We krijgen regelmatig de digitale vraag toegesteld hoe het met Bantu, onze puppy, is. Vandaar het idee eens een weblog aan hem te wijden. Het is maar goed dat hij het niet weet, anders zou hij vol trots (of niet) naast me komen zitten...
We moeten zeggen dat het hebben van een kleine pup in en om het huis, leuker is (denk ik) dan we beiden dachten. Vaak denk je toch aan het extra werk (zindelijk krijgen, drie keer per dag eten, etc) dat je met zo'n beestje erbij krijgt. Maar Bantu is een ware aanvulling aan onze 'household'.
In het begin moesten maar weinig honden (we hebben er nu in totaal vier ;-) iets van Bantu hebben. Maar daar trok hij zich niets van aan. Er is toch niemand (dacht hij) die hem niet aardig zou vinden?? !! Al likkend en poten gevend sloeg hij zich er dan ook doorheen. Zelf de meest terughoudende hond op onze 'courtyard' moest eraan geloven.
Nu hij 4 maanden is, vragen we ons wel eens af wat hij wel en niet begrijpt. Volgens onze buurman Phil, die hem vandaag uit het bloemenperk heeft gejaagd, doet hij zich op zulke momenten dommer voor dan hij is. Hoe herkenbaar ;-) Deden we dat niet allemaal toen we klein waren en iets hadden gedaan dat niet door de beugel kon??
Deze week is een speciale voor Bantu, omdat Anco een week aan het werk is in Koutiala. Dat staat gelijk aan: meer tijd in het huis (op de koude stenen vloer), aan het voeteneinde van Ewien (wegens eenzaamheid) en andere verwennerijen. Gasten reageren soms verbaasd als ze binnenkomen en iets langs hun benen voelen glijden. Ja hoor, Bantu is binnen en ligt in mum van tijd ondersteboven op de grond. Op zijn rug liggen, met vier poten omhoog, is namelijk zijn favoriete slaaphouding.
Rond deze dagen is het ook meer oppassen geblazen. Met het groter worden van Bantu, springt hij (volgens Ewien net als een varkentje) steeds hoger in de lucht. Het is altijd weer een verrassing wat we 's ochtends in zijn hok (een omgekeerde kartonnendoos) aantreffen. De buren komen ook wel eens verdwaalde kleren en andere spullen terugbrengen, die Bantu naar het andere eind van de 'courtyard' heeft gesleept.
En dan water...Hoe kunnen we dat vergeten. Onze hond (als alle labradors) zijn Gek – met een hoofdletter G – op water. Zodra hij water ziet gaan zijn ogen glanzen. Bantu gaat dan ook vaak genoeg met zijn poten in zijn waterbak (veel te klein uiteraard) staan. Ook het zwembad is een genoegdoening. Beetje sneu altijd als hij buiten het zwembad blijft en wij erin dobberen. Dan rent hij blaffend rond en zet zijn modderige poten uit protest op de zwembadrand.
Er is meer over Bantu te zeggen dan ik in eerste instantie dacht. Voor ons staat het hebben van een pup wel enigszins gelijk aan het hebben van een baby. Al hebben we met die laatste nog geen ervaring opgedaan ;-) Vaders, moeders, klim in de pen als mijn idee hierover onjuist is!! Groeten en een poot van Bantu ;-)
De opening van het Koutiala Hospital zaterdag was een waar feest. Het zag letterlijk zwart van de mensen ;-) Ook de officiële delegatie was goed vertegenwoordigd. Met trots kijken de organisatoren – onze collega's in Koutiala – terug op een geslaagde dag.
Verrast waren Anco en ik toen we bij de ingang zes vlaggenstokken – waaronder de Nederlandse!! - de lucht in zagen gaan. Eén van onze Malinese collega's vroeg nog even snel aan Anco of rood boven moest of blauw. Het idee achter de vlaggen was, dat voor elk land dat een bijdrage had geleverd, op welke manier dan ook, een vlag op stok ging.
Ook de twee hoofdgebouwen van het ziekenhuis (één voor vrouwen en één voor kinderen) waren in zeer korte tijd afgebouwd en afgewerkt. Het was echt geweldig om te zien hoe hard een ieder had gewerkt. Het bezoek van de minister – zie vorige weblog- had daarvoor een extra 'boost' gegeven.
En dan de ceremoniële opening...Alles verliep keurig op tijd. Er werden veel mensen (Afrikaanse wijze ;-) aan het woord gelaten, voor een korte tijd. Dat maakte dat de ceremonie vlot doorliep. Vanuit Amerika en elders waren zo'n 80 gegadigden overgekomen. Ook de President van CAMA Amerika liet zijn waardering duidelijk horen.
Bijzonder was de getuigenis van een familie die zo'n beetje een heel gebouw had bekostigd. De moeder van de vrouw uit de familie was overleden en had een groot hart voor kinderen. Na lang praten en bidden met elkaar besloten zij haar erfenis te gebruiken ter nagedachtenis aan haar moeder. En kregen zij hart voor het Koutiala Hospital.
