Money matters

Het is een van mijn laatste dagen op kantoor vandaag. Het is eigenlijk een vrije dag vandaag, maar omdat het een van de laatste keren is ben ik toch maar naar kantoor gegaan. Met de gedachte dat ik rustig dingen zou kunnen afmaken...Hmm, tot nu toe is er alweer voldoende aanloop, dus of mijn plannen werkelijkheid worden vandaag moet nog worden bezien ;-)

Het is vaak alsof Malinezen een neus hebben voor waar je bent of niet bent. Ook nu krijgt men al snel door dat de ‘financiele vrouw’ op het CAMA-kantoor is. Opeens ben ik door deze taak in achting gestegen (in positieve zin), omdat ik de centen beheer. Laten ze nu nog niet altijd doorhebben dat ik niets kan uitgeven zonder akkoord van onze directeur ;-)

Laatstgenoemde vertrekt volgende week woensdag al richting Amerika, voor zijn verlof. Het is ongelooflijk hoe snel de tijd is omgevlogen de laatste maanden. Als team zullen we hem en zijn vrouw bijzonder gaan missen. Hij heeft zowel de gave van administratie als het benaderen, aanhoren van mensen, Amerikaan, Europeaan of Afrikaan. In alles sprak zijn liefde voor Afrika.

Voor ons, als veld, gaat dan ook een overgangsperiode van start. De voor een jaar aangestelde collega / interim directeur komt half juli terug van verlof. Hij zal met name in Koutiala gaan wonen en werken, gedeeltelijk in Bamako. Geen makkelijke zaak als ik bedenk hoeveel aanloop er gedurende een week naar het kantoor in Bamako is. Het zal voor alle partijen aanpassingen vragen.

Voor Westerlingen blijft het een uitdaging om in Afrika met geld om te gaan. Onze gedachten over geld en eerlijkheid in deze zaak liggen ver uiteen. Op dit moment ben ik een boek aan het lezen (Afrikaanse vrienden en geldzaken) om beter te begrijpen waarom Afrikanen doen wat ze doen.

We zien zoveel in onze ogen ‘oneerlijke dingen’ om ons heen gebeuren, die naar de mening van een Afrikaan niet per sé oneerlijk hoeven te zijn. Denk je op dit vlak enigszins je mening te hebben gevormd, doet zich weer een geheel andere situatie voor die je voorheen nog niet kende. De solidariteit rondom geld en het delen ervan (zelfs als het niet je persoonlijk geld is) levert menig hoofdbrekens op.

Onze computerleraar bijvoorbeeld gisteren had problemen met z’n (net nieuwe) motor. Hij naar de dichstbijzijnde reparateur (mensen die hij kende) om te weten te komen wat er mis was. Hijzelf heeft namelijk geen verstand van motors, net als ik ;-) Blijken ze hem te vertellen dat het echt een ‘groot probleem’ is, laten hem hiervoor een half dagloon betalen....en wat blijkt als hij bij ons aankomt? Anco kijkt ernaar en het enige wat mis blijkt te zijn is: een schroefje dat niet goed vast zit in de carburateur.

Het woord bandieten komt dan op in onze gedachten, bedrog. En dan gaat het hier om nog een relatief klein bedrag. In het groot komt dit echter ook voor. Toch blijkt de gemiddelde Afrikaan dit niet altijd zo op te vatten. Men is hier solidair naar elkaar, waar wij het als oneerlijkheid omschrijven. Wij kijken naar de lange termijn en de gevolgen die corruptie hebben voor de ontwikkeling van het land, waar zij veelal kijken naar de problemen van alledag.

Niet geheel onbegrijpelijk overigens, in een maatschappij waar het al moeilijk genoeg is voor velen om de dagelijks eten op tafel te krijgen voor het gezin. We blijven dan ook iedere dag bijleren, ook op het gebied van geldzaken ;-)

Tollend hoofd

M’n hoofd tolt van de cijfers...Mijn eerste weken op kantoor (twee ochtenden per week) en dan al een kasverschil ;-) In positieve zin dan gelukkig...Maar goed, weet nu dat ik echt niet voor cijfers geboren ben.

Waarom dan toch deze taak? Wel, de boekhouder is op verlof voor drie maanden en ja, dan moeten de eindjes (letterlijk) aan elkaar worden geknoopt. Laat ik nu gevraagd zijn om de Bamako kas te beheren. Pff, nooit geweten dat een save zo moeilijk opengaat ;-)

De sfeer op kantoor is goed, dus dat werkt ten goede. We worstelen allemaal met cijfers en lachen er samen hartelijk om. Niet op een wijze dat het werk niet serieus wordt gedaan uiteraard. Want uiteindelijk moeten de cijfers met elkaar kloppen, anders hebben we toch echt een probleem.

Velen vroegen ons wat we dit jaar met Anco’s verjaardag hebben gedaan. Hmm, niet zo heel veel, moeten we eerlijk bekennen. We grappen zo nu en dan dat we verjaardagen maar laten voor wat het is, want het lijkt elk jaar wel iets te zijn tijdens deze dagen. Dit jaar voelde Anco zich stukken beter, maar waren we moe van de reis naar en conferentie in Ségou. Toch zijn we de betreffende maandag weer op reis gegaan, dit keer weer naar Farakala om praktisch werk af te ronden wat we in December 2006 waren begonnen.

Zoals jullie je wellicht herinneren zijn we toen bij een vertaalteam (Senoufo) langsgegaan om hen van meer zonnepanelen en (batterij)onderwijs te voorzien. De toegevoegde panelen waren echter nog niet steelvrij en moesten dus nog goed aan het dak worden vastgemaakt. Een reden voor ons om naar Farakala te gaan en op de terugweg een oud-collega mee naar Bamako te nemen.

Onze rit naar Farakala had nog een ander doel, onze collega’s in Niena (stadje zo’n half uur voorafgaand aan Farakala) filmen. Op de website genaamd cmamali.org worden namelijk alle teamleden met een korte videoclip voorgesteld. Langzaamaan wordt het digitale team compleet ;-) Onze collega’s in Niena misten hier echter nog op. Een reden temeer om samen deze reis aan te gaan.

Daar hebben we dan ook Anco’s verjaardag gevierd, met pizza, cola en verse aardbeien. Ik was benieuwd hoe een en ander op Anco’s maag zou vallen. En helaas kwam een en ander verkeerd terecht en had Anco de dag erna maag- en darmklachten. Het is bijzonder hoe heftig zijn lichaam soms kan reageren op de dingen die staan op de “verboden te eten lijst”...Eet hij de dag erna weer volgens het dieet, dan is een en ander weer (direct) over.

Geen spannende verjaardag dus..al hebben we zondags met onze taalvrienden uit Guinée een gezellig samenzijn gehad. Ze staan op het punt om weer naar Guinée te vertrekken. Het is bijzonder hoe de situatie daar is gestabiliseerd. De president heeft eieren voor zijn geld gekozen en heeft een eerste minster aangesteld die goedkeuring heeft van meerdere partijen. Een belangrijke stap in een doorgaans nog niet totaal opgeloste situatie.