Laatste loodjes

Spreekwoordelijk zijn de laatste loodjes zwaar. In ons geval zwaar, maar afwisselend ;-) We zijn gisteren teruggekomen van een korte trip dit keer naar Koutiala. We waren er letterlijk 1,5 dag. En dan praten we toch over een reis van zo'n 900 kilometer...

Het was goed om onze collega's daar nog een keer te zien en werk af te maken en over te dragen. Eén van de verpleegsters van het Koutiala ziekenhuis gaat het onderhoud van de website doen. Anco heeft in de hitte nog wat solar panel testen gedaan en enkelen toegevoegd om het internet netwerk draaiende te houden tijdens ons verlof. Daarnaast was er tijd over om met de drie kids van onze collega's trampoline te springen onder de watersproeier.

Deze laatste dagen voor verlof zijn goed, maar vooral hectisch. Er komen veel onverwachtse dingen tussendoor. Mensen die erachter komen dat we weggaan en met een computer voor de deur staan, of “gewoon” om afscheid te nemen. Van pakken is tot op heden nog niet veel gekomen. Het logeerbed – waarop alles moet worden uitgestald – is in ieder geval leeggeruimd. Het inpakfeest kan morgen (eindelijk) beginnen.

Onze to do lijst wordt steeds korter, maar is nog niet helemaal afgestreept. Vandaag kregen we telefonisch te horen dat er een lijst klaarligt met namen voor de tweede studentengroep in Bolle Mineur. Morgen komt Joel, onze leraar daar, langs zodat we het met eigen ogen kunnen aanschouwen. Het blijft in dit geval toch een beetje: eerst zien, dan geloven. We hebben al teveel onverwachte wendingen in de gevangenis meegemaakt ;-)

Ons testcyber is verhuisd en de tijd dat we in NL zijn zullen als test worden gezien. Om te bekijken of deze nieuwe plek ook zal gaan uitwerken. Of er voldoende klanten komen, zodat de kosten gelijk zullen zijn aan de baten. We zijn benieuwd! Onze werker Paul krijgt hierdoor voorlopig even een nieuwe “baas” - een CMA-dominee en tevens verhuurder van het gebouw waarin het cyber zich bevindt - en dat vindt hij wel spannend. Ook moet hij wennen aan een nieuwe werkomgeving en nieuwe collega's.

Voor ons is het allemaal ook nieuw: het achterlaten van mensen en projecten. We hebben er vertrouwen in dat het goed doordraait in de tijd dat wij er niet zijn. Onze visie vanaf het begin was om direct Malinezen te trainen bij het werk dat we doen. Zodat het werk doorgaat als wij – zoals zeer binnenkort het geval is – voor drie maanden op verlof zijn.

(Almost) ready to take off

Geregeld plagen we elkaar met de vraag: kaar om weg te gaan? Nog niet dus, we hebben onze koffers onder het stof vandaan gehaald, maar daar blijft het bij. Er zijn nog teveel (werk)zaken die ons bezig houden in deze laatste 10 dagen voor vertrek.

Vandaag hebben we met onze directeur en de radio/media-coördinator West-Afrika een goed en positief gesprek gehad over ons mogelijke toekomstige werk. Twee dagen hiervoor hadden we soortgelijke gesprekken met onze velddirecteur en zijn vrouw in een “glazen” restaurant, ver uitkijkend over Bamako. Een bijzonder details over deze twee afzonderlijke gebeurtenissen is, dat we tot eenzelfde soort ideeën en scenario kwamen. Zonder hierover van tevoren met elkaar te hebben gepraat. Joel (onze directeur) reageerde achteraf dan ook: het is geweldig om op deze manier bevestiging te mogen ontvangen.

We willen nog niet teveel kwijt over wat we na ons verlof zullen gaan doen, omdat het allemaal nog in een voor-stadium is. In Nederland zullen we ook met de CAMA-directeur en het bestuur een en ander gaan bespreken. Toch groeit ons vertrouwen in deze laatste weken voor vertrek en zien we uit naar de mogelijkheden tijdens onze terugkomst in Mali. Want dat staat voor ons vast, dat we, D.V. terugkeren naar Mali.

