Goed voorbeeld doet volgen

In de vorige weblog hebben we het al gehad over Koutiala. Ook in deze tippen we deze plaats nog even aan. Zondag (Anco zaterdag) vertrekken we namelijk weer naar dit 'rustige dorp'. Vergeleken bij het hectische en zwaar vervuilde Bamako is alles een rustig dorp, nietwaar Marc & Janneke?

Maar goed, Koutiala dus. We horen jullie denken...waarom nu dan toch weer? Nou, omdat we weer een oriëntatiesessie tegemoet gaan met nieuwe (inmiddels alweer wat meer ingeburgerde) zendelingen. Dit keer is er een doktersgezin bij, dat afgelopen woensdagnacht aan is gekomen in Bamako. Hij zal zich gaan inzetten als dokter in het CAMA-ziekenhuis in aanbouw, zij zal zich met name richten op de homeschooling van hun 3 kinderen, ook een hele klus. Ikzelf heb altijd erg veel bewondering voor alle vrouwen op het veld die meer dan één kind (of zelfs één kind ;-) volledig homeschoolen, petje af! Moet nog maar zien hoe dat bij ons in de toekomst gaat verlopen...

Mede om die reden rijden we dus weer richting Koutiala volgende week. Anco gaat zich namelijk ook richten op het 'werkend krijgen' van een satelliet voor het Koutiala Hospital. Bij ons vorige bezoek zijn we gewezen op de slechte communicatiemogelijkheden als het gaat om telefoon en internet in Koutiala. Ook de voortgang van de bouw van het ziekenhuis lijdt hieronder, omdat bijvoorbeeld zware bouwtekeningen (qua kb's dan ;-) niet binnengehaald konden worden via de e-mail.

Genoeg uitdaging dus ook in Koutiala, helemaal als we nog verder door filosoferen over de mogelijke start van een tweede internetcafé aldaar. Een eerste is er al, zoals eerder gezegd, maar levert belaberde service. Wat is er dan leuker dan bijvoorbeeld het opzetten van een 'community centre' zoals in Burkina Faso. Hier had een zekere Piet (geen Hollander!) visie voor een jeugdcentrum en heeft een multifunctioneel gebouw neergezet.

De jeugd en anderen kunnen hier onder andere: computerlessen volgen, van de schoolbibliotheek gebruik maken, geluidsfragmenten maken in de studio, een conferentiezaal afhuren of zelfs naar de kerk gaan op zondag. Met name ook de schoolbibliotheek vonden we een goed idee. Helemaal als je bedenkt dat alle schoolgaande kinderen in Mali (en een groot deel van Afrika) gewend zijn 'hele lesboeken' over te schrijven i.p.v. boeken huren of kopen zoals in NL.

Op naar Koutiala dus komende week! Het internet is niet je-van-het, dus het is nog even afwachten wat we in een weblog vast kunnen leggen. Een goede week allemaal!

Exploring Koutiala

Tot mijn schrik zag ik dat de laatste weblog al van 28 februari is. Dat kunnen we uitleggen. Deze week zijn we met collega-missionarissen meegegaan naar Koutiala om daar te kijken wat voor werkmogelijkheden er voor ons zijn.

Koutiala is de tweede industriële stad van Mali en CMA werkt hier op verschillende gebieden. Zo is er een mediastudio aanwezig, wordt er een groots ziekenhuis gebouwd, etc. Ook gezien internetmogelijkheden kunnen we hier aardig wat betekenen, omdat er weinig te doen is voor de jeugd.

Zo is er één internetcafé, waar, aldus Anco, 3 computers van internet worden voorzien over een toch al slechte telefoonlijn. En dan moet er nog een flink bedrag per uur voor worden betaald ook. Als we in Koutiala iets zouden opzetten, dan zouden we het altijd beter kunnen doen ;-) Goede mogelijkheden dus, want op die wijze kun je met een goed lopend café heel wat jongeren aantrekken.

Je zou het dan ook niet bij een café hoeven houden, maar ook kunnen denken aan een centrum waar bijvoorbeeld een combinatie kan worden gegeven van: Engelse les, computerles, etc. Dit alles zijn allemaal nog ideeën die moeten worden geverifieerd, maar we zijn hierdoor echt bemoedigd.

Ook de mogelijkheid om een website te verzorgen voor het Koutiala ziekenhuis behoort tot de mogelijkheden. Hierover moet nog worden gepraat, zou eigenlijk deze week gebeuren, als we terug zijn in Bamako. Keer op keer worden we een stukje enthousiaster en zien we dat er heel wat mogelijkheden open liggen om op te pakken op ons vakgebied. Het is goed echter om hier structureel over na te denken en ideeën met meerdere mensen te bespreken. Dat was ook de reden voor ons bezoek.

