Werk achter tralies

Dit keer een weblog over 'gevangeniswerk'. Dit naar aanleiding van o.a. een doop van 7 gevangenen die plaats had vandaag in Mali (Kati om precies te zijn).

Collega Carina vertelde dat er eigenlijk acht mannen gedoopt zouden worden, maar 1 trok zich terug. Hij vond zichzelf nog niet klaar om ' zo'n grote stap' te zetten. In alle eerlijkheid en oprechtheid. Bijzonder vind ik het wel, een doopdienst in de gevangenis. Voor deze gelegeheid was een doopfont van plastic gemaakt. Ik heb het zelf niet gezien, maar dat vertelde Carina. De dag voor de doop waren zij en Aya er nog op uitgetrokken om extra korte broeken te kopen. Veel gevangenen hebben geen extra stel, terwijl dat bij een doop (met name) wel nodig is.

Deze dienst was ook bijzonder, omdat het al twee keer was uitgesteld. Door een wisseling van de wacht, als het gaat om de directeur, moesten dingen 'anders' geregeld worden. Is overigens toch wel lastig hoor, dingen geregeld krijgen met (Moslim) Malinezen....

Zo hadden we al een tijd geleden willen starten met het werk in de jongensgevangenis, hier in Bamako. Maar door allerlei getouwtrek zijn we nog steeds niet begonnen. We hebben inmiddels geleerd (culturele les) dat Malinezen (moslims) je soms gewoon zeggen wat je wilt horen, om confrontatie (als je nee zegt) te vermijden.

In ons geval bleef de directeur dus zeggen dat hij 'morgen' echt de computerzaal gereed zal maken en hebben, zodat wij aan de slag konden. In werkelijkheid bedoelde hij (kwamen we laat achter ;-) dat de zaal tot onze beschikking stond, als we deze zelf computerklaar maakten. Wij, met ons Westers denkpatroon, vonden echter dat ook zij, als gevangenis, een bijdrage moesten leveren in hetgeen we gingen opzetten. Zij, op hun beurt, zeiden nooit om een project als dit te hebben gevraagd. Wat overigens niet wil zeggen dat ze er niet blij mee zijn, maar wij zijn de iniators en dat geeft ook een bepaalde verantwoordelijkheid als het gaat om het bovenstaande.

Jullie lezen het al, we bevinden ons nog steeds in onze culturele leerfase ;-) Maar we hebben het voorrecht Malinezen om ons heen te hebben, die ons vriendelijk uitleggen hoe een en ander in elkaar steekt. Onze schemata (ofwel: denkpatronen/kaders) zijn zo anders dan die van de Malinezen. En oh, wat zijn we ons er vaak niet van bewust.

Maar goed, vrijdag en zaterdag deze week gaan we dan, DV, zelf de zaal helemaal gereed maken. We nemen onze eigen werkers, verf en schoonmaakmiddelen mee. En hopen dan maandag met Joel, onze computerleraar, van start te kunnen gaan. Bidden jullie met ons mee??

Nagenietend

Het is zondag vandaag en ik zit heerlijk in onze luie stoel deze weblog te tikken. Gisteren is er een officieel einde gekomen aan de gebedsconferentie die we met al onze collega's hadden. Het was een goede tijd met elkaar, waarin serieuze dingen, met fun werden afgewisseld. Enige (leuke) 'hoogtepunten' van deze dagen....

Op de eerste 'echte' dag werd al een complot gesmeed om onze (kersverse) directeur met kleren en al in het zwembad te gooien. Jullie moeten daarbij wel bedenken dat onze directeur geen kleintje is ;-) Maar wel met een hart van goud!! Maar goed, hij kwam als laatste aan bij het zwembad, in het gezelschap van zijn vrouw en drie kinderen. Hij droeg een bril, een baseball cap en sportschoenen. Ook had hij een droog, extra t-shirt en een frisbee in zijn hand. Vriendelijk ontnamen we hem deze spullen en vervolgens klusterden een aantal mannelijke collega's zich om hem heen. Op dat moment kreeg hij argwaan wat hem te wachten stond. Toen hij te water ging, ontpopte zich een luid gejuich. Zijn wraak zou zoet zijn, aldus onze directeur, maar tot nu toe is het er nog niet van gekomen.

Jullie kunnen je wellicht voorstellen dat de teamspirit er vanaf dag 1 inzat, na deze gebeurtenis. Een nieuw element ook in de conferentie dit jaar was DRAMA. Het was als het ware een test om te zien hoe dit binnen ons team van 35 volwassenen zou vallen. 'Onder leiding van' Ewien (ze werd plagend de regisseur genoemd) werd een groep van 9 'acteurs' gevormd (twee mannen en zes vrouwen), exclusief de kinderen die vol passie meespeelden. Het thema van de conferentie dit jaar was “Dream again”, ons dramaspel speelden zich dan ook af rondom de dromen van Jozef. Het is moeilijk te omschrijven hoe 'het spel' tot stand kwam, maar het was in ieders ogen een 'succes'. Het was een genot om met elkaar te spelen en daarin de elementen van de Bijbel als uitgangspunt te nemen. Wellicht is een nieuw dramateam geboren...

