Meerdere Bolle jongens vrij

In onze nieuwsbrief van februari 2006 zijn we dieper ingegaan op een project dat we momenteel draaien in de jonge jongensgevangenis Bolle Mineur. Het doet ons deugd te mogen vertellen dat drie van de acht studenten recent vrijgelaten zijn, maar nog wel drie keer per week terugkomen naar de gevangenis om de computerlessen te volgen!!

Ze bleken zo gemotiveerd te zijn, dat ze ook nu nog graag door willen werken en de cursus goed willen afronden. Zowel voor de Malinese computerleraar als voor ons is dat wel een opsteker. Op deze wijze zien we ook toekomst in het opgezette project.

Een andere positieve kant van het project bleek naar voren te komen, toen de vrijgelaten jongens ook naar een contactadres vroegen. Ze wilden graag in contact blijven met de mensen (christenen) die hen hadden opgevangen tijdens hun detentie. We zijn dan ook druk aan het praten en zoeken naar een “follow-up”. De christelijke jeugd van Bamako zou, in onze ogen, hieraan hun steentje bij moeten dragen. Wordt vervolgd!!

Daarnaast kwamen we vorige week in aanraking met een aardig “door de Malinese jeugd” opgezet project. Een zogenaamd: internetweekend. Huh, een internetweekend?? Is toch helemaal niet nodig? zou je zeggen vanuit onze Nederlandse gedachtengang. Maar nee, hier in Mali is dat dus wel nodig.

Gezien het feit dat veel jongeren niet beschikken over de juiste computervaardigheden, laat staan een eigen computer, is een internetweekend goed uitgedacht!! Op zo'n weekend, heb ik me laten vertellen, nemen christelijke en niet-christelijke jongeren andere jongeren aan de hand en introduceren hen in the internetwereld.

Ze leren dan basisvaardigheden zoals: e-mailen, internetten, zoeken via zoekmachines, etc. Op een speelse wijze, op verschillende plaatsen in het land, wordt meerdere keren per jaar zo'n weekend georganiseerd. Toch een leuk voorbeeld van 'hoe een andere vorm' lokale projecten in Mali kunnen aannemen.

In Nederland, grapte Anco en ik onderling, zouden we niet denken aan een jeugdweekend internet. Daar zouden we het meer moeten zoeken in een sportweekend, survivalen of zo, om de jeugd juist achter de computer vandaan te krijgen ;-) Overigens niet vreemd, dat in een land / cultuur zo anders dan Nederland ook andere uitingsvormen ontstaan. We kunnen nu eenmaal geen appels met peren vergelijken!! Maar ons spreekt het wel aan – zo'n internetweekend – ook in het verlengde van ons werkterrein.

Ciao, ga nog even wat computeren ;-)

Brandende onderwerpen jeugd

Deze week heeft een vriendin van ons – oprichster van een kerk niet ver bij ons vandaan – een jeugdweek georganiseerd. Een periode waarin elke avond video's worden getoond met brandende onderwerpen voor de jeugd, afgewisseld met een panel/publieksdiscussie. Het was interessant om te zien in hoeverre dit bij de doelgroep aansloeg.

De onderwerpen deze week waren en zijn bijvoorbeeld: de jeugd en aids, drugs, werkeloosheid, seksualiteit, keuze van partner, etc. Alledaagse problemen waarmee met name de (Malinese) jeugd in aanraking komt. Het interessante aan de opzet van de avonden was de aanwezigheid van een Moslim/Christelijk panel ter aanvoering van de discussie.

Ondanks dat het aantal personen per avond niet groot was en het geluid niet optimaal, is een video/discussie avond toch een goede methode om de jeugd aan te spreken. Tijdens de discussies werd ook “toepasselijk” thee geserveerd. Thee drinken en praten zijn toch activiteiten waarmee elke Malinees zich een groot deel van de dag bezighoudt.

Vanavond was de discussie rond het brandende onderwerp “drugs en werkeloosheid”. Dat gaf voldoende stof tot praten. Twee meiden in het publiek voerden de discussie aan door stellig te beweren dat ze 'rokende mensen' verfoeiden. Hun woordkeuze was dan ook niet altijd even gelukkig. Toch stookte het het vuur van de discussie wat op en werd het publiek ook meegetrokken in de discussie.

Dat de besproken onderwerpen onder het publiek leefden, werd gedurende de avond wel duidelijk. De getoonde christelijke video's gaven niet alleen Bijbelse antwoorden, maar gingen ook met name in op de praktische aanpak van een probleem. Ook ging men per aflevering het veld in, een organisatie opzoekend die oplossingen bood voor bijvoorbeeld het drugs- en / of aidsprobleem.

