Bezoek vrouwengevangenis

Eén keer per maand heb ik het voorrecht om mee naar de meiden- en vrouwengevangenis te gaan. Aya, onze huiswerker, gaat daar elke week op vrijdag naar toe om, samen met een Congolese, te zingen, een bijbelverhaal voor te lezen, maar vooral ook om de vrouwen persoonlijke aandacht te geven. Afgelopen vrijdag was het zover, en mocht ik weer mee!

De gevangenis waar het hier om gaat is een grote, omheinde plaats waarbinnen een 'kleinere' plaats aanwezig is met allerlei 'cellen'. Het zijn geen cellen, zoals we in Nederland gewend zijn. De cellen bevatten geen tralies, deuren hebben ze niet en de vrouwen en meiden kunnen gewoon in en uit lopen. Zolang ze uiteraard op de binnenplaats(en) blijven.

Binnen het grotere geheel bevindt zich o.a. een ziekenhuis, een naaiatelier/plek waar ze een vak kunnen leren, een basketbalveld, een open keuken. ..Het was de eerste keer best raar om omringd te worden door gevangenen zodra je de gevangenispoort onderdoor gaat.

Tijdens zo'n middag dat Aya & cowerker naar de gevangenis gaan, maken ze bij binnenkomst eerst een ronde langs de vrouwen. Vrouwen zitten dan te handwerken, verzorgen hun kind, vlechten elkaars haren of doen een dutje. Ook krijgen ze de gelegenheid om taalles (frans) bij te wonen en is er een gezamenlijke tv- kamer. Al met al moet je je hier niet zoveel bij voorstellen, omdat het allemaal kale kamers zijn, vol met stof, muggen, maar vooral vliegen. En dan te bedenken dat alle kinderen van de vrouwen en meiden ook mee de gevangenis in gaan!

Na 'de ronde' gaan we naar de tv-zaal en worden er allerlei houten banken neergezet. Vol overgave worden Bambara liederen ingezet, iedereen klapt en zingt mee. Tussendoor komen vrouwen binnen en/of gaan ze weer weg. Het is gaaf, maar ook dubbel om te zien hoe een ieder meedoet. Het overgrote deel is toch moslim. Daarna wordt er een verhaal vertelt uit de bijbel aan de hand van een platenboek. Het wordt zowel in het Frans als Bambara voorgelezen.

Met name de kids hangen op zo'n moment aan de lippen van de vertellers, ze luisteren met open mond. Na het bijbelverhaal wordt er gebeden en als ik mijn ogen even stiekum open doe, zie ik dat iedereen heel serieus meebidt. Na het gebed werd er dit keer zeep uitgedeeld en onderbroeken! Ja, onderbroeken is toch een luxe hier in Mali en dat doet het goed bij de vrouwen. Ikzelf moet me er nog een keer toezetten om ze te kopen, want de verkoopsters (of verkopers) dragen ze over de arm of op hun hoofd op straat!! Geef mij dan toch maar een (preuts) pashokje !!

Maar goed, de onderbroeken en stukken zeep worden blij in ontvangst genomen, en dan gaan de vrouwen weer hun eigen gang. Later hoor ik dat er wat nieuwe meiden bij zijn gekomen, één had haar man vermoord, een ander gestolen. Toch zijn er ook vreugdevolle momenten, bijvoorbeeld toen één van de meiden een gezonde zoon op de wereld zette. Een paar weken ervoor hadden we met haar gebeden, omdat ze bang was voor de bevalling. Wat vrouwen hadden een dode vogel onder haar kussen gelegd, waardoor ze angstig was dat dit 'bad luck' zou geven. De bevalling echter was goed verlopen en ze liep nu gezond en wel met haar zoon rond.

Malinese verhuizing

Onze kippen doen het goed, ze voelen zich al aardig thuis. En Anco haalt jeugdherinneringen naar boven, waar hij een kip had die zelfs op het stuur van zijn fiets meeging?! Het worden dus echt vertroetelkippen als het aan hem ligt ;-)

Afgelopen weekend hebben we weer een andere ervaring opgedaan, namelijk een Malinees gezin verhuizen. Ze gingen van het ene tweekamerwoninkje (met 5 kinderen) naar het andere. Op de compound waar ze woonden had de huisbaas hun huis nodig voor familie. En ja, dan heb je geen poot om op te staan.

Voor een huisje als dit betaal je in Mali zo'n 15.000 CFA/maand (= zo'n 23 euro)...Wat 'veel geld' is als je gemiddeld een salaris krijgt van zo'n 50/60 euro/maand. Voor dit bedrag woon je in een straatje met allerlei gezinnen aan beide kanten. Je hebt een huis met vrijwel niets er in, in nieuwe huis was ook nog geen elektriciteit. De was/douche plaats is buiten, die je dus deelt met al die gezinnen. Het is dus geen luxe voor veel mensen, wonen in Mali.