Naast leuke momenten, had deze conferentie uiteraard ook een serieus karakter. Het waren vooral dagen waarin we elkaar en elkaars werk beter konden leren kennen. En hiervoor in groepjes konden bidden en elkaar bemoedigen. Toch was er in deze serieuze zaken ook tijd voor een lach. Zo fluisterde een 'oudere' collega ons in het oor om een geintje uit te halen met het 'mediastel' woonachtig in Koutiala. Ten behoeve van deze conferentie was er namelijk een boekje uitgebracht, waarin iedere collega en/of stel een aantal persoonlijke en werkgerelateerde dank- en gebedspunten had laten opnemen. Ook hadden we dit jaar gevraagd om een leuke, spontane foto. Ter ondersteuning van de tekst.

Het betreffende stel had een foto opgestuurd, die 'anders' was dan anderen. Joel, onze directeur, bracht het als eerste ter sprake. Op de foto stonden hij en zij tegenover elkaar en speelden hun handen een belangrijke rol. Zij had haar hand op zijn borst, hij zijn hand op haar schouder. Het gaf zo'n extra (soms lachwekkende) dimensie dat Joel de aandacht erop vestigde. Wat bleek nu, de man van dit stel vond het zo'n leuke foto en hij had hem opgestuurd zonder dat zij er iets vanaf wist. De vrouw op haar beurt vond het net een verlovingsfoto (en dan niet in de positieve zin van het woord ;-). Maar goed, terug naar de collega. Hij vroeg ons dus om deze foto uit te vergroten en te projecteren aan het begin van de avond.

En dat deden we. Voordat we gingen zingen (met behulp van de projector) kwam, zonder dat iemand het wist, DE foto op met een gedachtenwolkje erin waarin ze zeiden (I do love you so). Een gelach barstte los in het publiek, en het duurde even voor het stel doorhad waarover het ging. Ze stond op en kwam dreigend onze kant op. Maar hilarisch was het wel en ze konden er gelukkig zelf ook om lachen.

We hadden dus (nogmaals) een erg goede tijd met elkaar, waarin we als team echt de gelegenheid hadden om op een goede manier samen te zijn. We zien uit naar de dingen die de toekomst ons , als team, mag brengen. Be blessed!

Feest in Bamako

Het is nog maar enige dagen terug dat ik een Weblog heb geschreven...De komende dagen (vandaag t/m zaterdag) hebben we echter met onze collega's onze jaarlijkse 'gebedsconferentie', zodat er weinig tijd zal zijn om Weblogs te schrijven ;-) Nu kan ik er nog even tijd voor nemen, in alle rust.

Meer rust overigens dan normaal, omdat de Malinezen zich klaarmaken voor HET feest, ter viering van het einde van de Ramandan. Het is opmerkelijk stil op straat, er rijden maar weinig auto's. Ook de moskees laten hun gebruikelijke roep niet horen. Elke (toegewijde) Moslim gaat vandaag toch wel naar de moskee. Buiten lopend is het alsof iedereen zijn adem inhoudt tot de avond, en dan, zegt men, barst het feest los.

Christen of Moslim, het wordt door allen gevierd. Vond ik overigens wel een raar verschijnsel in het begin, dat christenen ook 'vrij namen/wilden' op de dagen van een Moslims feest. En dat zijn er overigens nog al wat het hele jaar door. Deed ons stiekum een beetje denken aan de Fransen ;-)

De afgelopen dagen heb ik een intensieve cursus gevolgd met de naam "Bible storytelling", en dan in chronologische volgorde. Het was een interessante cursus, waarin we niet alleen ingingen op de Bijbel en haar verhalen, maar ook op de zo GROTE verschillen tussen de Westerse, literaire cultuur en de Niet-Westerse, orale cultuur. In het Westen hebben we op het orale vlak veel verloren. In een relationele samenleving als de Malinese zijn verhalen belangrijk, waardoor je elkaars cultuur en gewoonten leert kennen.

Gisteren heb ik gezien hoeveel verschil het maakt als je Bambara (probeert te) spreekt (spreken). Het lukte me, tot mijn eigen genoegen, om de prijs flink naar beneden te halen als ik een taxi nam. Nee, uiteraard heb ik hen geen rib uit het lijf geonderhandeld, maar toch, onderhandelen is een onderdeel van de cultuur in Mali. Je moet het doen, wil je in de ogen van Malinezen 'waardig' worden geacht.

Er is ook triest niews te vermelden: onze kip legt GEEN eieren meer sinds een week. Waarom? Don't know. De leefomstandigheden lijken niet anders, het is zelfs wat kouder aan het worden de laatste tijd. Ik praatte net even met de buren en zij vroegen of de kip misschien ziek is, niet goed uit zijn ogen kijkt?? Again, I don't know, ben helaas geen kippenexpert. Maar het ziet ernaar uit dat er iets niet goed is. Tips op dit vlak zijn uiteraard weer welkom!!

Nou, ik ga nog even aan het werk (als een van de weinige lijkt het ;-), om de dingen af te krijgen voor de conferentie start. Een goede week allen en tot de volgende keer.