Haat - liefde verhouding

Haat – liefde verhouding? Met Anco? Met elkaar? Nee hoor, valt mee ;-) Don't worry. Maar met wie of wat dan wel zou je zeggen? Nou, de Malinese politie (misschien wat breder genomen autoriteiten) natuurlijk!

Je moet geloof ik echt in een land als Mali wonen wil je 'helemaal' begrijpen hoe een en ander in elkaar steekt. Maar goed, we willen het toch ook zo goed mogelijk proberen uit te leggen. En daar zijn praktijkvoorbeelden een ware hulp bij. Komt ie, vers van de pers. Gisterenavond- en nacht heeft dit plaatsgevonden.

Sinds een paar dagen rijden we een geleende auto (witte Mercedes, sta er versteld van hoe populair deze auto onder de Malinezen is) van Anco's Malinese vriend Madany. Het is grappig hoe we dit met humor kunnen bekijken: een Malinese vriend die een tweede auto aan ons uitleent! (vatten jullie 'm)...Maar goed, geleende auto dus.

Voeg daaraan toe een onbekende buurt waarin we rijden en een (pik)donkere straat. Straatverlichting zoals in het Westen is hier niet aan de orde van de dag. Maar goed, wij rijden de betreffende buurt in na een gezellig avondje bij vrienden. Ik merk nog op tegen Anco: weet je de weg wel in deze buurt? Tegelijkertijd merken we op: hey, er rijdt geen enkele auto in de richting die we nu gaan. Hmm, vreemd! Voor we hier goed en wel over na kunnen denken, staat er al een 'agent' (dachten we toen) aan Anco's autoraam te kloppen.

Papieren meneer! Dat klinkt nog niet zo heel slecht, denken we nu nog. Anco verontschuldigd zich (altijd goed) ten overstaan van de politie en bedankt hem voor het inzicht dat de agent hem in de verkeerssituatie geeft. Vol bewondering beluister ik (nog eens) hoe vriendelijk / beleefd Anco hierbij blijft. Maar goed, na wat Malinese begroetingen en grappen, moeten we toch echt mee naar zijn kantoor. Het is nog een jonge 'agent' (dachten we nog steeds) en op kantoor (goed zichtbaar voor iedereen) moeten deze zaken worden afgehandeld. Niet op de donkere straat, het loopt namelijk inmiddels tegen twaalven.

Het blijkt wel dat we er met praten en een berisping dit keer niet vanaf komen. Ik besluit dan ook de auto uit te stappen en de eigenaar (vriend Madany) op te bellen om na te gaan wat we het beste kunnen doen in een situatie als deze. Nee, daar is de jonge Malinees niet van gediend. Hij ordonneert me zelfs mijn telefoon af te staan. Ja, daag denk ik in stilte, telefoneren op straat is nog steeds niet tegen de wet. En raad van een betrouwbare Malinees kunnen we nu wel gebruiken. Madany neemt de situatie serieus, praat met de agent, maar besluit toch om zelf naar de plaats van bestemming te komen.

Inmiddels voel ik me een beetje schuldig, ook vanwege het late uur van de dag. Maar goed, Anco is inmiddels met de agent mee, Madany parkeert zijn auto achter die van ons (zijn tweede auto..), geeft me een hand door het openstaande raam, alvorens richting kantoor te lopen. Ik blijf achter in de auto, met twee Malinese bodyguards naast mijn deur. Die zijn opeens wel erruggh vriendelijk, te vriendelijk besluit ik na een bepaalde tijd. De een wilde al met mijn eerste dochter trouwen (brr, moet er niet aan denken ;-)

Na het lijkt wel uren wachten komen Madany en Anco samen uit het betreffende kantoortje. Anco schudt vol bewondering zijn hoofd, hij heeft uiteindelijk niets hoeven te betalen. En dat is opmerkelijk als je met de politie in aanraking komt! Op de terugweg, we volgen Madany dit keer – wel zo veilig- Uiteindelijk vraagt Anco Madany wat hij nu precies heeft gezegd.

Madany antwoordt ons dat hij eerst heeft genoemd dat je moet weten (zoals de Malinezen) dat je de betreffende straat niet in mag, anders is het namelijk bijna niet te zien. Daarnaast had hij ons zijn auto gratis uitgeleend en daar mocht je dan geen profijt uit halen (door onze onervarenheid als verkeersdeelnemers). Als klap op de vuurpijl noemde hij ook dat de persoon in kwestie (die ons had aangehouden) er is om de orde te bewaken, niet om in te grijpen in het verkeer. Hij bleek zich dus met zaken te moeien waarmee hij zich niet mocht bezighouden. Dat moet je ook maar weten, want (met name in het donker) lijken ze allemaal op elkaar! Maar blij waren we wel toen we ons om half 1 op ons bed lieten neerploffen.

Creatief lesgeven

Vandaag hebben we weer een les Bambara gehad. Althans, Anco is tijdens mijn schrijven nog steeds bezig. Twee keer per week krijgen we een leraar aan huis en geeft hij ons één dag apart les in grammatica. De andere dag hebben we samen een vragenuurtje.