Toch nam onze verhuisfamilie het allemaal goed op. Wij hielpen hen bij de verhuizing, omdat een verhuiswagen gewoonweg erg duur voor hen was. We leende de pick-up van ons kantoor en zijn 3 keer heen en weer gereden tussen huis 1 en huis 2. En een verhuizing op z'n Malinees is geen nette, geordende verhuizing als in Nederland ;-) Voor het geval jullie dit dachten...

Alles in dozen doen: waarom? Daar gebruik je (toch wel stevige) lakens voor. Een kast uit elkaar halen? Zou niet weten waarom, gewoon bovenop de pick-up leggen. In onze ogen 'papieren, oude rommel' weggooien? Nee hoor, dacht het niet. Gewoon inpakken en wegwezen!

Anco vond dat deze familie vrij weinig aan bezittingen had, terwijl Ewien van mening was dat het voor een Malinees gezin wel meeviel. Zij heeft namelijk een vriendin waar letterlijk niets in huis staat, behalve een tv, wat slaapmatrassen en matten om op te zitten. Deze man en zijn gezin had echter veel voor zendelingen gewerkt, waardoor 'de afdankertjes' bij hem terechtkwamen.

Al met al blijft het leven voor hen niet makkelijk. Nu is het de uitdaging om voldoende geld voor eten en huur binnen te krijgen elke maand. En dat is niet makkelijk als je onregelmatig werk hebt. Hij werkt zo nu en dan voor ons, maar we kunnen hem geen volledige baan geven. Daarvoor hebben we ook al teveel mensen die we aan werk helpen ;-)

En zo is het voor veel Malinezen 'leven van dag tot dag'. En maar zien of je voldoende te eten hebt iedere keer. Best moeilijk om daarmee geconfronteerd te worden, dag in dag uit. En te weten dat je niet iedereen uit de brand kunt helpen...

Nieuwe bewoners

Sinds vanavond, vrijdagavond/voor de nieuwe bewoners nacht, hebben we er 3 nieuwe gezinsleden bij. Drie?? hoor ik jullie verschrikt denken? Hoe is dat zo snel gegaan? Sja, voor jullie een vraag, voor mij een weet ;-)

Nee hoor, het gaat om 2 hennen en een haan. Gefopt! We hebben ze gekregen van een Nederlandse kennis hier in Mali. Echte Nederlandse raskippen, wat wil je nog meer...Ben de naam van het ras in alle commotie alweer vergeten, maar dat leren we er wel weer bij. O ja, komt weer op: Barnevelders...Correctie na een paar weloverdachte dagen: het gaat om menging van 1/2 Barnevelder en 1/2 Malinese kip, om zo een ras te krijgen wat sterk is en ook echt broeddrang heeft...

We hebben voor de nacht even een provisorisch huisje in elkaar gezet, zag er nog best leuk uit. De kippen kwamen echter zo versuft uit de doos (gelukkig hingen ze niet ondersteboven aan onze motor, zoals bij de Malinezen ;-), dat ze geen tok uitbrachten. Alleen toen Anco ze direct ook even kortwiekte, kwam er zo nu en dan een magere tok.

De hond en de kat van het erf hebben ook even kennis gemaakt. Voor de zekerheid toch maar het hok zo dicht gemaakt dat de kat er vannacht niet bij kan. Je weet maar nooit, ze is aan de magere kant.

Maar goed, dit heugelijke feit wilde huize Van Bergeijk even met jullie allen delen. We gaan zeg maar 'steeds dichter bij de natuur leven'...Nieuwe collega's van ons zeiden vanavond dat we hun 3 kippen er ook nog wel bij mochten. Nou, dan hebben we er over een tijdje zomaar 6!

De nachtwaker kwam met een echte Malinese vraag: of we ze op de Grand Marché (grote markt) hadden gekocht. Hij zag er waarschijnlijk direct brood euh 'vlees' in. Zo'n Hollands kippetje is weer eens wat anders dan een magere Malinese kip. En taai dat ze smaken. Er zijn maar weinig kippen die echt mals zijn, maar ja wat wil je als je weinig water krijgt in een droog en dor land. En dan ook nog eens een laatste tocht moet maken ondersteboven aan de motor of halfhangend op de bus. Daar wordt je wel taai van zeg!

Onze kippebelevenissen (of is het kippenbelevenissen?) worden wellicht vervolgd!