Ondertussen proberen we ons hoofd – zo goed als het gaat – bij ons af te ronden werk te houden. En dat terwijl de Malinezen ook echt klagen dat de hitte toeneemt. Het is zo'n 45 graden buiten op het moment dat ik deze weblog schrijf (14.00 uur Malinese tijd). Gisteren bekroop me het gevoel dat een leger watten de plaats van mijn hersenen in hadden genomen. Zo voelt het soms althans....

Ons testcybercafé gaat een dezer dagen verhuizen. Een CAMA dominee alhier heeft een aantrekkelijke stek, waar meer 'aanloop' zal zijn van mensen omdat het dicht aan de weg ligt. Momenteel bevindt ons cyber zich nog steeds op de “tijdelijke locatie”, naast onze compound.

Na een jaar goed te hebben gedraaid, lijkt de tijd te zijn gekomen om te verhuizen. Op de nieuwe locatie zal de plek ook meer gaan dienen als 'werkplek' voor CAMA dominees. Een centrale plek waar zij zich rustig kunnen terugtrekken en hun research / hun werk kunnen doen. Paul, onze werker in het cyber, verhuist gewoon mee. Hij kan de plek al fietsend bereiken.

Zaterdagochtend rest ons nog een laatste Bambara-examen (voorlopig). En we nemen niet echt de tijd om te leren ;-) Na het examen willen we nog een paar dagen richting Koutiala. Om de website over te dragen en ander werk af te ronden, en natuurlijk om afscheid te nemen van onze collega's aldaar. Het zal vreemd zijn om hen 3 maanden niet meer te kunnen begroeten.

Meeste dromen zijn bedrog

Naast het maken en afwerken van 'to do' lists, voor in Mali en Nederland, merk ik met name ook door mijn dromen dat de terugkeer naar Nederland nadert. Ik droom bijvoorbeeld over het feit dat ik er niet meer volgens de laatste mode in Nederland bijloop...Of over de ontvangst bij vrienden thuis die van 0 kinderen naar 1 of meerdere gingen in 1,5 jaar tijd. De tijd van ons verblijf in Mali dus.

Met een vriendin heb ik er wat lacherig over gedaan en dacht ik eigenlijk: ha ha, de meeste dromen zijn toch bedrog, aldus Marco Borsato. Maar uiteraard – alle studies nalopend – zit er ook een grote kern van waarheid in de dromen die ons 's nachts uit de slaap kunnen houden (of niet).

Begrijp me niet verkeerd, we zien er echt naar uit om drie maanden naar Nederland terug te keren. Daarbij denkend aan bijvoorbeeld: een weerzien met familie, vrienden, het uit de muur trekken van een kroket, een strandwandeling, een bruine boterham met kaas, een meer gestructureerd leven, kou ipv hitte, etc.

Maar toch ervaren we ook een stuk (gezonde) stress. Stress om 1,5 jaar te overbruggen, aan bepaalde verwachtingen van verschillende partijen te 'moeten' voldoen, de boodschap van ons verblijf in Mali over te laten komen, etc. We hopen door middel van foto's, videofilmpjes, verhalen écht duidelijk te mogen maken wat 1,5 jaar wonen en werken in Mali voor ons betekende. Al beseffen we ook (terdege) dat het zo moeilijk is soms om een (zo anders) leven beeldend en begrijpend te maken aan mensen die nooit in (West)Afrika zijn geweest.

Daarnaast ligt er ook de uitdaging om (nieuwe) sponsors warm te maken voor een nieuwe termijn in Mali. En uiteraard de gesprekken met het CAMA-bestuur, door wie we tenslotte zijn en opnieuw moeten worden uitgezonden.

Momenteel zijn we alles netjes aan het afronden in Mali. Zo hebben we een “compound” bijeenkomst gehad vanochtend. Om met alle families die daar wonen te praten over (regel)zaken tijdens onze afwezigheid van drie maanden. Maar ook om privé elkaar te ontmoeten en er voor elkaar te zijn en te bidden. Het is soms bijzonder hoe je op één compound kunt wonen zonder elkaar echt veel te zien. Vanwege alle dingen die een ieder bezighouden.

Het verlangen naar Nederland is groter dan de stress, no worries ;-) Maar het is toch grappig dat bepaalde aspecten terugkomen door middel van dromen. Wellicht een goede voorbereiding op dat wat daadwerkelijk komen gaat? Of zijn de meeste dromen toch gewoon bedrog??