Ikzelf werd deze avond beziggehouden met een Malinees halfverlamd jongetje van vier. Twee avonden geleden wilde hij nog niets van me weten, vanwege mijn blanke huidskleur. Komend vanuit een heel klein Malinees dorp, deed hem zelfs bij het zien van een video met blanken wegkruipen achter de (zwarte) mensen die hij goed kent en vertrouwd.

Na twee lolly's en twee avonden sussen en naar hem knipogen, gebeurde er vanavond toch wel een klein wonder. Hij lachte naar me, en nog uitbundig ook! En ja hoor, hij kwam zelfs op schoot gekropen, ik had hem niet eens een lolly voorgehouden ;-)

We hebben er dus weer een kleine vriend bij. Onze vriendin doet veel voor hem en zijn familie. Dat is in onze ogen ook de manier om in de Malinese samenleving te staan. Goede vriendschappen met Malinezen aangaan en ze soms (ook door middel van deze video-avonden) van hele simpele, praktische adviezen voorzien. Het panel vandaag noemde ook het gebrek aan algemene kennis en vaardigheden onder een groot deel van de bevolking.

Open discussie-avonden als deze - met de generatie van morgen – zijn daarbij kleine stapjes in de goede richting. Ik heb er in ieder geval van genoten!!

Computers in trek

Het lesgeven in HTML gaat goed, steeds leren de studenten een stukje meer. Het gaat wel langzaam als je het met bijvoorbeeld Nederland vergelijkt. Daar ga je drie volle dagen op cursus, betaal je > 1.000 euro en wordt je de wijde wereld in gestuurd. Om vervolgens het geleerde in praktijk te brengen.

Als eerder gezegd zou dat in een land als Mali niet werken. Simpelweg omdat men vaak zelf de middelen niet heeft om het geleerde in de praktijk te brengen. Is het in Nederland de normaalste zaak van de wereld dat computerles wordt gegeven op school, hier niet! Althans niet op de Malinese scholen. Gaat een leerling in Nederland thuis het internet op om informatie te zoeken voor een spreekbeurt, ook dat gebeurd hier zelden tot niet.

Tijdens de verschillende cursussen die we geven, HTML en Linux, zien we ook het tekort aan computervaardigheden. Er is dan ook voldoende vraag naar bijvoorbeeld een typecursus of een cursus “Bureautique (Word, Excel, Powerpoint)”, zoals momenteel in de gevangenis draait.

Vandaag na de kerkdienst kregen we ook de vraag van een medebroeder. Hij liep stage momenteel, maar ontdekte hierbij dat het ontbreken van computerskills hem in de weg zat. Of wij hem niet aan wat vaardigheden konden helpen.

Nou, wij niet. Maar wel onze computerleraar in de gevangenis. We hebben vorige week de mogelijkheid besproken dat hij ook groepen van max. 20 man computerlessen gaat geven. In het verleden heeft hij dit voor de MAF (Mission Aviaton Fellowship) gedaan, die inmiddels grotendeels uit Bamako vertrokken is.

De geplande cursus zal de hele maand maart in beslag nemen. Malinezen worden dan elke ochtend – maandag tot en met vrijdag – verwacht, waarbij het startpunt echt bij 0 zal liggen. De eerste lessen leer je bijvoorbeeld wat een computer is, waarvoor een scherm, toetsenbord of muis dient. Langzaamaan worden de lessen tidjens zo'n maand opgebouwd.

Inmiddels heeft Anco's Malinese vriend Madany – eigenaar van een cybercafé – een onderwijszaaltje aan zijn cyber gebouwd. Omdat de concurrentie onderling – als het gaat om cyber's – toch wel steeds groter wordt. Je moet inmiddels echt wel iets extra's te bieden hebben dan 'alleen' een snelle internetverbinding.

We vertrouwen er dan ook op dat het een win-win situatie zal worden van beide kanten. Onze leraar kan zo meer verdienen, terwijl Madany een nieuwe aanwas van klanten / meer bekendheid krijgt. Het voordeel van deze locatie is o.a. dat alle computers geheel met Franse software worden uitgerust en dat we de eigenaar goed kennen ;-)

Omdat wij het grootste deel aan computers zullen leveren (uitlenen), wordt des plek als leslocatie voor ons in de toekomst ook interessant.