Ook de vrouwen en kinderen uit de kerk zongen en dansten erop los. Het was een waar genot voor oog en oor. Later op de dag hoorden we ook van de tegenwerkingen die hadden plaatsgevonden. De laatste dagen voor de opening was er veel afgediscussiërd met de officiële mensen van Koutiala. Zij wilden het hele programma omgooien, omdat de minister van Werkgelegenheid kwam en andere 'hoge' mensen. Het team heeft letterlijk moeten praten als Brugman om het programma voor het grootste deel overeind te houden.
Eén van de discussiepunten was bijvoorbeeld de inzet van Grio's in het geheel. Grio's zijn traditionele zangers, die hun zegen uitzingen over het ziekenhuisterrein. Dit echter niet vanuit een christelijk, maar animistisch oogpunt. Na lang praten werden de Grio's dan ook toegestaan, maar BUITEN het ziekenhuisterrein, het publieke domein. Op de opening zelf presteerden ze het echter om hun stemmen te laten horen. Veel Afrikaanse christenen lieten hun onvrede blijken, door niet voor hen op te staan.
Ook de kinderen lieten een groot getuigenis achter, met zang en dans. Het christelijke karakter kwam hierin zo duidelijk naar voren, dat 'men' (van buiten) besloot om hen geen tweede dans op te laten voeren. Ondanks akkefietjes als deze, was de dag van begin tot eind een getuigenis. Tot laat in de avond kwamen mensen vanuit de 'bush' het ziekenhuis bekijken en aanraken. Tot op heden was er nog niet zoiets groots en goeds op medisch vlak neergezet, speciaal voor vrouwen en kinderen.
Als je bedenkt dat gemiddeld 1 op de 10 vrouwen tijdens en na de bevalling sterft in Mali, kun je je wellicht de blijdschap van met name de vrouwen wel enigszins inschatten. We zien uit naar de dingen die komen gaan!
Surf naar http://www.koutialahospital.org/home.php voor een serie foto's van de opening.
Gisterenavond zijn de eerste 'eregasten' voor de ceremoniële opening van het Koutiala Hospital binnengevlogen. Zaterdag is voor het Koutiala team een grote dag, dan wordt een kroon geplaatst – in de vorm van een opening - op het vele werk van de afgelopen jaren. Men zegt dat zelfs de President van Mali langskomt.
Zaterdag dus...Maar voor deze dag aanbreekt wordt er nog flink wat werk verzet. Het is een hele onderneming om bijvoorbeeld 80 internationale gasten goed onder te brengen. Koutiala is, vergeleken bij Bamako, meer een dorp. Qua slaapplaatsen heb je de keuze uit één hotel (kamers onbekend), het CAMA-guesthouse en een guesthous van een andere missie. Daar houdt de keuze wel zo'n beetje op.
Uitdaging één is dan ook het vinden van voldoende slaapplaatsen. Ik neem in ieder geval mijn opblaasbare matje mee. Het scheelt dat ik overal kan slapen, maakt niet uit waarop of waarin. Tijdens onze huwelijksreis – alweer langgeleden – bouwden we onze auto zo nu en dan om tot slaapplaats. Voor als de nood echt uitbrak!
Het feit dat de Malinese President en delegatie heeft toegezegd te zullen komen, verandert wel de aankleding en het programma van de dag. Iedereen is als het ware gespitst op zijn komst. Enige weken geleden werd het team in Koutaila al 'verrast' met een onverwachts bezoek van de Minister van Volksgezondheid. Zij was op de terugweg naar Bamako vanuit Timboektoe en besloot het ziekenhuis aan te doen.
Een goede test om te zien hoeveel werk men kan verzetten in één dag. Zij liet het namelijk net een dag vantevoren weten wanneer en hoe laat ze kwam. Haar bezoek aan Koutiala haalde de kranten. Veel informatie over dit bezoek werd niet gegeven, maar er werd een positief beeld geschetst van het – zoals men noemde – Amerikaanse project. Groen licht dus om door te gaan met de voorbereiding voor de opening.
Hier in Bamako begint het feest vanaf morgen. Het CAMA-team wordt ontvangen door de dominees en vrouwen, daarna volgt er een internationale potluck. Wij als Nederlanders zullen hen eens een echte huzarensalade voorschotelen. Kijken hoe deze internationaal gezien gewaardeerd wordt.
Vrijdag vroeg in de ochtend reizen we (in colonne) af naar Koutiala, met een stop in Segou. Dit weekend start daar het welbekende muziekfestival. Het schema laat zien dat we welgeteld 1,5 uur hebben. 's Avonds spaghetti in Koutiala en dan – gok ik – op tijd naar bed. Het zou wat zijn op zaterdag, al die gapende zendelingen ;-)
Hoe de ceremonie zaterdag wordt ingekleed is voor ons ook een verrassing. We zijn geen deel van het comité. Het wordt in ieder geval een waar feest, waarin het werk voor God centraal zal staan. Speciaal voor deze gelegenheid is de 'oprichtster' van het ziekenhuis - inmiddels dik 50+ - teruggekeerd naar haar thuishaven Mali.
Ter ere van de opening worden digitale ballonnen op de website opgelaten: http://www.koutialahospital.org/home.php
