Burkina door een lens

Onze laatste video lesdag zit er op…we hebben deze intensieve week met een gezamenlijk etentje afgerond. Ik voel me keer op keer bevoorrecht hoeveel diverse en interessante mensen we tijdens ons werk in Mali mogen ontmoeten. Daarbij uiteraard niet alleen denkend aan mensen met een blanke huidskleur ;-)

De vriendelijke atmosfeer die er hangt in Bobo / Burkina Faso heeft me ook dit keer weer gegrepen. Op sommige vlakken is Burkina zo anders dan Mali. Ikzelf leg daarbij altijd weer de link naar de 10% christenen (tegen 2% in Mali) die het land bewonen. Maar echt maatstaven kan ik deze gedachte eigenlijk niet.

Gisterenmiddag bijvoorbeeld kwam ik er ‘tot mijn schrik’ achter dat mijn 7-daagse visum diezelfde dag afliep. Ik had namelijk mijn visum aan de grens gekocht en had deze in Bobo moeten verlengen. Geen probleem werd er op de cursus gezegd. Dan rijden we na de les en voor het avondeten gewoon even langs bij het douanekantoor.

Gewoon even langs? Na 6 uur in de avond? Ik had al allerlei scenario’s voor ogen (Ewien een dag eerder het land uitgezet wegens aflopen visum etc.), omdat zulke flexibiliteit in Mali vrijwel (laten we optimistisch blijven ;-) niet wordt getoond. Tot mijn verbazing mogen we direct een papier invullen en – bij het tonen van de bon voor het visum bij de grens ontvangen - kan ik de volgende morgen een visum laten aanmaken. Gratis en voor niets!! De man vertelt me dan ook triomfantelijk dat ik nog 83 dagen extra in Burkina kan blijven….

‘k Heb echter nog één hobbel te overkomen. Mijn laatste pasfoto’s zijn vergeven bij de grens. Hoe kom ik zo snel aan pasfoto’s. Ook dat wordt in mum van tijd opgelost. We rijden naar een Koreaans fotobedrijfje ergens op een hoek. De medewerkers zijn al bezig op te ruimen, maar luisteren geduldig naar onze vraag. Pasfoto’s? Ook weer geen probleem….De manager – een bekende van onze host - komt een en ander persoonlijk coördineren.

Of ik even direct mee wil lopen? Ik word in een klein hokje – vergelijkbaar met Nederland – op een kruk gezet. Er hangt zelfs een spiegel om nog even mijn verwaaide haren recht te strijken. Terwijl een medewerker een fotocamera haalt, verbaas ik me over het vele fotoapparatuur (reflectoren, lampen, etc) er om me heen staan opgesteld. Als ik niet beter wist zou ik denken bij ‘Foto Klein’ in Nederland was neergestreken.

Totdat de man + fotocamera weer opdook. Grinnikend moest ik erkennen dat dat plaatje toch wel echt Afrikaans leek. Maar goed, met de snelheid van een sneltrein beschikte ik een dag later toch mooi over een vernieuwd visum. In sommige streken, op sommige momenten is de ‘klant dus echt koning’.

De video-seminar was echt een leerzame en bijzonder goede week. Nu al het geleerde nog in de praktijk brengen, ten gunste van de Malinesen / Malinese kerk. Zonder daarbij alleen mijn ‘storylijn’ te volgen ;-)

Hersenkrakers

Een groet vanuit Burkina Faso...De plek waar de video-seminar wordt gehouden...een (tot nu toe) goede, maar pittige eerste dag! Er valt veel te leren in weinig tijd. De groepssfeer is echter erg goed en dat komt de seminar ten goede. Domme vragen bestaan er dan ook niet, al zijn er wel vragen die een glimlach opwekken ;-)

De conferentie is niet alleen vermoeiend vanwege de vele nieuwe stof. De voertaal deze dagen is Engels en dat vermoeid mijn NL/FR/Bambara hersenen. Ben niet meer gewend zo intensief in een klaslokaal vol Engelse klanken te bivakkeren. En dan ook nog mijn wensen en behoeften op vele vlakken in deze taal te uiten. Doe mij maar Nederlands, dat werkt een stuk beter.

Over Nederlands gesproken. Zondag in een kleine, Franse kerk bleken de Nederlanders in de meerderheid te zijn! Van het die dag 20 tellende publiek, bleken maar liefst 11 oorspronkelijk van Nederlandse huize te zijn. Wat is de wereld wat dat betreft klein. Ook de vrouw van de Afrikaanse dominee is Nederlands. En waar zag ik dit aan? Juist ja, de klompjes aan de voeten van haar kleinste kind. Er staat in ieder geval voor deze week alvast een Nederlands bezoek gepland!

Maar terug naar de seminar...De cursustrainer is een man van mijn leeftijd, werkzaam bij National Geographic (NG). Iemand die op makkelijke en toegankelijke wijze kan vertellen over zijn ervaring vanuit de praktijk. Grappend merken we zo nu en dan op dat 'als we maar 25% kwaliteit van zijn videos leveren', we het al bijzonder goed doen. Er gelden dan ook hoge standaarden bij een wekelijks natuurprogramma bij NG.