Zo nu en dan is de les een ware kwelling... Je weet wat je wilt zeggen, maar hebt de woorden niet. Je hoort ze vervolgens en denkt: sja, is dat alles? Klinkt wel logisch ja! Kortom: je voelt je weer net een kind. Laten we dit nu ook al in Frankrijk doorgemaakt hebben, sprake van een déjà vu?? ;-)

Maar goed, afgelopen vrijdag hadden we wel een erg bijzondere les. We installeerden ons buiten, met een Barada (Malinese theeset) erbij. Het beloofde een praktische les te worden, waarin we zouden leren 'hoe thee te maken op de Malinese manier?'. En dat kunnen ze, de Malinezen, thee maken. Het lijkt vaak wel of ze dit alleen maar de hele dag door doen.

Aya had een set meegebracht en Abdoullai, onze leraar, ging het ons eerst voordoen. Normaliter, bestaat een theesessie uit drie rondes. De eerste ronde, zegt men in het algemeen, is het minst lekker (= minst zoet). De tweede wordt al lekkerder (= zoeter) en de laatste is het helemaal. Als je van suiker en mint toevoeging in je thee houdt ;-) En dat doen de Malinezen..hoe meer suiker hoe beter. Ze leven, starten een dag, vaak alleen met thee.

Maar goed, daar zaten we dus met z'n vieren (zoon van Aya was toeschouwer) onder de boom in de tuin. Moet zo nu en dan wel een grappig gezicht geweest zijn. De werkers die zo nu en dan iets kwamen halen, bleven staan en lachten. Iets wat veel gedaan wordt als een blanke Bambara spreekt. Niet zozeer om je uit te lachen, maar omdat het nu eenmaal 'gek' is dat een blanke hun taal spreekt. Of althans probeert te spreken.

Zo nu en dan brak er bij ons ook wel een lachbui uit. Helemaal ook omdat de theegewoonten zo anders zijn dan die van ons. Wij, als simpele Nederlanders, doen water in de waterkoker, hangen er een theezakje in, doen er suiker bij als we willen, roeren en klaar is Klara! Maar nee, dat vinden Malinezen helemaal niets. Voor theedrinken neem je de tijd, ook om het te maken. Je gebruikt meerdere potten en glazen om de thee heen en weer te gieten.

En je doet dit nog van zo'n afstand, dat er schuim op de thee komt ook. Want thee zonder schuim willen maar weinig Malinezen drinken. De tweede ronde was ik aan de beurt om de thee te maken, 'onder begeleiding' van Anco. Hij moest mij instrueren en ik voerde het uit. En onze leraar zat breedlachend toe te kijken. Al met al, voor allen een lollige, leerzame en praktische les. Moeten we vaker doen, houdt de leergeest hoog!!

Lang leve Nederland!

Er zijn van die dagen, ja ook in Mali, dat je het liefst even wegkruipt onder een paar wollen dekens. Althans, dekens, lakens is wellicht beter nu met de hitte van de dag. Maar goed, het idee is duidelijk denk ik ;-)

Laat dat idee nu al ruim 2 dagen door me heen gaan, heb het overigens ook al in praktijk gebracht. Heb je net een intensieve week achter de rug met collega's, een conferentie, buitenshuis eten. En dat terwijl je net dacht: heerlijk, hoef een paar dagen niet voor onszelf te koken...Kom je thuis, denk je he he, heerlijk dit voelt vertrouwd. En ja hoor, voel je je vervolgens zo beroerd dat je wereld bestaat uit naar de wc gaan, NIET eten (vanwege de lucht die niet te verdragen is), slapen (want moe ben je wel, maar waarvan?), etc.

Je man voelt zich wel OK en krijgt de kans om naar Koutiala te gaan om wat dingen te bekijken. Tuurlijk wil je dat hij gaat, uitgelezen kans om mee heen en terug mee te kunnen rijden, maar stiekem toch ook weer niet. Komt je dit bekend voor? Vast wel ;-) Heeft iedereen wel eens, van die dagen.

Maar toch moet ik mezelf eerlijk bekennen, en jullie met mij, dat ik dan meer dan anders terug verlang naar een retourtje Nederland. Het land waar alles zoveel makkelijker lijkt te gaan, helemaal nu dat zicht vertroebeld raakt als je bijna een jaar in Afrika woont. Ja, eerlijkheidshalve moet dat ook gezegd worden.

Maar ook deze dagen / momenten zetten je aan het denken. Ik ben een heuse denker, voor degene die dit nog niet wisten ;-) Wij, of ik in dit geval, verlangen terug bij ziekte naar het 'betere', wat dat ook mogen zijn. Maar onze Malinese vrienden / kennissen, waar verlangen zij naar op zo'n moment? Iets beters kennen ze over het algemeen niet, al weten ze terdege dat een tijd van ziekte 'slechter' is.

Keer op keer moet ik dan ook weer bekennen dat dat Nederlandse er toch wel nog erg in zit. In Nederland sta je tenslotte ook niet stil bij het feit dat je een dag weer gezond bent doorgekomen. Nou, hier in Mali leren we dat wel van de Malinezen om ons heen. Gezondheid is geen dagelijks goed en daar ben je dus zuinig (maar zeker ook dankbaar) op.

De regentijd die nu is aangebroken brengt ook veel ziekte met zich mee. Zoals ook gezegd in onze laatste nieuwsbrief trekt de regen nu eenmaal ook meer, andere muggen aan. Bij ons in de garagepoort (¾ afgesloten ruimte) hoef je niet meer zonder muggenspray naar buiten te gaan. Voor je het weet heb je zo een paar beten. Gemene beter, groter dan voorheen. Vandaar mijn titel voor deze ietwat minder zonnige dagen: Lang leve Nederland!

p.s.
Spreek je me van het weekend weer, dan is de situatie alweer anders, zeker weten ;-)