rond) eind juni 2007. Dit keer gaat een Malinese dominee mee om locaties, ‘acteurs’ etc te bekijken / bespreken. In de hoop dat het drukke werkschema van het ziekenhuis een en ander toelaat.

Na onze terugkomst in Bamako zal Anco, DV, naar Guinee (de Hope clinic) afreizen om technische ondersteuning te verlenen. Het was de bedoeling dat ik ook mee zou gaan, maar zie hiervan af wegens andere prioriteiten in Mali. Naar alle waarschijnlijkheid reist nu een collega mee, omdat de reis te lang is om alleen af te leggen. Ook wil hij dit ziekenhuis graag een keer zien.