Ook mochten we vandaag voor het eerst een nationale kerkconferentie meemaken, waar alle CMA-gerelateerden bij elkaar komen om elkaar te bemoedigen, te spreken en beslissingen te nemen. Het was een lange dag, warm en stoffig, maar echt de moeite waard. Een goede dag om contacten voor de toekomst te leggen!

Nog even jarig ;-)

Het mag nog wel even hè, het napraten over Anco's verjaardag. Volgens hem overigens de beste in tijden, dus dat zegt wel wat...

Het begon al goed in de vroege ochtend: 7 uur op, motor en helm stofvrij maken, Ewien uit bed trekken om een lunchpakketje klaar te maken voor de jarige job. Want...jawel, er stond een uitje op de motor gepland. Vier stoere mannen (leeftijd 16 jaar en >30 jaar) en 1 stoere vrouw (niet ik overigens, sorry als jullie dit even dachten ;-) die met 3 kids met de auto achter hen aan racete. Letterlijk en figuurlijk, aldus Anco, hij was echt onder de indruk. Ze reed echt als een man, was aldus het commentaar, en ze kon de 'minst snelle' motorrijder zelfs bijhouden. En dan hebben we het, even voor de duidelijkheid, niet over geplaveide wegen.

Ikzelf bleef thuis om meerdere redenen. Eén en wellicht de belangrijkste was, dat het echt geen pretje is om zo'n 300 km achterop de motor te zitten. We hebben de helft met Marc & Janneke gedaan en dan werd er al eens door de 'boys' geklaagd dat ze niet zo hard konden met zo'n 'last' achterop. Nou, dan ben je wel genezen hoor! ;-)

Maar goed, Anco dus op pad, Ewien wat voorbereidingen treffend voor de avond, want dan kwam er nog een feest aan, met als thema : Hollandse spelen! Niets is leuker dan een Hollandse party, met echte Hollanders, wanneer je niet in Holland bent. Schokkende dingen maken dan, met name de Amerikanen, mee, maar daarover later meer.

Tussendoor ontving Ewien braaf de telefoontjes voor de jarige, die stuk voor stuk enigszins verbaasd reageerde, dat de jarige job niet thuis was. Tsja, can happen, zal ik maar zeggen, Anco verkoos dit jaar zijn motor boven zijn vrouw (grapje). Nee hoor, ik had hem eerlijk verteld te doen op zijn verjaardag wat hij geweldig vond.

Het feestje 's avonds was een gezellige mix van Amerikanen, Ieren, Nederlanders (in de meerderheid) en een Oostenrijkse. Er was soms verwarring over zaken als: wanneer geef je het cadeautje? Als je binnenkomt of als iedereen binnen is? Etc. Maar dat mocht de pret niet drukken. Ook werd er naar hartelust gesjoeld (ook door niet-Nederlanders) en 'Dutch blitch' gespeeld. Een spel wat Nederlands wordt genoemd (vandaar Dutch), maar door de Canadezen is uitgevonden. Hmm, enige uitleg vereist geloof ik.

Ook was een onderdeel van de avond 'stel je aan elkaar voor', soms tot hilariteit van de Nederlanders. Wat kunnen die soms kritische (weder)vragen stellen zeg. Zo zelf, dat een Ierse vriendin ons bedremmeld vroeg of we al een Nederlands spel hadden ingezet. Niet dus, we waren nog niet eens begonnen ;-) Hoogtepunt van de avond was wel een verjaardagslied ten gehore gebracht aan Anco en Carina (collega waarmee we het vierden). Het deel dat over Anco ging willen we een ieder niet onthouden:

'Wij zijn dol op ons Anco, zo lekker blanco, zonder veel manco
Hij snapt veel technieken, zit lekker te freaken in zijn werkplaats
Geef hem een bak die rammelt en hij kraakt hem
zo van hup-faldera en hij maakt hem
Wij willen alleen ons Anco, wij willen hem zonder manco
van je pingelepingelepingelepingelepom
Die Anco is zo goed, hij heeft een leuke snoet
dat mag een ieder wel duidlijk zijn!'

'Wij zonder banjo en ook zonder mandolien
wilden toch wel graag een liedje zingen
truitje zonder luitje, je moet dat clubje zien
dol op die man, dol op die man, dol op die man van Ewien