Tussendoor leren we ook de cursisten en trainer persoonlijk kennen. Zo vertelde de laatste bijvoorbeeld vandaag dat christen zijn bij een organisatie als NG niet altijd even makkelijk is. Met name hun maandelijkse ‘magazine’ heeft toch vaak een erg ‘evolutionaire’ insteek. Hij vertelde ons dan ook dat het niet makkelijk was om christen te zijn in zijn vak. Hij vergeleek het ook wel met je favoriete nieuwskeuze in Amerika. Wanneer je eenmaal ‘overtuigd’ Democraat of Republikein bent, zul je altijd afstemmen op een bepaalde nieuwsorganisatie.

Vanavond heb ik een andere culturele ervaring opgedaan. Eén die me al voorspelt was toen Anco en ik naar de bijbelschool gingen. De ‘superbowl’ van American football. Hier bevond ik me dan in een kamer vol met ‘Chicago Bears’ en ik-ben-de-naam-van-de-andere-partij-vergeten aanhangers. Coke, snacks en football op een groot scherm. Alsof ik de voetbalfinales afgelopen zomer herleefde ;-) Alleen dit keer begreep ik hoofdzakelijk de regels niet.

Onze trainer heeft echter niet alleen verstand van videos, maar (zoals een échte Amerikaan betaamd) ook van American football. Ik ben er vanavond in ieder geval achter gekomen dat het best aardig is om te bekijken, wanneer je de regels eenmaal doorkrijgt ;-)

p.s.
Ik heb van Anco gehoord dat hij het goed maakt en vandaag of morgen naar Sevare zou gaan...

Grensverleggend

Heb het idee 101 dingen tegelijk te moeten regelen, maar echt ver kom ik nog niet… Mijn hoofd is al over de grens van Mali, in Bobo / Burkina Faso waar een video-seminar gehouden wordt volgende week. En ik het voorrecht heb één van de vier cursisten te zijn ;-)

Deze video-seminar zal openstaan voor de zendingsvelden van West-Afrika. Met als doel: het onder de knie krijgen van het hele (professionele) videoproces, van begin tot eind. Onderwerpen als verschillende soorten cameras, belichting, geluid, editing, etc. zullen de revue passeren. Met niemand minder als een filmmaker bij National Geographic die de lessen verzorgd….Hmm, geen wonder dat ik er nu al naar uitkijk ;-)

Deze seminar is niet alleen grensverleggend omdat ik er de grens van Mali voor over moet. Het zal ook grensverleggend zijn als het gaat om een eerste stap naar een ander onderdeel van mijn / ons werk. De Malinese kerk heeft namelijk de vraag gesteld om een actievere rol te spelen in communicatie, zowel in schrift als beeld. Na de cursus te hebben gevolgd, zal er dan ook een groep samen worden gesteld en zal het mijn taak zijn het geleerde aan een actieve, kleine groep over te brengen. Een interessante, maar toch ook ‘grensverleggende’ taak ;-)

Ikzelf had graag een jonge Malinees direct mee naar de cursus genomen. Dit bleek in de praktijk niet haalbaar te zijn, omdat de cursus geheel in het Engels wordt gehouden. Niet dat er geen Malinezen te vinden zijn die voldoende Engels beheersen, alleen moet het ook maar net dé persoon zijn die de Malinese kerk voor deze taak uitkiest.

De keuze om via de kerk te werken brengt soms met zich mee, dat projecten op een later tijdstip dan gepland van start gaan. Het is nu eenmaal Malinees om ‘met z’n allen’ een gerichte keuze te maken. Ik vergelijk het altijd maar een beetje als onze ‘vergadercultuur’, waar je tenslotte ook langs allerlei schijven moet, alvorens er een beslissing wordt genomen. Al is het uiteraard niet één op één vergelijkbaar.

Wanneer de kerk echter eenmaal instemt met een bepaald project, worden ook echt alle zeilen bijgezet. Je kunt dan ook uitgaan van een 100% motivatie! Hoeveel te meer haal je uit een project, waar dan ook, wanneer de medewerkers gemotiveerd zijn en zelf ook de zin van het project inzien? Juist ja, om die reden werken we dan ook zo ;-)

Maar goed, voordat deze enerverende week van start gaat, ' mag' ik dus nog 101 regeldingen doen ;-) We zijn al halverwege als het gaat om de reis, we verblijven momenteel (weer) in Koutiala. Anco is aan het werk op het radiostation van de bijbelschool Bethel. Deze zal voorzien worden van zonnepanelen, waardoor de energietoevoer en daarmee de zenduren optimaal worden t.a.v. de vroegere opzet.

Ikzelf kan vrijdagochtend met collega’s, woonachtig in Koutiala, meeliften naar Bobo. Op die manier hebben we twee vliegen in één klap. Daarnaast is het bovendien een stuk gezelliger om met een familie op reis te gaan, i.p.v. met de bus en / of zelf met de auto.